هر دفعه که میرم بیرون دوباره برام ثابت میشه که اگه آیت‌الکرسی و جمله کلیدی "والله خیر حافظا و هو ارحم الراحمین" نبود، من تا الان هفت تا کفن پوسونده بودم...

هنگام ثمر دادن‌ مان بود، خزان شد :)

قدر اتفاق‌هایی که برامون میفتن و نمی‌دونیم تا زمانی که تبدیل به خاطره بشن...

سرکلاس چاووشی گوش دادن تهش بود :))))

؛

نه خدا توانمش خواند،نه بشر توانمش گفت متحیرم چه نامم شه‌ملک لافتی را؟

کاش اونی که الان کربلاست قدر خودشو بدونه :)

یکی از بزرگ‌ترین مشکلات من الکتریسیته شدن چادرمه :))))))))

در چشم های من دقیق تر نگاه کن، جز تو هیچ چیزی در آن نیست. *علوی

از لحاظ روحی نیازمند اینم که الان توی پیچ و خم کوچه‌های مقام علی‌اکبر و علی‌اصغر گم بشم :)

نه تو می‌مانی نه اندوه و نه هیچ یک از مردم این آبادی به حبابِ نگرانِ لب یک رود، قسم و به کوتاهی آن لحظه ی شادی که گذشت غصه هم خواهد رفت آن چنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند *سهراب‌سپهری