جواب حلّی به شبهه در پاسخ حلّی ابتدا معنای کلمه ولیّ را به لحاظ لغوی بیان می‌کنیم که معنای خلیفه و جانشین نیز می‌تواند از معانی این کلمه باشد و سپس معنای کلمه ولیّ را در عبارت «علی ولیّ الله» بیان می‌داریم: معنای کلمه ولیّ به لحاظ لغوی کلمه «ولیّ»، به لحاظ لغوی، صفت مشبهه است که در معنای فاعلی استعمال می‌شود بنابراین، ولیّ یعنی ولایت‌دارنده و متولی امر و صاحب ولایت. اما به لحاظ معنایی: کلمه ولیّ در لغت عرب، معانی متعددی دارد تا جایی که برای آن تا 27 معنا نقل کرده‌اند: از جمله به معنای همسایه، عمو، رب و مالک و مُنعِم و دوست و ناصر (کمک‌کننده) حلیف(هم‌پیمان) و أولی بالتصرف.... اما در اعتقاد برخی از لغویین به لحاظ ریشه لغوی ماده «و ل ی» یک معنای جامع مشترک بین تمامی معانی‌ای که برای مشتقات این ریشه ذکر شده است وجود دارد یعنی در اصطلاح، مشترک معنوی است. در نزد ابن فارس و راغب اصفهانی، آن جامع مشترک «قرب و نزدیکی بدون فاصله» است اعم از قرب معنوی یا مکانی و یا منزلت و یا اعتقادی و نَسَبی و دینی و.... بنابراین وقتی چند نفر پهلوی هم بدون فاصله نشسته باشند و ما بخواهیم وضع و ترتیب نشستن آنان را بیان کنیم، می‌گوییم: «وَلِیَ زیداً عمروٌ، و یَلی عمرواً بکرٌ؛ یعنی عمرو بی‌فاصله در کنار زید نشسته و در کنار عمرو نیز بکر بدون فاصله‌ نشسته است.» بنابراین برای خلیفه وجانشینِ یک شخص نیز که بعد از او می‌آید از کلمه ولیّ استفاده می‌شود و خلیفه نیز از مصادیق ولیّ است. در دیگر معانی‌ای که برای ولیّ و مولی، ذکر شده، نیز معنای قرب نهفته است چنان‌که در مالک و دوست و ناصر و رب و عمو و همسایه حلیف نیز قرب نهفته است، زیرا یک نحوه نزدیکی و اتصال وثیق و محکم بین مالک و مملوک، رب و مربوب، ناصر و منصور، و نیز بین دو همسایه و دو دوست و دو هم‌پیمان وجود دارد. اما برخی دیگر از لغویین مانند مبرد در کتاب العبارة و ابن بطریق در کتاب العمدة، آن معنای جامع را «اولی بالشیء؛ یعنی سزوارتر به چیزی» گرفتند علامه امینی نیز در الغدیر، همین قول را پذیرفته است. معنای «اولی بالشیء و سزاواری در چیزی» در مصادیق مختلف ولی به حسب حال خود است. به‌عنوان مثال در ربّ به گونه‌ای و در همسایه و دوست و ناصر به گونه‌ای دیگر است. در این معنا نیز، خلیفه می‌تواند یکی از مصادیق ولیّ باشد، چراکه سزاواری در خلافت بر امت یافته است. اما بنابر قول برخی لغویین که معانی ولیّ و مولی، را مشترک لفظی می‌دانند باز هم برخی معانی نسبت به برخی دیگر از معانی عمومیت دارد و برخی از معنانی را به‌عنوان مصداق خود در بر می‌گیرند. مثلا، أولی بالتصرف، معنایی عام است که شامل سرپرست و مالک و رب و منعم و ... می‌شود. أولی بالتصرف یعنی شخص ولیّ، نسبت به‌کسی‌که بر او ولایت دارد اولویت و برتری در تصرف دارد. یکی از مصادیق اولی بالتصرف، خدا و پیامبر اوست چنان‌که در آیه «إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذينَ آمَنُوا الَّذينَ يُقيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ رَاکِعُون.[مائده/55] همانا ولیِّ شما فقط خدا و رسول او و کسانی هستند که ایمان آورده، نماز بر پا می‌دارند و در حال رکوع، زکات می‌دهند». در این آیه، قطعاً معنای اوّلیِ کلمه ولیّ، «أولی بالتصرف» است چون خداوند متعال در آیه دیگر در مورد ولایت پیامبرش بر مسلمانان فرمود: «النَّبِيُّ أَوْلی بِالْمُؤْمِنينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ.[احزاب/6] پیامبر به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است.» وقتی پیامبر، از مسلمانان نسبت به خودشان سزاوارتر است جانشین پیامبر نیز باید «اولی بالمومنین من انفسهم» باشد. بنابراین کلمه ولیّ در قول سوم نیز معنایش «اولی بالتصرف» است که خلیفه پیامبر هم نسبت به امتش سزاواری در تصرف دارد.

خوب بحث و شبهه امروز که تو فضای مجازی هم مطرح میشه اینه میگن ببینید ما چندین گروه خونی داریم o , ab , b , a حال مثبت و منفی بودنش به کنار میخوام بدونم که اگر گروه خونی حضرت آدم را a در نظر بگیریم و گروه خونی حوا رو b در نظر بگیریم بچه هاشون یا a میشه یا b میشه یا ab خوب میخوام بدونم که گروه خونی o از کجا اومده ؟ همانطور که مطلع هستین فرزندان گروه خونیشون یا به پدر میره یا به مادر میره یا هردو ماهم که همه از نسل های آدم و هوا هستیم پس اینطور به نظر میاد که خلقت انسان از آدم و حوا یه داستانه فقط خوب فعلا کافر بشین😅 به سوال فکر کنید مطالعه کنید انشاالله جوابشم میزارم براتون🙏 اگر هم جواب رو میدونید تو لینک داخل توضیحات برین و تو صفحه ویراستی تو چالش شرکت کنید.

خوب جواب این شبهه خیلی راحت و سادست و کسانی که حتی در دبیرستان زیست شناسیشون رو خوب خودند می توانند به راحتی به این سوال جواب بدند. ببینید ما در موردگروه خونی و بسیاری از موارد دیگر یک ژنوتیپ داریم و یک فنوتیپ که حالا تعاریف این هارو میتونید سرچ کنید و بعدا مطالعه کنید. حالا فنوتیپ اون گروه خونی غالب و یا در موارد دیگر صفت غالب رو به ما نشون میده مثلا به اصطلاح تو آزمایش ها هم میگن گروه خونی B یا o ولی ژنوتیپ در واقع ترکیپ ژنتیکی رو به ما میده یعنی گروه خونی در واقع در اصل Ao هست یا Bo هست و... پس با این احتساب جدا از منفی و مثبت بودن که بحث زیستیه و بازم میتونید بعدا مطالعه کنید ما شیش تا گروه خونی داریم نه چهار تا یعنی گروه های خونی یا Ao هستند یا Bo هستند یا AB هستد یا Bb یا Aa یا Oo در این موارد o همیشه مغلوبه و با فنوتیب گروه خونی غالب گفته میشه و میشه چهار تا و در گروه خودشون قرار میگیرند یعنی گروه خونی A هم شامل Aaمیشه هم Ao گروه خونی B شامل Bb میشه و هم Bo گروه خونی Ab چون طرف مغلوب نداره خودش گروه خونی به حساب میاد گروه خونیOo هم که به فنوتیب O گفته میشه پس اینجوری میشه که بدون در نظر گرفتن مثبت منفی گروه خونی ما چهارتا گروه خونی تو آزمایشامون میبینیم. حالا برگردیم به جواب سوالمون اگر ما بخواهیم آدم و حوا را، اولین انسان ها وگروه خونی افراد را با توجه به ژنوتیپ انها در نظر بگیریم یکی از آنها ژنوتیپ Ao و یکی ازآنها Bo بوده. وقتی این دونفر با این ژنوتیپ با هم ازدواج کنند با توجه به مطالب بالا فرزندان آنها میتوانند مولد گروه های خونی هم A همB همAB و هم O باشند. امیدوارم مفید بوده باشه یاعلی.

یک فیلم هم از حاج آقا محمدی میزارم براتون که به طور کامل این مطلب رو با تصویر و مثال براتون توضیح میده. برای فهم دقیق تر میتونید فیلم رو ببینید و استفاده کنید. 👇

خوب سوال امروز اینه شاید تو اینستا و شبکه های مجازیم ببینید چرا وقتی یه مومن دچار بیماری یا بلا میشه میگیم آزمایش ولی وقتی یه کافر مریض میشه میگیم عذاب الهیه؟! چجوری میشه درد و مرض که یکیه چرا تو یکی میشه ازمایش تو یکی دیگه بلا؟! اگه دوست داشتین جواب بدین هم تو چالش ویراستی هم شرکت کنید https://virasty.com/samadzadeh_ir/1688021899642276098

خوب جواب این سوال ببنید صرف درک نشدن یک مطلب دلیل بر اشتباه بودن ان نیست و باید تحقیق کرد. صرفا اینطور نیست که همیشه بیماری و یا بلا برای مومنان آزمایش باشد و برای کافران عذاب حکمت های مختلفی دارد و اساسا این سوال خودش اشکال دارد. حدیث زیر از امام رضا (ع) می باشد و میفرماین: بیماری برای مؤمن مایه تطهیر و رحمت است و برای کافر مایه عذاب و لعنت، و بیماری همواره گریبان گیر مؤمن است تا آن که دیگر هیچ گناهی در وجود او باقی نماند. نشان میدهد یکی از دلایل بیماری مومنان امرزش گناهان کوچک و بزرگ اوست پس فقط آزمایش نیست. چند حکمت از بلا در زندگی انسان ها که از ایات و روایات برداشت میشود به این شکل است : * ایجاد حالت تضرع و خشوع و فروتنی در انسانها * امتحان و آزمایش بندگان * بازتاب و پیامد گناهان انسان * ارتقاء درجه و رتبه * بیدارشدن از خواب غفلت * عذاب الهی (به دلیل تكذیب آیات و نشانه های الهی و فرستادگان او) بیماری نوعی بلا و رنج و در راستای آزمایشات الهیست که با عنایت به حکمتهای مختلف "بلا"، مشخصا برای توجه بیشتر یا مکافات بی توجهی به خداوند و فرامین اوست برخورد انسان هم با آزمایشات و بلاها نقش مهمی دارد که عذاب باشند یا مایه کفاره گناهان و یا رشد پس بعضی مواقع هم این برخورد ما با بیماری هست که نشان میدهد این عذاب است یا بلا: "ما شما را به وسیله شرور یعنی بدی ها و بیماری ها و خیرات و نعمت ها امتحان می كنیم" (سوره انبیاء آیه 35) نکته دیگر اگر انسان زمان آزمایش و بلا ، متوجه خدا شود و صبر و رضا پیشه کند این "بلا" از مواردیست که مایه رشد و کمال او خواهد بود . از سوی دیگر هم اگر انسان در برابر بیماری، طریق كفر و ناسپاسی پیشه گیرد و به قضا و قدر الهی اعتراض كند، اجری نخواهد داشت و موجب كفاره گناهش نخواهد شد. حال اگر پیش از این کافر نیز بوده تنها عذابی بر عذابهایش اضافه شده است . پس اتفاقاتی که در دنیا اتفاق میفتد کوچک و بزرگ هیچکدام بدون حکمت نیست و زیاد ربطی به دیدگاه انسان ندارد مثلا در شبهه گفته شد بیماری که یکیست ! باید گفت : بنزینی که ماشینی را به آتش می کشد با بنزینی که سبب حرکت آن می شود واقعا اینجا یکیست ! پس بستگی دارد چگونه مورد استفاده واقع شود. امیدوارم که این مطلب هم مفید باشه ارادتمند یاعلی

خوب سوال امروز: میگین ما معتقدیم که خداوند به همه چیز چه گذشته و چه آینده و چه حال علم داره خوب پس خداوند خوب میدونه با علم خودش من این گناهو انجام خواهم داد پس چطور انتظار داره من خلاف علم خداوندعمل کنم و اون گناهو نکنم؟ و بخاطر این کارم منو عذاب میکنه؟! خوب بازم منتظر جواباتون تو ویراستی هستم😊👇 https://virasty.com/samadzadeh_ir/1688110314228097536

خوب جواب این سوال هم خیلی راحته و با کمی تعقل میشه بهش رسید: باید گفت که علم خداوند نسبت به افعال ما منافاتی با اختیار انسان ندارد. علم داشتن یک چیز است مجبور کردن به یک فعلی چیزی دیگر. برای فهم دقیق تر یک مثال میزنم تا راحت تر این مطلب را متوجه بشین: مثلا شما معلمی را در نظر بگیرین که یک امتحان گرفته است و با توجه به شناختی که در طول سال از دانش اموزان خود دارد میداند یکی نمره بهتری خواهد گرفت و بکی دیگر نمره کم. خوب آیا در اینجا معلم اجباری میکند که دانش آموز کم بگیرد یا او با اختیار خودش ان نمره را کسب میکند؟! آیا علم معلم تاثیری در عمل دانش اموز دارد؟! معلوم است نه، دانش اموز خودش برکه را مینویسد و معلم هم میداند کم میگیرد ولی دخالتی در این امر ندارد. یا مثال دیکر مثلا سریال حضرت یوسف را شما بارها دیده اید و سکانس هارا حفظ کردین و میدانید در این قسمت برادران یوسف او را در چاه میندازند آیا علم شما به این قضیه باعث میشود که روند سریال عوض شود یا مثلا چیزی تغییر کند؟! پس علم خدا هم نسبت به افعال ما همین شکل است و هیچ جبری نمی باشد یعنی خداوند به عمل اختیاری ما و همان اختیار ما علم دارد نه فقط به اعمال ما کذشته از آن ما فقط مامور به تکلیف هستیم و باید راه درست را برویم. مگر انسان میداند که خدا به چه چیزی علم دارد که بکوید میداند من گناه خواهم کرد یا نه؟! ما با قوه عقل و اختیار مکلف به راه درست و عمل هستیم و نتیجه در دست ما نیست پس این شبهه هم اشتباه است که خداوند میداند و انتظار دارد خلافش عمل کنیم نه علم خدا ربطی به اختیار انسان ندارد و انسان کاملا مختار و ازاد در افعالش هست. امیدوارم مفید بوده باشه و من الله التوفیق یاعلی

خوب سلام سوال امروز در مورد گردن گیری خداست😊 طبق این آیه خداوند میفرماید مَّا أَصَابَکَ مِنْ حَسَنَهٍ فَمِنَ اللَّهِ وَمَا أَصَابَکَ مِن سَیِّئَهٍ فَمِن نَّفْسِکَ وَأَرْسَلْنَاکَ لِلنَّاسِ رَسُولًا وَکَفَىٰ بِاللَّهِ شَهِیدًا ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﻧﻴﻜﻲ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺭﺳﺪ ، ﺍﺯ ﺳﻮﻱ ﺧﺪﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺑﺪﻱ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺭﺳﺪ ، ﺍﺯ ﺳﻮﻱ ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺳﺖ . ﻭ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺮﺩم ﺑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻱ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻳﻢ ، ﻭ ﮔﻮﺍﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﺪﺍ ﻛﺎﻓﻲ ﺍﺳﺖ. یعنی چی الان؟! آقا چرا هرچی خوبیه میگه از منه هر چی شره از شما😐 ها چجوری میشه مگه همه چی دست خدا نیس؟ چرا هر کار بد و شری میشه میندازه گردن ما هر چی خوبیه به اسم خودش میزنه؟! جواب👇

محمد صمدزاده: جواب این سوال هم با یکم دقت و تامل حل میشود. خوب شر از لحاظ عقلی از موجود محدود نیازمند رزائل اخلاقی دار جهل دار عاجز و... سر می زند در حالی که خداوند متعال غنی مطلق صفات حسنه عالم مطلق قادر مطلق است. پس اقتضای ایجابی شر را حضرت ایشان ندارند. پس شر از ایشان صدر نمی شود برای همین با توجه به این مسئله خداوند خود را منبع خیر معرفی میکند اما سوال این است پس خداوند که منبع خیر است این شر ها از کجا بوجود امده و منبع شر کجاست؟! در این مسئله باید به فلسفه وجود خیر و شر بپردازیم دانشمندان و فلاسفه و متکلمین شر را عدم خیر معرفی میکنند پس بحث خیر و شر بحث وجودی و عدمی هست یعنی نبود خیر باعث شر میشود. ما خیر مطلق داریم که همان خداوند متعال است و گفته شد اما شر مطلق نداریم حتی شیطان هم با اون همه شرارت شر مطلق نیست پس شیطان وقتی شر شد که با اختیار خود از خیر دوری کرد پس در اینجا خداوند شیطان را از اول شر نیافریده و بعد خود او شر شده است بنابر این شر مطلقی وجود ندارد که بگوییم که اری مثل خیر منشا شر و خالق شر هم خداست. یک مثال دیگر مثلا حیات و بینایی، چون امر وجودی اند، خیرند؛ ولی کوری و مرگ، از آن جهت که به نیستی و عدم برمی گردند، شرند. کوری، عدم بینایی است و مرگ، عدم حیات؛ اما برخی از موجودات مانند گزندگان، درندگان، سیل ها و زلزله ها وجود دارند که آن‏ها را شر می دانیم؛ ولی ذاتاً عدم نیستند، بلکه وجودهایی هستند که مستلزم نیستی و عدمند؛ یعنی موجب مرگ یا از دست دادن عضوی از بدن یا مانع رشد و رسیدن استعدادها به کمال می گردند. خوب پس آیا اگر آن‏ها موجب مرگ و بیماری نمی شدند، بد بودند؟! جواب واضح است خیر به خودی خود بد نیستند اکر موجب اینها نشنود در حقیقت آنچه ذاتاً بد است، همان فقدان حیات است. اگر درنده وجود داشته باشد و درندگی نکند، یعنی موجب فقدان حیات کسی نشود بد و شر نیست. اما یکی از اشکالات این است که عالمی یعنی عالم ماده که در آن خیر غالب بر شرور است، چرا به گونه ای خلق نشده است که اصلا شری در آن نباشد، به طوری که موجودات، همه خیر محض باشند؟ جواب این است که اگر عالم خیر محض باشد، دیگر این عالم، عالم ماده نخواهد بود، بلکه عالمی دیگر می شود. اگر سوال شود که چرا آتش که یکی از انواع موجودات مادی است که خیر آن بیش از شرش است، به گونه ای آفریده نشده است که هیچ شری به دنبال نداشته باشد؟ این سوال مثل آن است که بگویی که چرا آتش، غیرآتش قرار داده نشده است و مسخره به نظر می اید خوب محال است که آتش غیرآتش قرار داده شود جنس و خلقت اتش این است که بسوزاند و این سوختن می تواند برای غذا پختن باشد که خیر است و میتواند برای سوزاندن کسی باشد که شر است پس اینجاهم اتش به خودی خود شر نشده استفاده ان که چگونه است خیر و شرش را رقم میزند. خلاصه همه مطالب این شد که خداوند خیر مطلق است و بنابر این همه چیز را در عین خیر و خوبی خلق کرده حتی شیطان را اما گفته شد با توجه به اختیار برخی موجودات و انتخاب انها و یا جهل باعث ایجاد شر میشود پس خداوند حق دارد که بکوید من تماما خیرم و شر از خود شماست امیدوارم مفید بوده باشه مطالب یاعلی

ی کانال آوردم نگم براتون عالیه😍 همه چی توش هست هر چی بخوای استوری پروفایل هر چی بگی فقط کافیه دستتو بزنی روی این لینک پایین 👇👇👇👇👇 https://eitaa.com/megdad16