+مُنفَعِل نباش! #باخودمم

به یاد پارسال یک ماه بعد: _ نمیدونن خبر ندارن... حسین‌ع آغاز زندگیه... اتفاقا روضه نور میده دلارو... اتفاقا گریه میبره بلارو... اتفاقا حسین‌ع زنده کرده مارو... +چقدر امسال به این مداحی نیاز داریم :)

_اتفاقا حسین کشتی نجاته :) + زمزمه‌می‌کندنامش‌را...

+خودم اینجا، دلم پشتِ سرِ قافله!...

+این اشک ها بی‌برهان نیست... شاید آسمان بهر قبری بی‌نشآن روضه سرمی‌دهد...مگرنه؟!

باز هم دلتنگ یک نوحه و حال و هوای تازه از راهیان نور برگشته... که انگار هنوز لابه لای سکانس های پیش، دلش به یک دیالوگ نخ کش شده و حال زمان می دود و دلش نمی آید... رفته که برود... از کوی یار قصد برگشت ندارد... مثلا دلش می‌خواهد تنها باشد کنار مزار همان شهید گمنام... چفیهه بکشد بر صورتش و از ته دل گریه کند... واگویه کند... زار بزند... اظهار دلتنگی کند... و یافاطمه‌س گویان خوابش ببرد همانجا در هوای خنک شبانگاهی... سر روی سنگ مزار شهید گمنام...

اصلا ما هیچی... خاک نمزده مسیر کربلا دلتنگ موکب هاست :)

دلتنگی، کیسه صبر آسمان را سوراخ کرده. ابر ها نشتی کردند... و از ناودان سقوط کردند بر جان آدمان... #همین‌الآن‌نوشت:)

+عالَم‌زیباتر‌میشد‌اگر‌کسی‌دل‌به‌آن‌نمی‌بست. #همین‌الآن‌نوشت:)

صدایم زدی... و نوایت، فاصله ها را پس زد... همراه قاصدک ها نرم دوید... و بر هر برگ بید، نسیمی وزان شد... تو آن صدایی بودی، که بلبلان را از چه‌چه بازخواست... و آسمان را از غرش... و قُمریان را از عشق... جویبار را از زلالی... نسیم را از نرمش... و طوفان را از غضب و ناگه به خود آمدم دیدم در حاله ندایت، غرق شده ام... زمان را امکانش هست که حس نکرد؟! [ آشِنا ]