حاج قاسم در بغداد شهید می‌شود، سردار موسوی در دمشق و اسماعیل هنیه در تهران و میلاد بیدی در لبنان و عماد مغنیه در سوریه. نظم خط‌کشی شده‌ی خاورمیانه‌ی پیشین برهم خورده و نظمِ جدیدی بر غرب آسیا حاکم است، نظمی که بر پایه مقاومت در برابر ظلم بنا شده است و خبر از آینده‌ای می‌دهد که کرامت انسان حقیقی تر از شعارهای پوشالی لیبرالیستی محقق می‌شود. برویم و بیندیشیم به آینده‌ی بشریت در این نظمِ اسلام‌ساز!

یه شاعر فلسطینی می‌گفت : جسم‌ها بر زمین می‌افتد اما افکار نه!

همکارِ شهید اسماعیل الغول(خبرنگار مردم غزه) زیر پستش نوشته بود : ما شاهد بودیم که تو از شدت خستگی گاهی درحال راه رفتن از این خرابه به آن خرابه می‌خوابیدی و در خواب راه می‌رفتی! ما شاهد بودیم تو سهم غذاتو به کودکان می‌بخشیدی.. ما شاهد بودیم تو ماه ها خانواده‌ت رو ندیدی و هر شب در خلوتت گریان بودی! گاهی بریم و بخونیم اندراحوالات این عزیزانی رو که تو غزه شهید می‌شند. بریم کامنت های زیر پستاشونو‌ بخونیم. ازشون بیشتر بدونیم تا برامون عادی نباشه اینکه فلانی تو غزه شهید شد. شهید شدن اتفاقی نیست!

زیر پرچمت‌ باید سلفی گرفت ^^

غزه دیگر غزه نمی‌شود، قبرستانی ست، بزرگ. آرامگاهِ ابدی ست و فردای صبح آزادی، فلسطینیان‌ شهدای خود را می‌برند تا در خاکِ‌ غزه آرام‌ گیرند. غزه، نماد مقاومت تا پای جان است.

اُمّ البَنین مادرِ منه :)

دل که به تنگ می‌آید، حس عجیبی ست، دلتنگی کردن برای شما عجیب تر. هیچ‌گاه ندیدمتان‌ اما فرسنگ‌ها دور از دیار خودم‌ وقتی به زیارت‌تان می‌آیم حس آن را دارم که آشنایی نزدیک تر از خویشتن را در غربت ملاقات کرده‌ام. دلتنگی‌تان از چه جنسی ست عمو قاسم؟

ولی هروقت به این فکر میکنم که اگر کلامی با کمینه داشته باشید چه است، این سخنتان‌ در قلبم می‌پیچد :)