ببین دوست ِ مَـن ؛
یادت باشه که همـه چیز میگـذره ؛
درسته سخت میگذره، ولی میگذره
روزهآی خـوب و بـد همیشه میرند
و این تویی که تَصمیم میگیری
چطور باهاشون روبرو بِـشی ؛
حتی اگر الان روزهآ برات غَریبه و مبهَم باشن،
نترس و برو جلو و قَـویتر از قبـل ادامـه بده،
با هر قدمـی که برمیداری،
زیـرِ پآهآت ُمحکَـم تر کن ،
لبخَـند بزن ، بگذر و راهتو ادامه بده.
[ستایـش]
و در پهنهی تاریک ِدریا، دلفینها با رقصِ نور،
بذر امید میکارند؛ و پیانوی کهنه،
زیرِ غبار زمان، نوای آرامش را زمزمه میکند.
و هر دو، یادآورِ زیباییهای پنهان زندگیاند،
حتی در دل تاریکی و سکوت..
و چه عجیب است، با وجود همهی
چالشها و غَـم هایی که زندگـی برایَـم
به ارمغـان میآورد، هنوز هم در قَـلبم
جرقهای از امیـد میدرخشد.