قبلا هیچ وقت در باره اینکه رنگ مورد علاقه هم چیست فکر نکرده بودم.هیچ وقت موضوع مهمی به نظر نمی‌رسید.البته تازمانی که در یک جفت جسم اقیانوسی نگاه کردم و متوجه شدم شاید غرق شدن اتفاق زیبایی باشد.
تا زمانی که در یک جفت چشم آبی آتشین نگاه مردم و متوجه شدم شاید سوختن هیچ دردی به همراه نداشته باشد.
تازمانی که به یک جفت چشم آبی آسمانی نگاه کردم و متوجه شدم شاید سقوط کردن اتفاق بسیار آرام و صلح آمیزی باشد.
پیش از این فکر نکرده بودم رنگ مورد علاقه ام چیست،چرا که هیچ رنگی شایسته این عنوان نبود.تا به امروز.
با صدای کم جانی میگویم«آبی»
_لورن رابرتس|مجموعه کتاب ناتوان
