شاید شصت و سه هزار و هفتصد و چهل و پنجمین شهید، همان نوزادی باشد که در آغوش امن مادرش میان بوی باروت و خاک، نفس‌هایش منظم است و به خوابی عمیق فرو رفته‌. مادر برایش لالایی می‌خواند تا صدای پهبادها را نشنود، مبادا چینی نازکِ خیالش ترَک بردارد و خنده از لبانش محو شود‌. طفلش بعد از مدت‌ها دارد خواب خوشی می‌بیند که این‌چنین لبخند بر لب دارد‌. ناگهانی بود، صدایی بلند تر از پهبادها، شبیه موشک بود از همان‌ موشک ها که وقتی فرود می‌آید از خانه جز گودالی سیاه بر جای نمی‌ماند‌. صدای مهیبی دارد،هم شکافتن هوا و هم فرود آمدنش، هم پروازش و هم تخریبش‌. یک آن زمین زیر پای مادر لرزید و خانه های مجاور پودر شد، گوش هایش صوت کشید و سرش به دوران افتاد. بوی خون و خاک و باروت در هوا پیچید و کودک با وحشت پلکش پرید و دست‌هایش مشت شد‌. صدا مهیب بود و قلبِ نوزاد به اندازه‌ی مشت کوچکش، ضعیف.

این متن‌ها سناریوی‌ ساخته شده در ذهن نیست‌. واقعیتِ صحنه است‌ و کلیپ‌هایش در صفحات خبرنگار‌های غزه موجود است‌.

نگران نباشید چگونه به آنجا خواهید رسید، فقط اعتماد کنید، در راه به شما کمک می‌شود.

اگر ممکنه برای شادی روحِ استادم فاتحه‌ای بفرستید‌. ممنون

صاحبانِ قلم و بیان، نقاطِ قوت را بیان کنند!

حَتَّىٰ عَادَ كَالْعُرْجُونِ الْقَدِيمِ

جهتِ حظِّ بَصَر :

رنگ عبای امام خامنه‌ای تو دیدار دیروز :) >>>

یاد رفیقم افتادم یادِ کسی که از خونش گل‎های سرخ می‎دمد امروز یاد کسی که می‎گفت: «شاعر چریک باش»! _ عمران صلاحی _

موقعیت : میدان ژاله ۱۷شهریور۱۳۵۷ با هر گلوله گُل به زمین می‌ریخت یعنی گلوله‌ها به هدف خوردند...

الْعِزَّةَ لِلَّهِ