داشتم عکس می گرفتم از گنبد مسجد جمکران. ایستاد رو به گنبد با صدای نسبتا بلند گفت: _ اینجاست که باید گفت ببوسم خاک پاک جمکران را . . . یادم رفت که می‌خواستم عکس بگیرم. [اندر احوالات]

جمکران‌ :)

تیغ چرا می‌کشی؟ ما سپر انداخته ایم :)

بھ آیینۀ دلت نگاه ڪن؛ چه ڪسی را می‌بینی؟

رزق همیشهـ پول نیست. گاهی یڪ نگاه به گنبد حرم است ڪهـ بندِ دلت پارھ می‌شود و بھ خود می‌آیی . . .

چگونه رازِ دلم، همچو نِی نهان ماند؟!

گفت: _ در دلش چه رازی‌ست که ما آه می‌کشیم او می سراید؟ گفتم: + همه فراق های عالم، شهروندان دل او هستند! ؛ [اندر احوالات]

_ تو چرا از قافله عشق جا ماندی؟ _ راه گم ڪردم ابو اسحٰاق! _ راه بلدی چون تو ڪهـ راه را گم ڪند، نا بلدان را چه گناه؟! _ راه را بستهـ بودند از بيرآھ رفتم؛ هر چه تاختم مقصد را نيافتم. وقتی به نينوا رسيدم خورشيد بر نيزھ بود . . . _ شرط عشق جنون است؛ ما که ما نديم،مجنون نبوديم! [مختآرنامھ]

وای بر حسرت زدگانی که جبران را نمی گزینند. جای اینکه دست بر زانو بگیرند، زانوی غم بغل زده اند. آه از حسرت نشینان کوی غفلت، که روزنه نور را در می‌یابند و پیش نمی‌روند. آه از حسرت نشینانِ کوی هراس! #یک‌ڪلام