نایل به استفانی نگاه کرد.‌ «عزیزم، می‌شه برام توضیح بدی؟» استفانی دهانش رو باز کرد. بست. به تیم نگاه کرد. تیم لپ‌تاپش رو بست. «فکر کنم باید از جیسون بپرسیم.» و درست در همین لحظه، جیسون از آشپزخونه وارد شد؛ با یه کاسه غلات در دست و حال‌وهوای خوش صبحگاهی(بعد از ظهره). «چی رو از من بپرسین؟»

آلفرد که از کنار در عبور می‌کرد، لحظه‌ای ایستاد، به جمع نگاه کرد و با تأسف سر تکون داد. «جوانان سردرگم.» و رفت.

«اون نمی‌خواست وسط دعواهای عاشقانه‌شون دخالت کنه. چون هر بار دخالت می‌کرد، یکی‌شون باهاش دعوا می‌کرد و اون یکی هم ازش تشکر نمی‌کرد.»

جیسون از جا پرید. «همه ساکت! هیچ‌کس تکون نخوره! این لحظه باید ثبت تاریخی بشه!» «جیسون!» استفانی فریاد زد. «تیم، تاریخ و ساعت رو بنویس!» «دارم می‌نویسم!» «اینترنت رو قطع کنین!» دیمین دستور داد. «هیچ‌کس نباید این موضوع رو به بیرون از عمارت منتقل کنه.»

استفانی گوشی‌ش رو بیرون آورد. «خب، من چند تا سؤال دارم.» باربارا: «نه.» «اولاً، چند بار با هم قرار گذاشتین؟» «استفانی.» «دوماً، چند بار از هم جدا شدین؟» «استفانی.» «سوماً، چند بار بعد از جدایی دوباره با هم قرار گذاشتین؟»

جیسون با لبخند شیطانی دستش رو بالا برد. «اوه، این یکی رو من می‌تونم جواب بدم.» دیک بهش خیره شد. «تو هیچ‌کدوم رو جواب نمی‌دی.» «برادر عزیزم، من قبل از اینکه بمیرم، نصف این اتفاقات رو با چشم‌های خودم دیدم. بعد از برگشتنم هم به‌اندازهٔ کافی شاهد ادامهٔ این سیرک بودم.»

«پروندهٔ اول: دیک گریسون و باربارا گوردون. موضوع: ناتوانی مزمن در تصمیم‌گیری دربارهٔ اینکه آیا با هم هستن یا نه.»

«عالیه! پس می‌تونیم جلسهٔ بعدی رو بذاریم برای بررسی اینکه چرا این دو نفر نمی‌تونن پنج دقیقه بدون لاس زدن توی یه اتاق بمونن.»😭