[فکر نمی‌کنم اتفاقی باشد] این روزها همه چیز برایم معنادار است و به چشمم اتفاقی ساده نیست. مثلا اینکه دیشب شهید را بیاورند حرم و من نتوانم بروم و از تلویزیون تماشا کنم. یک ساعت بعدش در خیابان ایستاده باشم و دوستم که آنجاست زنگ بزند و بگوید که شهید را آورده اند حرم، تو نیامدی؟ و در دلم حسرت بخورم و بگویم نه آمدم بین مردم و در خیابان باشم و تو که آنجایی یادم باش. مثلا اینکه به دل آنکه زیر تابوت را گرفته بیوفتد که یک برگ گل سرخ از روی تابوت شهید بردارد و مثلا یکم بعد ما همچنان در خیابان باشیم و همان که زیر تابوت شهید را گرفته بوده به من تعارف بزند که برگ گل برای تو باشد. و من ذوق کنم و با خجالت بگیرمش. برگ‌گل را با وسواس بگذارم در کیفم و تا به خانه برسم چند بار جایش را چک کنم که خراب نشده باشد. مثلا اینکه از دیشب با خودم کلنجار روم این گل را باید بدهی به همان دوستت که با گریه می‌گفت وقتی فهمیدم او شهید شده دو ساعت تمام برایش گریه کردم. مثلا من برگ گل را گیفت کنم و امروز با خودم ببرم که در تشییع شهید به او بدهم . مثلا او ذوق کند و بگوید بهترین عیدی امسالش است. مثلا... من که می‌گویم کار شهید است و هیچ چیز اتفاقی نیست. شهید نمی‌میرد. شهید وقتی شهید می‌شود تازه دستش در عالم باز می‌شود... یاد حرف شهید بهشتی می‌افتم [ما شهیدان را از دست ندادیم بلکه آن‌ها را به دست‌آورده‌ایم. ما روزی به دست می‌آییم که شهید بشویم.] ما هم شهید لاریجانی را به دست آوردیم... http://eitaa.com/aagoosh

نماز را بر پیکر شهید خواندیم. خسته‌ام و می‌روم گوشه صحن، جایی که شهید را از آنجا عبور دادند می‌نشینم. چند دقیقه‌ای است که شهید را برده‌اند برای تدفین. پیر زنی صدای گریه‌اش بلند می‌شود و می‌آید کنارم می‌نشیند. به ترکی چیزهایی می‌گوید که نمی‌فهمم. فقط بین حرف‌هایش کلمه لاریجانی را می‌فهمم. عکس شهید را که در دستش است رو به مردم می‌گیرد و به مردم اشاره می‌کند و چیزی می‌گوید. عکس را می‌چرخاند سمت خودش و دست می‌کشد روی چهره شهید. بعد عکس را بغل می‌کند و مویه می‌کند. نمی‌دانم چه نسبتی بین او و شهید است ولی حس می‌کنم قلبش آتش گرفته از مظلومیت شهید... http://eitaa.com/aagoosh

[بابای‌مجتبی] به مردی که سرش را گذاشته روی تابوت نگاه کنید‌. او بابای مجتبی؛ بابای فاطمه نورا، خواهر مجتبی؛ و همسر سمیه، مادر مجتبی است. مجتبی در جنگ به دنیا آمده. در جنگ هم شهید شده. _چند ماهش بود؟ _ماه؟ به ماه نکشید. او ۳ روزه بود. امشب گوشه‌ای از خیابان روضه ۶ ماهه را می‌خواندند. لحظه‌ای ذهنم رفت سمت بابای مجتبی. همسر و پسر و دخترش را یک شبه از دست داد و دشمن خانواده‌اش را از او گرفت‌. سنگینی داغ این مرد جگر مرا هم آتش زده. فقط امیدم به خدایی‌ست که هوای باباهای دلشکسته را دارد. مجتبی کوچولو امشب با مامان و آبجی فاطمه نورا در بین الحرمین برای بابا دعا کنید. حتما دلش برایتان خیلی تنگ شده :) http://eitaa.com/aagoosh

📝 روایت این روزهای راویان قمی، از جنگ رمضان و بعثت مردم را در «روایت قم» دنبال کنید: 📌 این روایت‌ها با هشتگ #حضرت_آقا منتشر می‌شوند. 📮 راه‌های دریافت روایت شما: ۱- ارسال مستقیم روایت ۲- کانال شخصی‌تان را معرفی کنید؛ خودمان رصد می‌کنیم 🔷 روایت قم، رسانهٔ مرکز روایت حوزه هنری انقلاب اسلامی استان قم @revayat_qom 🟠 ایتا: eitaa.com/revayat_qom 🟢 بله: ble.ir/revayat_qom

حافظ را باز می‌کنم و این بیت را می‌بینم: جانا چه گویم شرح فراقت چشمی و صد نم جانی و صد آه... دلم بیشتر می‌گیرد. چگونه حول حالنا... را بخوانم در حالی که هنوز با پیکرت وداع نکردیم؟ یعنی قرار است مثل تمام این ۲۰ روزی که ندیدیمت و برایمان حرف نزدی، سال ۱۴۰۵ را بدون تو آغاز کنیم و ۳۶۵ روز بدون تو زندگی کنیم؟ یعنی قرار است امسال قاب عکسی روی دست میخ باشی و با عکس هایت حرف بزنیم و برایت از جگرسوخته‌مان بگوییم؟ تحویل سال،غروب جمعه است و قرار است با کوله باری از غم پایمان را در سال بعد بگذاریم. حالم از هر غروب جمعه‌ای سنگین‌تر و گرفته‌تر است. یعنی قرار نیست سال که نو شد بنشینیم پای تلویزیون و صدا را زیاد کنیم و بنشینیم تا پیام تصویری ات را ببینیم و شعار سال را برایمان تبیین کنی؟ یعنی نمی‌شود ببینیمت دیگر؟ در دلم خبری از بهار نیست. انگار به جای بهار قرار است از زمستانی دیگر را تجربه کنم. بدون تو همه جا سرد و یخ زده است. و من بی عطر حضورت زندگی کردن را بلد نیستم. بیا و مردانگی کن از قاب عکس بیرون بیا و با من حرف بزن من خیلی آدم تلخی هستم برای شروع سال نو. برگرد و حال من را احسن الحال کن عزیز از دست رفته‌ام :) http://eitaa.com/aagoosh

📖 #کتابچه | متن کامل پیام حضرت آیت الله سید مجتبی حسینی خامنه‌ای رهبر معظم انقلاب اسلامی به مناسبت آغاز سال ۱۴۰۵ شمسی 🔗 farsi.khamenei.ir/news-content?id=62807 📲 @rahbar_enghelab_ir

پیام حضرت آقا رو حتما مرور کنیم. نکات مهمی ذیل شعار امسال _اقتصاد مقاومتی در سایه وحدت ملی و امنیت ملی_ مطرح کردند. اللهم احفظ قائدنا الخامنه‌ای

* دلم گرفته و این حال، حالِ دلتنگی است هزار و چهارصد و پنج، سال دلتنگی است چقدر جای تو خالی است ای نوید بهار بیا ببین که چه اندوهگین رسیده بهار تو رفته ای و من از زنده ماندنم خجلم کجا گذاشته ای رفتی عزیز دلم غمت رشیدترین داغ اهل این ایل است بیا پیام بده وقت سال تحویل است بیا پیام بده اسم سال را بگذار به قلب مردم امید وصال را بگذار شکوفه ذوق ندارد، بهار بی‌رنگ است حرم برای سخنرانی تو دلتنگ است الا که بود دلت مرقد امام رضا به پیشواز شما آمده امام رضا چگونه بغض گلوگیر را مهار کنیم نماز عید بدون تو را چه کار کنیم ازین به بعد جهان باشد و تلاطم ما سفر به خیر یگانه عزیز مردم ما... _محمد رسولی http://eitaa.com/aagoosh

[بعثت مردم] روی شیشه مغازه‌ چسبانده بود: این مغازه سالم است، چون مردم در خیابان هستند. دیدید مردم؟ دیدید آقا گفتند «اگر چنانچه باز هم [فتنه‌ای] برای کشور پیش بیاید، خدای متعال این مردم را #مبعوث خواهد کرد...» دیدید بعثتمان را؟ اگر امروز قلب‌هایمان به هم نزدیک‌تر شده، اگر زیر پرچم ایران جمع شدیم، اگر از نقاط اختلافمان گذشتیم و یک‌دل شدیم، برکت خون رهبرشهیدمان است. خون آقا پای علم این انقلاب ریخته شد تا مردم زنده شوند.تا مردم مبعوث شوند. آنهایی که دی ماه کف خیابان بودند و زخم به وطنمان زدند، مردم نبودند. مردم ماییم. ماییم که هر شب برای دفاع از وطن در خیابانیم. هیچ مغازه‌داری را مجبور نمی‌کنیم که مغازه‌اش را ببندد و اگر نبست شیشه‌ی مغازه را خورد نمی‌کنیم و اموالش را غارت نمی‌کنیم. ما مردمیم :) http://eitaa.com/aagoosh