یا کهفنا الحامی‌ مِن غُربت الایام‌

خودمونی و با ادبیات خاص خودش گفت: اشک مقدسه؛ تَحبِسُ‌الاشک‌ نشیم.

فُزْتُمْ وَاللّهِ فُزْتُمْ وَاللّهِ فَلَیْتَ اَنّی مَعَکُمْ فَاَفُوزَ فَوْزاً عَظیماً

پخش مداحی "منی که از تولدم تو کشوری بزرگ شدم" از حاج محمود لطفا !

أفتقد صوتك.

إن الشوق لبعض اللقاءات يبقى في قلوبنا إلى الأبد : حسرتِ برخی دیدارها تا ابد بر قلبِ ما می‌ماند.

در فراقِ سیدحسن نوشت : و أَبكيه؛ و أنا التّي اعتدتُ أن أبتسِم كلّما رَأيتهُ؟

زکاوت یک تحلیلگر آن‌جایی ثابت می‌شود که یک گام‌ فراتر از زمانه خود را ببیند‌، آن‌گاه پس از درکِ ماهیتِ آنارشیکِ نظامِ بین‌ الملل لزومِ بقا را درک کند و برای حفظ آن، پتانسیل‌های درونیِ تقویت ارکان قدرت را بررسی کند‌. آن‌کس که صحبت از سازش در برابر گردن‌کشیِ یاغی‌های تاریخی می‌زند، تحلیلگر نیست؛ تقلیلگر است.

یه فانوس‌ بردار اطرافِ خودتو روشن‌ کن. [ این متن دوبار خوانده شود ]

چمدانش را در صندوقِ اتوبوس نهاد و دنبالۀ چادرش را جمع کرد و پله ها را بالا رفته و بر صندلی ردیف سوم نشست. - زمستان ، دیِ ۱۳۵۹ ، به مقصدِ سنندج -

گفت : انقدر بدبینی برای انسان خوب نیست. آمریکا کجاش بده؟ ببین مردمش چقدر رفاه دارند‌. گفتم : اولا بد بودن آمریکا ربطی به رفاه مردمش نداره‌. ثانیا تاریخ بخون و سنگ بنای اولیه‌ی تولید مازاد مصرف رژیم سرمایه گذاری رو حلاجی کن. ثالثا آمریکا برای ما خطره، سمّ مهلکه. تاریخ بخونیم بعد نظریه صادر کنیم. مشکلِ انسان قرن جدید اینه که تاریخ رو بلد نیست. تاریخ رو مطالعه کن بعد بهم بگو لیبی چی شد؟ کره شمالی چی شد؟ [ اندر احوالات ]