دقیقا همان لحظه‌ای که رها میکنی به دست می‌آوری؛ و این خاصیت دنیاست

یادت هست آن شب که خزان به جهانم زد؟!

_ جلوی خدا سرش خَم است و جلوی عالَم سرش‌ بالاست. پِینوشت : دیالوگِ امروز بود‌

در نظربازی ما بی‌خبران حيرانند!

موقعیت این‌لحظه: اولین بارون پاییز رو که دیدم وایستادم پشت پنجره دعا کردم و تهش کلی قربون صدقه خدا رفتم و گفتم الله من؛ دلدارم، دوستت دارم. ناگاه رعد و برقی زد و نصف آسمون روشن شد. چطوری میشه عاشق خدا نبود؟‌ چطوری میشه براش جون نداد آخه؟ :)))

کليدِ گنجِ سعادت قبولِ اهلِ دل است مباد آن که در اين نکته شک و ريب کند

شبیه پرتوی نوری که از روزنی می‌تابد، همان‌قدر امیدبخش است او .

کلمه چهارم و پنجم و ششم‌ خط اول فصلِ چهارم :)

عجالتا التماس دعا داریم؛ لطفتان مستدام.

شب‌هایی که در هیئت دانشگاه شرکت می‌کنم حس آن را دارم که دم اذان مغرب پیاده از خانه راه می‌افتم می‌روم حرم و ساعت‌ها می‌نشینم و دسته‌های عزاداری یکی یکی وارد صحن می‌شوند. نمی‌دانم چرا هروقت دلم برای شهرم تنگ می‌شود دوشنبه‌شب آن هفته را برای هیئت ساعاتی بیشتر در دانشگاه می‌مانم.

این غمِ مقدس چیست که روح را جلا می‌دهد و نورِ عشق به قلب می‌تاباند‌؟!