و در پهنهی تاریک ِدریا، دلفینها با رقصِ نور،
بذر امید میکارند؛ و پیانوی کهنه،
زیرِ غبار زمان، نوای آرامش را زمزمه میکند.
و هر دو، یادآورِ زیباییهای پنهان زندگیاند،
حتی در دل تاریکی و سکوت..
و چه عجیب است، با وجود همهی
چالشها و غَـم هایی که زندگـی برایَـم
به ارمغـان میآورد، هنوز هم در قَـلبم
جرقهای از امیـد میدرخشد.