2:52 یک نخ از چادر تو ما را بس...

احساسِ درد و اندوه ما را فرا گرفته، ولی امام‌حسين علیه‌السلام نمی‌پذيرد که اين درد و اندوهِ ما، از سرِ احساس باشد، بلکه درد و اندوهی تربيتی از ما می‌‌طلبد. ما در پرتو اين احساسِ درد و اندوه می‌‌آموزيم که انسان چگونه بايد بميرد، همچنان‌که می‌‌آموزيم چگونه بايد زندگی کند. - کتاب «سفر شهادت»

‌‌دعوا، دعوای اولویت‌هاست؛ دعوای دغدغه! خیلی‌ها حسین را دوست داشتند، امّا حسین اولویت‌شان نبود! محبّتِ حسین با دغدغه‌ی کار و زندگی جمع می‌شود، اما بودن با حسین، نه... برای بودن با حسین، باید به تمام زندگی‌ات رنگ جدید بزنی، رنگ خدا... “کج‌دار و مریز”ها می‌گویند دوستت داریم؛ دروغ هم نمی‌گویند! اما محبّت‌شان، دهم محرّم ۶۱ هجری، روی طاقچه‌ای‌ست تا اگر فرصت شد، بعدترها، توّاب شوند...! “یک‌دله‌”ها اما می‌گویند: نمی‌شود او را دید و تمامِ جان را نداد... - نور خدا، روضه‌ی بیست‌ودوم

«قَدِ اسْتُرْجِعَتِ الْوَدِیعَةُ وَ أُخِذَتِ الرَّهِینَةُ وَ أُخْلِسَتِ الزَّهْرَاءُ» بمیرم... - "آل نبی" اثر حسن روح‌الامین

سوار اتوبوس که شدیم، قرآن رو باز کردیم و این صفحه اومد :)

زهرا درمورد نرگس‌ها این‌طور نوشته: «با کلی احساساتِ عجیب غریب و دلتنگی اومدیم سوار شیم بریم، دیدیم با گلِ مورد علاقه‌مون زودتر از ما اومده واسه بدرقه. بهترین هدیه‌ای که قم بهم داد، رفقایی بودن که هیچ‌جا مثل‌شون نیست و هرکدوم‌شون واسه‌م یه دنیان... پ.ن: می‌گن خیلی مهمه که اولین نرگس هرسال رو از کی و به خاطر چی می‌گیری!»

لَعَنَ اللهُ قَاتلِیکِ وَ ضَارِبیِکِ و ظَالِمِیکِ وَ غَاصِبی حقِّکِ یا مُولاتِی یا فاطمَة الزهراء...

آخرین نوای «اشهد ان علی ولی الله» که از مأذنه‌ها به گوش‌مون می‌رسه تا ده روز آینده.

«حجّ عوام دیگر است و حجّ خواص دیگر. حجّ عوام قصد کوی دوست است و حجّ خواص، قصد روی اوست. آن، رفتن به سرای دوست و این رفتن برای دوست. عوام، به نفْس رفتند، در و دیوار دیدند؛ خواص، به جانْ رفتند، گفتار و دیدار یافتند.» - تفسیر کشف‌الأسرار، میبدی

همه جا بروم به بهانه‌ی تو که مگر برسم درِ خانه‌ی تو...

دقیقاً یک‌ماهِ پیش، همچین روز و ساعتی.

بعضی کلمات رو نمی‌شه فهمید تا وقتی که خودت بری و ببینی... مثل «غربت»!