فکر می‌کردم خیلی چیزها می‌دانم، اما می‌دانم که چیزی نمی‌دانم! این‌ناقوس‌مرگ‌کیست | ارنست‌همینگوی #یک‌فنجان‌واژه

از پنجره به پیاده‌رویِ مملو از جمعیّت نگاه کرد. گفت: _ می‌بینی، لباس‌هایی هستند که راه می‌روند، دروغ می‌گویند، عاشق می‌شوند، می‌میرند... کمتر لباسی آن بیرون است که درونش "انسان" وجود داشته باشد. به‌راستی که این دنیا یک رختکنِ بزرگ است. رختکن‌بزرگ | رومن‌گاری #یک‌فنجان‌واژه

به این باور رسیده ام که چیزی را نمیتوانی جبران کنی و دوباره درست بگذاری اش سرجایش. حفره های زندگی ات همیشگی هستند. تو باید در اطرافش رشد کنی؛ مثل ریشه های درخت که از اطراف سیمان بیرون می زنند؛ باید خودت را از لا به لای شیارها بیرون بکشی. دختری‌درقطار | پائولا‌هاوکینز #یک‌فنجان‌واژه

کاش من می‌فهمیدم اساتیدی که نمره کم میدن انگیزشون چیه

هیچ وقت نمی‌تونند درک کنند دانشجو برای آینده‌ش برنامه داره و همین یک نمره ای که ناعادلانه ازش کم میکنند چقدر روی معدلش تاثیر میذاره و اونو از اهدافش دور میکنه.

چرا باید با وجود اینکه سوالای احتمالی از قبل مشخص شده بوده، یکی بیست بشه و یکی نوزده؟ در حالی که پاسخ های احتمالی شبیه همه.

وقتی به این فکر میکنم که برای خدا درس بخون و اینا برات مهم نباشه خودش هواتو داره، آروم میشم . . . اما این رسمش نبود !

اگه یه روز استاد شدی، فضای دانشگاه رو مملو از نگرانی نکن برای دانشجو. نذار حس کنه به تلاشش پشت پا میزنی. دلگیرش نکن. ناامیدش نکن. سیستم نمره محور روبنداز دور و به تلاشش نگاه کن ! امیدوارش کن. استعدادهاش رو محدود نکن با نمره ای که میزاری تو کارنامش و می‌فرستیش به فضای رقابتیِ ناعادلانه.

خدایا دیگه ما که یاد گرفتیم همیشه بگیم حکمتت‌رو شکر یقینا خیره :')

اصلا همون دعای قدیمی و همیشگی خداوندا صلاحم را تو میدانی توکلت علی الله :)

☕️🌿🌃💙🗞