خوب شاید در طول روز تو اذان و اقامه چند بار میگیم یا میشنویم که أشهد أنّ علیاً ولی اللّه ولی تا حالا به معنی اون دقت نکردیم خوب بعضیا شبهه میکنند که: شما شیعیان که مدعی هستید کلمه «ولیّ» در حدیث غدیر به معنای سرپرست هست، پس باید معنای این عبارت «أشهد أنّ علیّاً ولیُّ الله» این باشه که (علی سرپرستِ خداست)؛ آیا مگه خدا، سرپرست می‌خواد؟! پس روشنه که ولیّ به معنای سرپرست نیست، بلکه به معنای همان دوست است! خوب جواب ما چیه؟! فعلا این رو تو ذهنتون نگه دارید با خودتون چالش ایجاد کنید. جواب کامل رو براتون میزارم😊🤝

پاسخ اجمالی به سوال👆

پاسخ تفصیلی👇

اما معنای کلمه ولیّ در عبارت «علی ولیّ الله» چیست؟ در این عبارت، ولیّ به معنای همان اولی بالتصرف است و برخی مصادیق این معنای عام را در این‌جا می‌توان اخذ کرد مانند سرپرست و خلیفه، البته با توضیحی که در ذیل ذکر می‌شود. در عبارت ولیّ الله، کلمه «ولی»، مضاف است و کلمه «الله» مضاف الیه. در کتب ادبیات عرب آمده است: بین هر مضاف و مضاف‌الیه‌ای، یکی از سه حرف جر «مِن، فی، لِ» در تقدیر است. به عنوان مثال: «غلامُ زیدٍ» یعنی غلام لزیدٍ؛ یعنی غلامی که برای زید است. «صلوة اللیل» یعنی صلوة فی اللیل؛ یعنی نمازی که در شب خوانده می‌شود. «محمدُ رسولُ اللهِ» یعنی رسول من الله؛ یعنی او رسول و فرستاده از جانب خداست. بنابراین توضیحات، مشخص می‌شود که در عبارت «علی ولیُ الله» بین مضاف و مضاف‌الیه حرف جر «مِن» در تقدیر است یعنی «علی ولیٌ من اللهِ»؛ یعنی علی (علیه السلام) صاحب ولایت و سرپرستی امت اسلام از جانب خداوند است و نسبت به آنان أولی بالتصرف است چون شیعه قائل به ولایت انتصابی از جانب خداست اما برادران اهل سنت قائل به ولایت انتخابی هستند که از دیدگاه آن‌ها، «علی ولیّ الناس» یعنی «ولیّ من الناس» است یعنی خلیفه چهارم از جانب انتخاب مردم است نه «ولیّ من الله». جواب نقضی به این شبهه از جمله شواهدی که برای استعمال ولیّ در معنای خلیفه و جانشین می‌توان آورد، روایت صحیحی است که در منابع اهل سنت آمده است که عمر به عباس عموی پیامبر و به علی (علیه‌السلام) گفت: «لمّا تُوُفِّیَ رسول الله فابوبکر ولیّ رسول الله... و لمّا تُوُفِّی ابوبکر فأنا ولیُّ رسولِ الله و ولیُّ ابی بکر. زمانی که پیامبر وفات یافت ابوبکر جانشین و خلیفه او بود.... و زمانی که ابوبکر مُرد من خلیفه‌ی او هستم.» در این عبارت قطعاً مقصود عمر از کلمه ولیّ، جانشین و خلیفه است نه معانی دیگر چون معنای ناصر و دوست در این‌جا اشتباه است، چون دقیقاً این روایت طولانی در مورد بحث خلافت و جانشینی است که عباس و امیرالمومنین (علیه‌السلام) آنان را به‌عنوان خلیفه قبول نداشتند و اصلاً ذره‌ای سیاق روایت با معنای دوستی و نصرت، تناسب ندارد. حال، اگر شبهه‌کننده پاسخ بالای ما را قبول نکند، دقیقاً همان اشکال او بر این روایت نیز وجود خواهد داشت. بدین صورت که: «اگر ولیّ به معنای سرپرست باشد، معنای این روایت این می‌شود که پس از وفات پیامبر، ابوبکر سرپرست او شد. قطعاً این معنا اشتباه است، پس باید ولیّ به معنای دوست باشد.» چگونه است که اهل سنت در این روایت کلمه ولیّ را به معنای خلیفه معنا می‌کنند، اما هر جا که کلمه ولیّ برای امیرالمومنین (علیه‌السلام) وارد شده آن را به‌معنای دوست و یا ناصر می‌گیرند؟! این همان یک بام و دو هوای برادران اهل سنت است.

جواب حلّی به شبهه در پاسخ حلّی ابتدا معنای کلمه ولیّ را به لحاظ لغوی بیان می‌کنیم که معنای خلیفه و جانشین نیز می‌تواند از معانی این کلمه باشد و سپس معنای کلمه ولیّ را در عبارت «علی ولیّ الله» بیان می‌داریم: معنای کلمه ولیّ به لحاظ لغوی کلمه «ولیّ»، به لحاظ لغوی، صفت مشبهه است که در معنای فاعلی استعمال می‌شود بنابراین، ولیّ یعنی ولایت‌دارنده و متولی امر و صاحب ولایت. اما به لحاظ معنایی: کلمه ولیّ در لغت عرب، معانی متعددی دارد تا جایی که برای آن تا 27 معنا نقل کرده‌اند: از جمله به معنای همسایه، عمو، رب و مالک و مُنعِم و دوست و ناصر (کمک‌کننده) حلیف(هم‌پیمان) و أولی بالتصرف.... اما در اعتقاد برخی از لغویین به لحاظ ریشه لغوی ماده «و ل ی» یک معنای جامع مشترک بین تمامی معانی‌ای که برای مشتقات این ریشه ذکر شده است وجود دارد یعنی در اصطلاح، مشترک معنوی است. در نزد ابن فارس و راغب اصفهانی، آن جامع مشترک «قرب و نزدیکی بدون فاصله» است اعم از قرب معنوی یا مکانی و یا منزلت و یا اعتقادی و نَسَبی و دینی و.... بنابراین وقتی چند نفر پهلوی هم بدون فاصله نشسته باشند و ما بخواهیم وضع و ترتیب نشستن آنان را بیان کنیم، می‌گوییم: «وَلِیَ زیداً عمروٌ، و یَلی عمرواً بکرٌ؛ یعنی عمرو بی‌فاصله در کنار زید نشسته و در کنار عمرو نیز بکر بدون فاصله‌ نشسته است.» بنابراین برای خلیفه وجانشینِ یک شخص نیز که بعد از او می‌آید از کلمه ولیّ استفاده می‌شود و خلیفه نیز از مصادیق ولیّ است. در دیگر معانی‌ای که برای ولیّ و مولی، ذکر شده، نیز معنای قرب نهفته است چنان‌که در مالک و دوست و ناصر و رب و عمو و همسایه حلیف نیز قرب نهفته است، زیرا یک نحوه نزدیکی و اتصال وثیق و محکم بین مالک و مملوک، رب و مربوب، ناصر و منصور، و نیز بین دو همسایه و دو دوست و دو هم‌پیمان وجود دارد. اما برخی دیگر از لغویین مانند مبرد در کتاب العبارة و ابن بطریق در کتاب العمدة، آن معنای جامع را «اولی بالشیء؛ یعنی سزوارتر به چیزی» گرفتند علامه امینی نیز در الغدیر، همین قول را پذیرفته است. معنای «اولی بالشیء و سزاواری در چیزی» در مصادیق مختلف ولی به حسب حال خود است. به‌عنوان مثال در ربّ به گونه‌ای و در همسایه و دوست و ناصر به گونه‌ای دیگر است. در این معنا نیز، خلیفه می‌تواند یکی از مصادیق ولیّ باشد، چراکه سزاواری در خلافت بر امت یافته است. اما بنابر قول برخی لغویین که معانی ولیّ و مولی، را مشترک لفظی می‌دانند باز هم برخی معانی نسبت به برخی دیگر از معانی عمومیت دارد و برخی از معنانی را به‌عنوان مصداق خود در بر می‌گیرند. مثلا، أولی بالتصرف، معنایی عام است که شامل سرپرست و مالک و رب و منعم و ... می‌شود. أولی بالتصرف یعنی شخص ولیّ، نسبت به‌کسی‌که بر او ولایت دارد اولویت و برتری در تصرف دارد. یکی از مصادیق اولی بالتصرف، خدا و پیامبر اوست چنان‌که در آیه «إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذينَ آمَنُوا الَّذينَ يُقيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ رَاکِعُون.[مائده/55] همانا ولیِّ شما فقط خدا و رسول او و کسانی هستند که ایمان آورده، نماز بر پا می‌دارند و در حال رکوع، زکات می‌دهند». در این آیه، قطعاً معنای اوّلیِ کلمه ولیّ، «أولی بالتصرف» است چون خداوند متعال در آیه دیگر در مورد ولایت پیامبرش بر مسلمانان فرمود: «النَّبِيُّ أَوْلی بِالْمُؤْمِنينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ.[احزاب/6] پیامبر به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است.» وقتی پیامبر، از مسلمانان نسبت به خودشان سزاوارتر است جانشین پیامبر نیز باید «اولی بالمومنین من انفسهم» باشد. بنابراین کلمه ولیّ در قول سوم نیز معنایش «اولی بالتصرف» است که خلیفه پیامبر هم نسبت به امتش سزاواری در تصرف دارد.

خوب بحث و شبهه امروز که تو فضای مجازی هم مطرح میشه اینه میگن ببینید ما چندین گروه خونی داریم o , ab , b , a حال مثبت و منفی بودنش به کنار میخوام بدونم که اگر گروه خونی حضرت آدم را a در نظر بگیریم و گروه خونی حوا رو b در نظر بگیریم بچه هاشون یا a میشه یا b میشه یا ab خوب میخوام بدونم که گروه خونی o از کجا اومده ؟ همانطور که مطلع هستین فرزندان گروه خونیشون یا به پدر میره یا به مادر میره یا هردو ماهم که همه از نسل های آدم و هوا هستیم پس اینطور به نظر میاد که خلقت انسان از آدم و حوا یه داستانه فقط خوب فعلا کافر بشین😅 به سوال فکر کنید مطالعه کنید انشاالله جوابشم میزارم براتون🙏 اگر هم جواب رو میدونید تو لینک داخل توضیحات برین و تو صفحه ویراستی تو چالش شرکت کنید.

خوب جواب این شبهه خیلی راحت و سادست و کسانی که حتی در دبیرستان زیست شناسیشون رو خوب خودند می توانند به راحتی به این سوال جواب بدند. ببینید ما در موردگروه خونی و بسیاری از موارد دیگر یک ژنوتیپ داریم و یک فنوتیپ که حالا تعاریف این هارو میتونید سرچ کنید و بعدا مطالعه کنید. حالا فنوتیپ اون گروه خونی غالب و یا در موارد دیگر صفت غالب رو به ما نشون میده مثلا به اصطلاح تو آزمایش ها هم میگن گروه خونی B یا o ولی ژنوتیپ در واقع ترکیپ ژنتیکی رو به ما میده یعنی گروه خونی در واقع در اصل Ao هست یا Bo هست و... پس با این احتساب جدا از منفی و مثبت بودن که بحث زیستیه و بازم میتونید بعدا مطالعه کنید ما شیش تا گروه خونی داریم نه چهار تا یعنی گروه های خونی یا Ao هستند یا Bo هستند یا AB هستد یا Bb یا Aa یا Oo در این موارد o همیشه مغلوبه و با فنوتیب گروه خونی غالب گفته میشه و میشه چهار تا و در گروه خودشون قرار میگیرند یعنی گروه خونی A هم شامل Aaمیشه هم Ao گروه خونی B شامل Bb میشه و هم Bo گروه خونی Ab چون طرف مغلوب نداره خودش گروه خونی به حساب میاد گروه خونیOo هم که به فنوتیب O گفته میشه پس اینجوری میشه که بدون در نظر گرفتن مثبت منفی گروه خونی ما چهارتا گروه خونی تو آزمایشامون میبینیم. حالا برگردیم به جواب سوالمون اگر ما بخواهیم آدم و حوا را، اولین انسان ها وگروه خونی افراد را با توجه به ژنوتیپ انها در نظر بگیریم یکی از آنها ژنوتیپ Ao و یکی ازآنها Bo بوده. وقتی این دونفر با این ژنوتیپ با هم ازدواج کنند با توجه به مطالب بالا فرزندان آنها میتوانند مولد گروه های خونی هم A همB همAB و هم O باشند. امیدوارم مفید بوده باشه یاعلی.

یک فیلم هم از حاج آقا محمدی میزارم براتون که به طور کامل این مطلب رو با تصویر و مثال براتون توضیح میده. برای فهم دقیق تر میتونید فیلم رو ببینید و استفاده کنید. 👇

خوب سوال امروز اینه شاید تو اینستا و شبکه های مجازیم ببینید چرا وقتی یه مومن دچار بیماری یا بلا میشه میگیم آزمایش ولی وقتی یه کافر مریض میشه میگیم عذاب الهیه؟! چجوری میشه درد و مرض که یکیه چرا تو یکی میشه ازمایش تو یکی دیگه بلا؟! اگه دوست داشتین جواب بدین هم تو چالش ویراستی هم شرکت کنید https://virasty.com/samadzadeh_ir/1688021899642276098

خوب جواب این سوال ببنید صرف درک نشدن یک مطلب دلیل بر اشتباه بودن ان نیست و باید تحقیق کرد. صرفا اینطور نیست که همیشه بیماری و یا بلا برای مومنان آزمایش باشد و برای کافران عذاب حکمت های مختلفی دارد و اساسا این سوال خودش اشکال دارد. حدیث زیر از امام رضا (ع) می باشد و میفرماین: بیماری برای مؤمن مایه تطهیر و رحمت است و برای کافر مایه عذاب و لعنت، و بیماری همواره گریبان گیر مؤمن است تا آن که دیگر هیچ گناهی در وجود او باقی نماند. نشان میدهد یکی از دلایل بیماری مومنان امرزش گناهان کوچک و بزرگ اوست پس فقط آزمایش نیست. چند حکمت از بلا در زندگی انسان ها که از ایات و روایات برداشت میشود به این شکل است : * ایجاد حالت تضرع و خشوع و فروتنی در انسانها * امتحان و آزمایش بندگان * بازتاب و پیامد گناهان انسان * ارتقاء درجه و رتبه * بیدارشدن از خواب غفلت * عذاب الهی (به دلیل تكذیب آیات و نشانه های الهی و فرستادگان او) بیماری نوعی بلا و رنج و در راستای آزمایشات الهیست که با عنایت به حکمتهای مختلف "بلا"، مشخصا برای توجه بیشتر یا مکافات بی توجهی به خداوند و فرامین اوست برخورد انسان هم با آزمایشات و بلاها نقش مهمی دارد که عذاب باشند یا مایه کفاره گناهان و یا رشد پس بعضی مواقع هم این برخورد ما با بیماری هست که نشان میدهد این عذاب است یا بلا: "ما شما را به وسیله شرور یعنی بدی ها و بیماری ها و خیرات و نعمت ها امتحان می كنیم" (سوره انبیاء آیه 35) نکته دیگر اگر انسان زمان آزمایش و بلا ، متوجه خدا شود و صبر و رضا پیشه کند این "بلا" از مواردیست که مایه رشد و کمال او خواهد بود . از سوی دیگر هم اگر انسان در برابر بیماری، طریق كفر و ناسپاسی پیشه گیرد و به قضا و قدر الهی اعتراض كند، اجری نخواهد داشت و موجب كفاره گناهش نخواهد شد. حال اگر پیش از این کافر نیز بوده تنها عذابی بر عذابهایش اضافه شده است . پس اتفاقاتی که در دنیا اتفاق میفتد کوچک و بزرگ هیچکدام بدون حکمت نیست و زیاد ربطی به دیدگاه انسان ندارد مثلا در شبهه گفته شد بیماری که یکیست ! باید گفت : بنزینی که ماشینی را به آتش می کشد با بنزینی که سبب حرکت آن می شود واقعا اینجا یکیست ! پس بستگی دارد چگونه مورد استفاده واقع شود. امیدوارم که این مطلب هم مفید باشه ارادتمند یاعلی

خوب سوال امروز: میگین ما معتقدیم که خداوند به همه چیز چه گذشته و چه آینده و چه حال علم داره خوب پس خداوند خوب میدونه با علم خودش من این گناهو انجام خواهم داد پس چطور انتظار داره من خلاف علم خداوندعمل کنم و اون گناهو نکنم؟ و بخاطر این کارم منو عذاب میکنه؟! خوب بازم منتظر جواباتون تو ویراستی هستم😊👇 https://virasty.com/samadzadeh_ir/1688110314228097536