«ماه غمگین،ماه سرخ» . . . عشقی میگوید:«سی و چند سال گذشت ، بیهوده. همه ‌اش با دلهره فردای نیامده ، افسوس دیروز گذشته.» بهار می‌گوید:«زندگی همین است. پر از ستیز ، در فاصله یک زندگی و مرگ.» دیالوگ چشمان شما:> دور روزگار چنین بوده:کمی آرامش ، مدتی درجا زدن ، بعد آشوب و نابسامانی.

چشم‌هایش شبیه سیاره‌ای بود به نام مِروالیس؛ سیاره‌ای قهوه‌ایِ گرم با ابرهایی به رنگ عسل و کارامل، که همیشه بعد از هر طوفان، آرام‌تر از قبل می‌درخشید. می‌گفتند مروالیس زمانی پر از جنگ‌های سهمگین بوده؛ طوفان‌هایی که کوه‌هایش را شکسته و دریاهایش را تیره کرده بودند، اما عجیب بود که بعد از تمام آن ویرانی‌ها، سیاره نه سرد شد و نه بی‌روح… فقط نگاهش غمگین‌تر و عمیق‌تر شد. نورِ مروالیس یک نازِ آرام در خودش داشت؛ گرمایی شیرین و دوست‌داشتنی، مثل لبخندی خسته بعد از سال‌ها جنگیدن. و وقتی باران‌هایش شروع می‌شد، قطره‌ها آرام و آهسته از آسمان فرو می‌افتادند؛ شفاف و درخشان، انگار مرواریدهایی بودند که سیاره با احتیاط از قلبش رها می‌کند، مبادا کسی صدای شکستنِ غمش را بشنود. فريدون مشیری: و عشق تنها عشق تو را به گرمیِ یک سیب می‌کند مأنوس ℳꝨ Deaɽ : https://eitaa.com/Paradoxnk

«بوف کور» . . . حضور مرگ همه‌ی موهومات را نیست و نابود میکند. ما بچه‌ی مرگ هستیم و مرگ است که مارا از فریب های زندگی نجات میدهد ، و در ته زندگی ، اوست که ما را صدا می‌زند و به سوی خودش می‌خواند. دیالوگ چشمان شما:> اگر راست است که هر کسی یک ستاره روی آسمان دارد ، ستاره‌ی من باید دور ، تاریک و بی معنی باشد ؛ شاید من اصلا ستاره نداشته‌ام.

چشم‌هایت شبیه سیاره‌ای بود به نام وُرکاتِرا؛ سیاره‌ای سرخ و تاریک که همیشه زیر مهی قرمز نفس می‌کشید. از دور، زیبا و اغواگر به نظر می‌رسید؛ مثل سیاره‌ای که با نورهای نرم و دل‌فریبش تو را دعوت می‌کند نزدیک‌تر شوی… اما هرچه نزدیک‌تر می‌شدی، می‌فهمیدی آن روشنایی، آرامش نیست؛ هشداری‌ست از چیزی زخمی و گرسنه. سطح وُرکاترا پر بود از دره‌های سرخِ درخشان، رگه‌هایی شبیه زخم که در تاریکی می‌سوختند. می‌گفتند نور قرمز این سیاره، هرکسی را که بیش از حد نزدیک شود، در خودش حل می‌کند؛ نه از روی نفرت، بلکه از ترسی عمیق و وحشیانه برای نادیده گرفته شدن. وُرکاترا همیشه خودش را آرام و بی‌آزار نشان می‌داد؛ مثل بره‌ای میان ستاره‌ها، اما زیر آن ظاهرِ نرم، چیزی گرگ‌مانند نفس می‌کشید؛ موجودی که از نرسیدن، فراموش شدن و کوچک ماندن وحشت داشت. حتی طوفان‌هایش هم ناز و عشوه‌ای خطرناک داشتند؛ بادهایی نرم و فریبنده که ناگهان به چنگال‌های آتش تبدیل می‌شدند. انگار خودِ سیاره نمی‌دانست می‌خواهد عاشق شود، یا همه‌چیز را از ترسِ تنهایی بدرَد. فروغ فرخزاد: من از نهایتِ شب حرف می‌زنم، من از نهایتِ تاریکی و از نهایتِ شب حرف می‌زنم… ℳꝨ Deaɽ : https://eitaa.com/An9gel

«برادران کارامازوف» . . . زندگی در همه جا زندگیست ، زندگی در درون ماست و نه در بیرون ، انسانی در میان انسان بودن ، و همیشه انسان بودن صرف نظر از هر مصیبتی که بر سر آدم بیاید افسرده نشدن و وا ندادن ، زندگی یعنی همین ، رسالت زندگی در همین است. دیالوگ چشمان شما:> در زندگی هر انسانی لحظاتی هست که دوست دارند جنایت کنند.

چشم‌هایش شبیه سیاره‌ای بود به نام نِواریس؛ سیاره‌ای آرام و مرموز در دوردستِ کهکشانی خاموش. سطح نِواریس بیشتر از سبزِ تیره پوشیده شده بود؛ سبزی عمیق و خنکی که گاهی زیر نور، رگه‌های بسیار کمِ قهوه‌ای در آن دیده می‌شد، مثل جنگلی خیس بعد از باران که خاکِ نم‌خورده از میان برگ‌ها خودش را نشان می‌دهد. اما چیزی که نِواریس را خاص می‌کرد، رنگش نبود؛ آرامشی بود که درونش جریان داشت. هرکس به آن نگاه می‌کرد، حس می‌کرد این سیاره هیچ فریبی در خود ندارد؛ انگار تمام سکوتش از صداقت ساخته شده بود. نور نِواریس تند و خیره‌کننده نبود، بلکه نرم و مهربان بود؛ نوری که به‌جای ترساندن، آدم را دعوت می‌کرد بماند و بیشتر نگاه کند. عراقی: در ازل پرتوِ حسنت ز تجلّی دم زد عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد» ℳꝨ Deaɽ : https://eitaa.com/uraltt