بگذار قرارماٰن این باشد سبز بماٰنیم
در میان ِهزاران تاریکی ؛ همچون
رویاهایی که هَرگز پژمرده نمیشوند.
این ابرهای غَم نیز میگذرند و تو،
همچون گلی در باغ ِبهار، دوباره
از نو میرویی و سر بر میآوری.
گاهی فاصله تنها راهِ پس گرفتنِ زندگیست ؛
تا صداهای دیگران کم شود
و فریادِ آرامِ وجودِ خودت را بشنوی.