ای زخم عمیق #غزه، ای قامت خونین..

فرزند آدم؛ ظرافتِ‌ روح داشته باش.

من؟‌ کوچه خیابان‌های قُم در دلِ تاریخ

خورده سال که بودم و موقع افطار از مامان می‌شنیدم شهرُ رمضان الذی انزل فیه القرآن، نمی‌دانستم‌ شهر یعنی ماه و در حال و هوای کودکانه خیال می‌کردم رمضان شهری است که از همان ورودی‌اش نسیمی ملایم‌ در هوای سورمه‌ایِ‌ مایل به بنفش، طنین حزن‌انگیز و دل‌آرای قرآن را به گوش همگان می‌رساند. شهری که در آجر به آجر خانه‌هایش آرامش‌ نهفته و از پنجره‌هایش نور می‌تراود. من حتی هنوز هم دلم می‌خواهد کودکانه از مامان بپرسم: کی می‌ریم شهرِ‌ رمضان؟! ^^

از اون زمزمه‌های دلنشین که منو از زمین و زمان دور میکنه

میگفت‌ تا زمانی که هدفتون رو پیدا نکردید کاری انجام ندید نه اینکه ساکت بشینید بلکه در تکاپو باشید برای پیدا کردن هدف. چون عالم بر مدار حرکته. اگر دانشجو هستید مقالاتی که می‌نویسید بعدها تبدیل میشه به رزومه‌تون. بدون هدف و پراکنده ننویسید. جان کلام آنکه ؛ هدفمند‌ نوشتن، تاثیر میزاره و تحول آفرینه.

شعر بخونیم؟

. خَمی که ابروی شوخِ تو در کمان انداخت، به قصد جانِ منِ زارِ ناتوان انداخت

. گر غالیه خوش بو شد در گیسویِ او پیچید! ور وَسمه کمانکش گشت در ابروی او پیوست . . .

. شیدا از آن شدم که نگارم چو ماهِ‌نُو ابرو نمودُ جلوه‌گری کردُ رو ببست . . .

. رَواقِ منظرِ چشمِ من آشیانهٔ توست

. حافظِ گمشده را با غمت ای یارِ عزیز اتحادیست که در . . . عهدِ قدیم افتاده‌ست