یه سال بزرگ تر شدم ، تو این سال خیلی اتفاقای خوشایند و تلخی برام افتاد یه سری چیزا قابل هضم نبود برام ولی گذشت ، صبر کردم همیشه گذاشتم زمان همه چی و درست کنه برام همیشه یه روزنه ی امید ت دلم بود ، که اونم مطمئنم به خاطر وجود ِخالقم بوده:))

گاهی آرزوهایمان شاید تغییر شکل دادند؛ اما ریشه‌هایمان عمیق‌تر شدند و دردها، ما را به گنجینه پایداری رساندند.

_

حقیقتش و بخواید ، تموم اذیت کردن‌ها،قهرهای مسخره و دادوبیدادهای بی‌دلیلمون و با هیچ‌چیزی عوض نمی‌کنم. چون تو پایان ِروز،فقط اون هست که حرف‌های منو میفهمه.

زندگی و سختی‌هایش را بپذیرید ؛ و با دلی پر از امید، از میان ِشان عبور کنید.

و گاٰهی پشت ِسر ِهر شب ِسیاه، صبحی است روشنتر.