فاقدِ‌کپشن؛

شبِ آخر است ؛ آخرین شبی که در میان این تپش های سخت، اشک می‌ریزم. گلویم با بُغض ملتهب می‌‌شد و می‌خواست از چشمانم بزند بیرون؛ از شما چه پنهان؟ گمان می‌کنم همه این‌ها از خیره‌سر بازیِ بنده و قهر خداست وگرنه مگر آدمی می‌تواند این‌قدر بی‌چشم و رو باشد؟ باری می‌آمد و در قلبم می‌نشست و باری می‌رفت و دیگر پیدایش نمی‌شد. او فکر می‌کرد می‌تواند مرا دیوانه کند و درست فکر کرد.

دل کندن در هر شرایط و موضوعی خیلی سخته ؛ خیلی (:

بـ‌مآنـ‌د به یادگـ‌ار از اسفـ‌ند مـ‌آهِ سالِ هـ‌زار و چـهـارصـ‌د و سـه ..

و امآن از واژه ها .. آنهـ‌ا می‌توانند مثل اشعه ایکس عمل کنند و اگر به درستی از آن استفاده کنیم از هرچیزی عبور میکند ؛ و شاید بهترین لحظه هنگام خواندن ِ یک کتاب زمانی‌ست که به چیزی برخورد می‌کنیم مثل نوعی طرز فکر ، یک احساس و یا نگاهی خآص به دُنیـا که برایمان منحصر به فرد است ؛ اینجاست که انگار توسط کسی که هرگز ندیده‌اید و حتی کسی که مدت‌ها پیش مرده دعوت میشویم به همراه قهوه‌ی تلخِ زندگی که کنار او بنشینید و گویا دستی از کتاب بیرون آمده و دست تو را نیز گرفته است .. وقتی میخوانم، در واقع تمامِ غم‌و اندوهِ من از تنِ بی جآن و خسته ام بیرون می‌رود. [ستایش]

ولی‌جدی‌وقتی‌دلتون‌میگیره‌یامیترسیدزل‌بزنیدبه‌مـ‌آه ؛

تمرکز‌نداشتن🚮.

آدم همیشه فکر میکنه تموم شدن یک رفاقت عمیق و طولانی حتما قراره با دعوا و توهین باشه ولی یکدفعه میبینی با یک حرف ساده و مسخره هردو کمرنگ شدین و یک سینه پر از حرف باقی مونده که تو پیاده روی ها هی داری با خودت تکرارشون میکنی

_