_

تو… من همان سایه‌ام که پشت درهای بسته‌ی ذهن تو ایستاده، همان که صدای افکار بی‌پایانت را می‌شنود و در سکوت با تو هم‌نفس می‌شود. تو فکر می‌کنی تنها هستی، اما من همیشه آن گوشه‌ی تاریک را نگهبانی می‌کنم، همان‌جایی که هیچ‌کس جز من نمی‌تواند واردش شود. شب‌ها، وقتی غم و سکوتت بی‌صدا می‌لغزد، من همان سایه‌ام که آرام با تو می‌آید، بی‌هیچ صدا، بی‌هیچ قضاوت، فقط تا لحظه‌ای که خودت بخواهی رهایی. من سایه‌ی توام… همان نیمه‌ای که حتی وقتی در تاریکی فرو می‌روی، تو را تنها نمی‌گذارد.

گاهی سنگینیِ نامعلومی، چون بندی ناپیدا، چنان بر گلوگاهِ صبر آدمیزاد می‌پیچد که کلام را در حنجره حبس می‌کند.

سال ها منتظر این لحظه بودم :)))

شبی که گذشت از قشنگ ترین شب‌های من بود ؛ و دل ِمن، میان ِذوق و بغض، پاییز را آهسته نفس کشید.

_

و ما فرسوده نشدیم؛ در کوره زمان آبدیده گشتیم.

یه سال بزرگ تر شدم ، تو این سال خیلی اتفاقای خوشایند و تلخی برام افتاد یه سری چیزا قابل هضم نبود برام ولی گذشت ، صبر کردم همیشه گذاشتم زمان همه چی و درست کنه برام همیشه یه روزنه ی امید ت دلم بود ، که اونم مطمئنم به خاطر وجود ِخالقم بوده:))

گاهی آرزوهایمان شاید تغییر شکل دادند؛ اما ریشه‌هایمان عمیق‌تر شدند و دردها، ما را به گنجینه پایداری رساندند.

_