التماس دعا

روزهای مانده به محرم مبهوتم، حیرانم، شبیه رویای مختار ثقفی در صحرایی بی آب و علف فقط می‌دوم به دنبال یک پناه. محرم که از راه می‌رسد آرام می‌شوم، نه آرام شدنی از جنسِ قرار یافتن. که آرام شدنی از جنسِ آرامش یافتن. آرامش از اینکه حالا دیگر در پناهی. محرم ماه که از راه می‌رسد در عین بی‌قراریِ ناشی از آن اندوهِ سنگین، آرامم؛ چون پناهم حُسینِ فاطمه است ..

پناه است او ، یاری‌ رسان است، یاری‌رسانِ هرکس که صدایش کند. یاری کننده‌ای ست بدون یار‌. و با همین عبارت می‌توان تا عصرِ روز دهم اشک ریخت .. ‌

می‌دانستم آخر یک روز می‌رسد که دلتنگ‌ احوالِ هیئت‌های شلوغِ قُم می‌شوم‌، رسید آن روز. اللهِ من؛ محتاجم به کَرَم و جود و رحمتت‌ ؛ دریابم ای‌ بنده‌نواز ..

تمامی واژه‌ها را اگر به صف کنم، باز هم کم است برای وصف شما‌ ای مِهرِ مطلق !

گفتند اینجا کجاست؟‌ فرمود : کرب‌و‌بلا

در سرم می‌پیچد صدای خنده‌های علی‌اصغرِ‌ شش‌ماهه، صدای شیرین‌زبانیِ رقیه‌خاتونِ‌ سه‌ساله،‌ طنین آرام و محکم گام‌های عمو‌عباسِ کودکانِ حرم، لحنِ قرائت دل‌آرای حضرت سجاد علیه السلام، صدای اصحاب می‌آید، اصحابِ حسین بن علی علیه السلام‌. حبیب است، حبیب‌بن مظاهر. وهب است، وهبِ نصرانی. ظهیر است، عابس است، جُون‌ است. مرکز زمین آن خیمه‌ی سبزِ هاشمی ست، آن که خورشید بی اذن چرخش پرچمش‌ در فراز آسمان، طلوع و غروب نمی‌کند‌، آنکه علَمِ خیمه‌اش ستون عرش است بر زمین‌. مرکز زمین است آن خیمه و مرکز زمان است آن ندا‌، آن ندای ملکوتی در ظهرِ روز دهم‌. دیگر صدای خنده‌ی شش‌ماهه به گوش نمی‌رسد، کوبشِ امنِ گام‌های عموعباس به گوش نمی‌رسد، صدای رفت و آمد اصحاب به گوش نمی‌رسد‌ حتی صدای امواجِ فُرات هم به گوش نمی‌رسد، تنها صدای یاری‌کننده‌ای ست بی یاور که بر فراز گودال ایستاده و می‌گوید: هل من ناصر ینصرنی؟!‌ زمین می‌چرخد و زمان می‌گذرد اما آن صدا می‌ماند و آن خیمه پا بر جاست ..

روز اول محرم تا روز دهم‌، روزی ۱۰۰ مرتبه سوره توحید از طرف امام زمان هدیه به سیدالشهداء‌ بخوانیم

الْواحِدُ الْقَهَّارُ

حيف است طائری چو تو در خاکدانِ غم