امروز از مامان پرسیدم که چند درصد احتمال داره یک نفر، بدونِ برنامه و پلن، بدونِ برنامه‌ریزی، بدونِ هماهنگی، تو اوجِ درس و کارهاش، و تو شلوغ‌ترین ایام ممکن، بره کربلا؟ و مامان گفت اگه دعوتش کنن، دیگه این صحبت‌ها معنایی نداره. همون قضیه یار که را خواهد و میلش به که باشد. مهمونِ دعوت شده که نه، ولی کاش سرزده‌یِ شب‌نشینی، در حد یه نماز صبح حرم ببینمت...

«اللَّهُمَّ عَافِنا وَ أعفُ عَنَّا»

مهم‌ترین آیتمِ سفره‌ی افطار، محبته؛ چه سبزی و حلیم و شله‌زرد و زولبیا و نون‌سنگک‌ باشه و چه نباشه!‌ مهم‌ نگاه‌های پرمهر و لبخندهای گرم و زمزمه‌ی "قبول‌باشه" ست؛ همین‌.

قبول باشه

هوا؟ بهاری بود، خنک و روح‌افزا‌؛ شبیه عطرِ محبوبِ ثنا. من؟ قدم می‌زدم و چهارراه سجادیه را به چِلُ‌پنج‌متریِ عماریاسر می‌رساندم تا بیوفتم در همان مسیر سنگفرشِ منتهی به حرم‌. چند دقیقه بعد نشسته بودم روی فرش‌های سبز و خیره‌ی آن همه وقار و وجناتِ گنبد و صحن و سرای خانم سلام الله علیها، بی‌هیچ کلامی فقط نفسِ عمیق می‌کشیدم‌. خدارا شکر به خاطر این آرامش‌ .

فرحلتَ سَريعاً يا أمَلي، كالبسمةِ كالحُلم الهَاني...

اشک ریختن خوبه ؛ خیلی خوبه ، خیلی خیلی

هوا انقدر بهاریه که کیف میده برای قدم‌ زدن‌ های شبانه ..

واژه‌ها در سرم غوغا به‌پا کرده‌اند‌. پاکوبان‌ رژه می‌روند تا تصویری بسازند. از خطوطِ انتهایی لیمبیکِ مغزم ملودیِ مارش پخش می‌شود و واژه‌ها قدم‌رو مانور‌ پیاده‌نظام می‌دهند، واژه‌ها می‌آیند و می‌روند. در سرم غوغایی به پا کرده‌اند و من، انگشت حیرت بر دهان فقط می‌نگرمشان. اما از بنده‌ی کمترین به شما قول؛ روزی آسوده‌خاطر خواهم نشست و هزاران هزار ایده‌ی در سرم را کتابت خواهم کرد‌. // رمضان۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با اسفند ۱۴۰۴ هجری شمسی