گاهی سنگینیِ نامعلومی، چون بندی ناپیدا، چنان بر گلوگاهِ صبر آدمیزاد می‌پیچد که کلام را در حنجره حبس می‌کند.

سال ها منتظر این لحظه بودم :)))

شبی که گذشت از قشنگ ترین شب‌های من بود ؛ و دل ِمن، میان ِذوق و بغض، پاییز را آهسته نفس کشید.

_

و ما فرسوده نشدیم؛ در کوره زمان آبدیده گشتیم.

یه سال بزرگ تر شدم ، تو این سال خیلی اتفاقای خوشایند و تلخی برام افتاد یه سری چیزا قابل هضم نبود برام ولی گذشت ، صبر کردم همیشه گذاشتم زمان همه چی و درست کنه برام همیشه یه روزنه ی امید ت دلم بود ، که اونم مطمئنم به خاطر وجود ِخالقم بوده:))

گاهی آرزوهایمان شاید تغییر شکل دادند؛ اما ریشه‌هایمان عمیق‌تر شدند و دردها، ما را به گنجینه پایداری رساندند.

_