- و تو هرگز نا اُمیدۡ مباش !' حجر | ۵۵

شَهٰآدَتْ سنگ را بوسیدنی ڪرد :)

لبخند زد و گفت: _ سختیش فقط چند ماهه به خاطر خدا باید تحمل کنیم. سری تکان داد و با لبخند گفت: _ انًّ مَعَ العُسرِ یُسرا

کیفم را روی دستگیره در آویزان کردم و برگشتم که بروم، نگاهم به سرو قامتی افتاد که آسمان را شرمنده کرده روح بلندش. دلم به هنگامۀ دیدنش گرم شد. نفهمیدم گیاه تبسم کی رویید بر لب‌هایم. #حاج‌قآسِم بود که بر ستون تکیه داده بود و با همان لبخند ملکوتی نگاهم می‌کرد. آرام زمزمه کردم: _ کاش اینجا بودید. و صدایی در سرم پژواک شد: _ او اینجاست! [اندر احوالات]

نمیدونم حس آرامشِ شیرین اون لحظه رو چجوری بگنجونم تو بقچهِ واژگان! :')

+ و قسم به دانه های تسبیحِ سبزِ خنکت. #خویشتَن

از آسمان، قافیه می‌بارد آن دم که بر زمین، شکوفۀ غزلی می‌روید و بحر، رجزگویان بر رمل های دل‌نازک، تلنگر می‌زند. #خویشتَن

+بنده”که نباشی”متکبر”می شوی حتی درسجده های طولانی...

آه از کسانی که نقاب دلسوزی بر اعمالشان می پوشانند و پشتِ آن نقابِ شکیل، فریب اختفا کرده. وای بر قصد و غرض های عده ای خاص، دمِ انتخابات! #یک‌ڪلام

_ حزنک یغمرنی + غمگینم از غمِ تو