«پروندهٔ اول: دیک گریسون و باربارا گوردون. موضوع: ناتوانی مزمن در تصمیم‌گیری دربارهٔ اینکه آیا با هم هستن یا نه.»

«عالیه! پس می‌تونیم جلسهٔ بعدی رو بذاریم برای بررسی اینکه چرا این دو نفر نمی‌تونن پنج دقیقه بدون لاس زدن توی یه اتاق بمونن.»😭

آلفرد: «اگر اجازه بدهید، برای جلسهٔ بعدی چای و بیسکویت بیشتری آماده خواهم کرد.»

دوک: «من فقط یه ساله اینجام. چرا حس می‌کنم باید برای این خانواده حقوق مشاوره بگیرم؟»

یکی از اعضای خانواده از دنیای ابرقهرمان‌ها فرار کرده و گفته «من دیگه با این دیوونه‌ها کاری ندارم، می‌رم گاو پرورش می‌دم.» واقعاً قابل احترامه.

یهو می‌بینی بروس وینِ معروف به تعهدگریزی عاطفی رفته خواستگاری؟؟؟؟؟

جیسون مرده. بروس اون فقدان رو پشت سر گذاشته، البته به شیوهٔ مخصوص خودش که احتمالاً شامل دفن‌کردن احساساتش زیر چندین لایهٔ زره روانی و کار بیش‌ازحد می‌شه. تیم رابین شده و خانواده در مرحله‌ای قرار داره که هنوز همه‌چیز می‌تونه به‌راحتی از هم بپاشه.

نایل با این تصور ازدواج کرد که داره با یک مرد مجردِ اواسط سی‌سالگی ازدواج می‌کنه، نه اینکه داره اشتراک مادام‌العمرِ یک خانوادهٔ ابرقهرمانی با هفت تا بچه، چندین بحران هویتی، یک خدمتکار همه‌فن‌حریف و تعداد غیرقابل‌شماری تروما می‌خره.

بروس: «پشیمونی؟» نایل به جیسون و دیمین که سر آخرین تکهٔ غذا بحث می‌کنن نگاه می‌کنه؛ تیم که هم‌زمان غذا می‌خوره و گزارش می‌نویسه؛ استفانی که داره جیسون رو تحریک می‌کنه؛ دیک که از بلادهیون اومده و با باربارا تماس تصویری گرفته؛ کاس که بی‌سروصدا غذای دیمین رو می‌دزده؛ و دوک که فقط می‌خواد یک شام آروم داشته باشه. نایل: «...نه. ولی فکر کنم به یه میز بزرگ‌تر احتیاج داریم.» آلفرد: «هفته‌ی گذشته سفارش دادم، خانم وین.»

«با وجود تمام ایرادهایی که دارم.» «ایرادهای زیادی داری.»