برای جمنای ، شرایط بیرونی ناپایدار و غیرقابل‌پیش‌بینی میشن و خودشون هم سخت‌تر میتونن با تغییرات کنار بیان.

جمنای ، خرابکاری های کوچولوتو دارم میبینم.

یه چیزی نوشتم

کجا رفته ام؟ مدت هاست که رفته است،شاید هم یکی دو روز است که غیبش زده،نمی‌دانم شاید هم یکسالی از رفتنش از کالبدِ جسمم می‌گذرد،بیشتر چیزهای وجودم را با خود به یادگار برده است؛بعضی اوقات نیز با خود فکر میکنم شاید اصلا وجود نداشته و از آغاز نیز توهمی بیش نبوده . با رفتنِ او،خونِ مملو از عشقِ به هنر در رگهایم به خشکی نشسته،چشمانِ مشتاقم به کتب پوشیده از کلمات به خواب رفته و میل سخن بر لب ارزانی کردن، در من به گور آرمیده،حتی توانِ چیدنِ واژگان در آغوش یکدیگر را نیز،ندارم؛حال هم در عجبم که چطور قلم دراسارت دستانِ من به رقص در می آید. حروف برزبان نمیشینند ،بلکه جایی در ابتدای گلو،رسوب کرده اند؛نه به پایین سر می‌خورند و نه به بیرون پر می‌کشند. نمیدانم از چه بگویم ، حتی گاهی آرزویی بر دلِ خاکستر شده ام می‌نشیند،که کاش قطره ای اشک نصیبم شود ولی اسیرِمهمانِ ناخانواده ی همیشگیِ خود نشوم.

طولانی تر بود،ولی خب

خلاصه بگم خوشحالم اینجا رو پیدا کردم ___☆ ایوای ما هم خوشحالیم اینجایی ستاره

زود دیر میشه.

من ترانکوپین میخوام.

به اندازه ی قبلی پُر بار نیست. ولی خب

اینجارو دوست دارم