اینجا خاورمیانه است -دریای عدالت‌های بی‌وجود- و ساکنانش همچون ماهیان در اعماق این دریا جان میدهند گاه پیکرهایشان، به روی آب برمیگردند و گاه، تا ابد در دل کوسه ها، مدفون می‌مانند. میگویند اینجا منطقه‌ی امن است همان امنیتی که امید به آینده را همچون خورشیدی که در پشت کوه‌سارها غروب می‌کند، از سقف آرزوهای جوانانش به خاموشی می‌سپارد. این‌جا؛ مردی فریاد می‌زند و تا ابد صدای زنان در سکوت جهان، گم می‌شود این‌جا، خانه‌ای اگر ویران شود کشوری در واهمه و اندوه جان می‌دهد. این‌جا، اگر کودکی لبخند از لبش بیرون رَود بهر او همگان گریان شوند اما درد این کودک، آینده‌ای است که نمی‌داند او می‌سازدش یا ساز مردان پر ادعا. این‌جا، ارزش ها را قدر نمی‌دانند و استعداد را، راه نجاتی نیست اینجا محبت روز مبادا را در قلب‌ها زندانی و اهمیت حال را، فراموش کرده‌اند. این‌جا، عقل شوخی بزرگی است، که اگر درباره‌اش بگویی به تو خواهند خندید. و در خاورمیانه شب‌های بسیاری سحر ندارند. ✍🏻زینب یعقوبی/

چون اشک برای غم تو را آفرید، ما دوام آوردیم.