مدام تو ذهنم پخش میشه: زندگیِ من باید باشد شهیدانه

جگرم سوخت؛ بسوزد جگرت ای دنیا

در جنگِ روایت‌ها و در جنگِ اراده‌ها سلاح، قلم است و واژه‌ها، فشنگ‌. تصویری که یک ملت از خود ارائه می‌دهد بر رفتارِ رقبا در قبال آن تاثیر دارد‌. چرا که سیاستِ خارجی ادامه‌ی سیاست داخلی ست‌ و اتحاد و انسجام درونی تاثیر بر کنشمندی‌ و دستِ برتر کشور در مناسبات خارجی دارد‌. سرّ اتحاد در آن است که پدافندی برای ماجراجویی‌ های دشمن در جنگ نرم می‌شود‌.

حاضرم از صبح تا شب و از شب تا صبح درباره جنگ سخت و جنگ نرم صحبت کنم‌ .

تئوری‌ها از واقعیت‌ها پردازش می‌شوند‌. البته این یک بحث مفصل است که اول تئوری بوده و بعد واقعیت شکل گرفته یا اول بسترِ تاریخی بوده و بعد تئوری از آن پردازش شده‌، از جنس همان بحث‌هایی ست که اول مرغ بوده یا تخم مرغ؛ اما مهم نیست، حداقل الآن مهم نیست‌. اگر اصل را بر این بگیریم که تئوری‌ها در یک بسترِ واقعیت تاریخی به وجود می‌آیند‌، شاید بتوان گفت هیچ کشوری به اندازه ایران آماج حملات دشمن در جنگ نرم قرار نگرفته‌. از ذکر مصادیقش فعلا گذر می‌کنیم چرا که در عصر سرعت اطلاعات سخن هرچه کوتاه‌تر باشد، تاثیرگذاری‌اش بیشتر‌ است. مخلص کلام آنکه مقاومتِ ملت‌ ایران در این جنگ نرم، حفظ اتحاد و بنیان‌مرصوص شدن در این راه، پشتیبانی داخلی و تصویر سازی منسجم از ایران در مناسبات خارجی، بستری ست برای خلقِ تئوری‌های آینده‌؛ وَ کار علمی یعنی همین!

التماس دعا

روزهای مانده به محرم مبهوتم، حیرانم، شبیه رویای مختار ثقفی در صحرایی بی آب و علف فقط می‌دوم به دنبال یک پناه. محرم که از راه می‌رسد آرام می‌شوم، نه آرام شدنی از جنسِ قرار یافتن. که آرام شدنی از جنسِ آرامش یافتن. آرامش از اینکه حالا دیگر در پناهی. محرم ماه که از راه می‌رسد در عین بی‌قراریِ ناشی از آن اندوهِ سنگین، آرامم؛ چون پناهم حُسینِ فاطمه است ..

پناه است او ، یاری‌ رسان است، یاری‌رسانِ هرکس که صدایش کند. یاری کننده‌ای ست بدون یار‌. و با همین عبارت می‌توان تا عصرِ روز دهم اشک ریخت .. ‌

می‌دانستم آخر یک روز می‌رسد که دلتنگ‌ احوالِ هیئت‌های شلوغِ قُم می‌شوم‌، رسید آن روز. اللهِ من؛ محتاجم به کَرَم و جود و رحمتت‌ ؛ دریابم ای‌ بنده‌نواز ..