یک ستاره هم در آسمانم نیست ..

وَلَيُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا ۚ

جنگ خیلی هولناکه‌، خیلی بی‌رحمه ، بی‌احساسه. مبارزه ولی پر از جان‌فداییه، پر از شجاعته، پر از احساسه. ما نمی‌جنگیم، ما مبارزه می‌کنیم .

شبِ ششمِ محرم برای من فاطمیه ست ...

این روزها که کمتر می‌نویسم و کمتر حرف می‌زنم، بیشتر فکر می‌کنم. این روزها مدام به محرم‌های سال‌های گذشت می‌اندیشم، به محرم امسال و به محرم سال بعد‌. هستم؟ نیستم؟ دستِ تقدیر به کجا می‌کشاندم؟‌ مشهد؟ کربلا؟ قم؟ کرج؟ تهران؟ کجا؟ فی‌الارض هستم یا فی‌السماوات؟ مقصود از فی‌السماوات درجاتِ معنوی نیست قطعا؛ مِن بابِ پرکشیدن روح عرض کردم. علی‌ای‌حال این فکر‌ها رهایم نمی‌کنند ...

حالم؟ شبیهِ زیتون‌های بر خاک فتاده‌ی لبنان ..

توکل کردن به آدم انگیزه میده، آرامش‌ میده، صبر میده، تلاش میده‌؛ هربار که میگم توکل بر خدا قلبم مثل پروانه‌های از پیله رها حس شعف می کنه .

خلاصه که با یقین آمده بودیم و مردد رفتیم

ما در پياله عکسِ رُخِ يآر ديده‌ايم ... پ.ن : این مصراع باشه اینجا برای وقتش

وجعلنا‌من‌بین‌ایدیهم‌سدا‌ نبینند گلوت رو نامردا ...