برای عدم حضور عبدالله در کربلا عللی را ذکر کرده اند که به اختصار به بیان و بررسی آنها می پردازیم: 1. یکی از علل مذکور در میان محقّقان، نابینایی عبدالله بوده است. این دلیل خالی از اشکال نیست؛ زیرا یک انسان نابینا طبیعتاً محدودیت‌هایی را در جامعه دارد و نمی‌تواند فعالیت‌های اجتماعی چندانی داشته باشد. اما عبدالله فعالیت‌هایی داشته که عادتاً از یک انسان نابینا بعید است. از جمله فعالیتی که عبدالله در امان گرفتن برای امام حسین(ع) انجام داده، پذیرش نابینایی عبدالله را کمی سخت می‌کند، عبدالله به امام می‌نویسد: «اما بعد، من تو را به خدا سوگند می‌دهم که چون نامه مرا خواندى از این سفر باز گردى؛ زیرا من از این راهى که بر آن می‌روى، بیمناکم، از این‌که هلاکت تو و پریشانى خاندانت در آن باشد، و اگر امروز تو از میان بروى روشنایى زمین خاموش خواهد شد؛ زیرا تو چراغ فروزان راه‌یافتگان و آرزو و امید مؤمنان هستى، به راهى که می‌روى شتاب مکن تا من به دنبال این نامه خدمت شما برسم و السلام». بعد از این عبد اللَّه به نزد عمرو بن سعید رفته از او درخواست کرد امان نامه براى امام حسین(ع) بفرستد و او را آرزومند سازد که از این راه باز گردد، پس عمرو بن سعید نامه براى آن‌حضرت نوشت و ... پس وقتی عبد اللَّه بن جعفر به آن حضرت رسید و نامه عمرو بن سعید را به او دادند، در بازگشت آن‌حضرت کوشش بسیار کردند، اما امام حسین(ع) قبول نکردند. 2. برخی دیگر هم احتمال داده اند شرکت نکردن او به اشاره و فرمان امام بود تا عبدالله برای حفظ بقیه بنی هاشم در مکه و مدینه باقی بماند. با توجه به این که او در آن زمان حدود 70 سال سن داشت و شاید کهولت سن به همراه ناتوانی او سبب شد که امام قیام را بر وی واجب نکرده باشد. از این رو به فرمان امام در جنگ شرکت نکرده باشد و برای حفظ بقیه بنی هاشم در مکه و مدینه باقی بماند. 3. برخى عقیده دارند که عبدالله بن جعفر به دلیل این که مریض بود، در مدینه ماند، شاید در صورت تندرستی، او نیز در کربلا حضور پیدا مى کرد. وجود مریضی به همراه این که خانواده خود را به کربلا فرستاد، از جمله عواملی است که عدم حضور عبدالله در کربلا را توجیه می کند. بنابر این با توجه به این که بین دو گزینۀ اخیر منافاتی وجود ندارد می توان چنین نتیجه گرفت که عبدالله بن جعفر به دلیل این که مریض بود و در آن زمان حدود 70 سال سن داشت و همراه با کهولت سن و ناتوانی او سبب شد که امام قیام را بر وی واجب نکرده باشد. از این رو به فرمان امام در جنگ شرکت نکرده باشد و برای حفظ بقیه بنی هاشم در مکه و مدینه باقی بماند. تأسف عبدالله از عدم حضور در کربلا و شهادت در رکاب آن حضرت و هم چنین فرستادن خانواده خود با آن حضرت نیز، می تواند تأییدی بر گفتۀ ما باشد. گناه کار نبودن عبدالله همان گونه که بیان شد عبدالله با عدم حضور در کربلا، فضیلت بزرگی را از دست داد، اما این بدان معنا نیست که او را مقصر بدانیم؛ زیرا همان گونه که بیان شد شواهد و قراین بسیاری وجود دارد که عذر او موجه بوده و او خود میل به حضور در کربلا و شهادت در رکاب آن حضرت را خواستار بوده است و فرستادن فرزندان توسط عبدا... بن جعفر برای جهاد و شـهـادت در رکاب امام (ع)، دلیل روشنی است بر این که اصل قیام حسینی مـورد تـأیـیـد وی بـوده اسـت. تأسف او از این که در کربلا حضور نداشته را می توان از فحوای داستان او و غلامش به دست آورد. نقل شده وقتی خبر شهادت فرزندانش در کربلا را به وی دادند او گفت: انا لله و انا الیه راجعون. غلام عبد الله به نام ابو السلاسل در این زمان گفت که این مصیبتی است که به سبب حسین بن علی دریافتیم. عبدالله وقتی این جملات را شنید سخت برآشفت و سر و دهن غلام را با نعل کوفت و فرمود"یابن اللخناء أ للحسین تقول هذا و الله لو شهدته لاحببت ان لا افارقه حتی اقتل معه" ای پسر زن زشت آیا در حق حسین (ع) این گونه سخن می گویی؟ به خدا سوگند اگر در کنار او حضور داشتم دوست داشتم هرگز از وی جدا نشوم تا این که در نزد او شهید شوم. از جمله عوامل دیگری که نشان می دهد عبدالله به خاطر عدم حضور در کربلا مقصر نیست، این است که بنی هاشم او را احترام می کردند و حضرت زینب به عنوان همسر عبدالله او را بر حضور نداشتن در کربلا نکوهش نکرده و با او زندگی می کرده است و در تاریخ نقلی از آن حضرت که در ذم عبدالله باشد نیامده است و این خود گواه بزرگی است بر این که عبد الله از نگاه آنها مقصر نبوده است.

پس اجمالا درباره حضور نداشتن عبدالله بن جعفر در تاریخ قطعی چیزی نیست اما عللی ذکر شده که بعضی از آنها مورد تأمل است و نمی توان آنها را پذیرفت، اما تعدادی از آنها قابل اعتماد است. از مهم ترین و بهترین آن، دلایل مریضی و کهولت سن عبدالله بود که با وقایع تاریخی دیگر، از جمله فرستادن خانواده با کاروان امام حسین (ع) و تأسف بر عدم حضور در کربلا سازگاری بیشتری دارد. به نظر می رسد، این موارد از علل اصلی عدم حضور عبدالله در کربلا باشد. تأیید بر این مطلب، جایگاه و احترامی است که عبدالله بعد از واقعه عاشورا نزد ائمه (ع) و بنی هاشم داشته و کسی او را به جهت عدم حضور در کربلا نکوهش نکرده است.

ضمن عرض تسلیت به مناسبت شهادت امام سجاد علیه السلام خواندن رساله حقوق ایشان را توصیه میکنم حتما یکبار بخونید تا بدانیم در جامعه اسلامی چه حقوق متقابلی دربرابر یک دیگر داریم و رعایت کنیم. متن و ترجمه رساله حقوق رو براتون گذاشتیم میتونید دانلود کنید. 👇 اما برای خواندن شرح و فهم دقیقا حتما شروح این کتاب را تهیه کنید و بخونید. 🙏 التماس دعا

شهادت امام سجاد چند روایت است؟ و مشهور کدام است؟

1-قول اول 94 هجری از حسین فرزند امام علی بن حسین (علیه‌السلام) وفات پدر خود را در سال ۹۴ اعلام کرده است. بر این اساس بزرگانی نظیر شیخ مفید در الارشاد و شیخ طوسی در المصباح و محقق اربلی در کشف الغمه و ابن‌ اثیر در الکامل فی التاریخ به همین نظر اعتقاد داشته‌اند. ۲ - قول دوم سال ۹۵ هجری بر اساس روایتی که ابوبصیر از حضرت صادق (علیه‌السلام) نقل کرده است حضرت فرمودند: «قبض علی بن حسین (علیه‌السلام) و هو ابن سبع و خمسین سنة، فی عام خمس و تسعین، عاش بعد الحسین خمسا و ثلاثین سنة.» حضرت علی بن حسین (علیه‌السلام) در حالی که ۵۷ ساله بودند قبض روح شده و این واقعه در سال ۹۵ق اتفاق افتاد، و حضرت بعد از پدر بزرگوارشان ۳۵ سال زندگی کردند. بر اساس این روایت سال وفات حضرت ۹۵ هجری می‌باشد و این قول نیز از شهرت بسیار زیادی برخوردار است. اما در مورد ماه شهادت ایشان یقینا در ماه محرم است. اما در زمینه روز ارتحال حضرت:۱۲محرم، ۱۸ محرم، ۲۲ محرم و ۲۵ محرم نقل شده که روز ۲۵ از شهرت بیشتری برخوردار است و شیخ کفعمی در المصباح خود و شیخ طوسی نیز در المصباح خود آن را اختیار کرده‌اند. بنابر این بر اساس مشهور بودن و نقل متعدد در این روایات مشهوریت در تاریخ شیعه ۱۲محرم و ۲۵محرم الحرام است و بخاطر احترام به ان حضرت هر دو روایت را ما سوگوار آن حضرت هستیم.

امروز روز اول ماه صفر است بنابر نقل تاریخ و روایات اسرای کربلا شب اول ماه صفر پشت دروازه های شام رسیدن و آنها را تا صبح پشت دروازه نگه داشتن و صبح یعنی اول ماه صفر از دروازه ساعات وارد شهر شام کردند که نقل های زیادی در مورد مصائب اسرا در شام است. اما اسرا صبح وارد شهر شده و شب به نزدیکی مسجد عموی و کاخ خضرا که معروف به خرابه شام است ساکن شدند. حال طبق نقل تاریخ یا اول صفر یوم شهادت حضرت رقیه است یا دوم صفر که شامگاه روز دوم میشود و طبق بررسی حقیر و پرس و جو از برخی اساتیدم این تاریخ پنجم صفر با وقایع شام متناقض است. دوم صفر بر پاسی مجلس یزید است و بعد از آن مجلس آل امیه رسوا شدند و ورق برگشت و دستور داد یزید تا اسرا را حمام ببرند لباس خوب تنشان کنند و در مکانی مناسب اسکان دهند و نقل است سه روز در کاخ یزید مجلس عزا بر امام حسین به ظاهر گرفته شده. مثلا یزید پشیمان بوده اما به ظاهر بوده و حیله آن مردک کثیف بگذریم... خلاصه بعد از مجلس یزید دیگر خرابه و اسارتی نبوده که به خرابه برگردند و آن اتفاق در انجا بیفتد. پس شهادت حضرت رقیه قبل از مجلس یزید هست حالا یا مجلس یزید را باید انداخت ششم صفر که تاریخ اینگونه نیست و میگوید دوم صفر و یا شهادت حضرت رقیه باید اول صفر باشد. بررسی ها و دلایلی که داشتم رو خدمتتون عرض کردم حال شاید انهایی که پنج صفر ذکر کرده اند دلیل دیگری دارند که من ندیدم. امیدوارم مفید باشه یاعلی

چتمون با هوش مصنوعی😅✌

جشن یا تبریک؟! ایا درست است ما در عزای امام زمان شادی کنیم؟! ایا جشن نهم ربیع دلیل و سند روایی دارد؟! عیدالزهرا و حدیث رفع القلم و تاجگذاری و مراسمات این چنینی در نهم ربیع ایا درست است؟!

امروز بنده با پرس و جو از اساتید و بررسی چند کتاب و سرچ های متفاوت به یک نتیجه کلی در مورد نهم ربیع رسیدم و میخوام با شما در میون بزارم اول اینکه باید مشخص بشه جشن یا تبریک؟! با بررسی و پرس و جویی که حقیر انجام دادم و مشورت اساتید ما برای نهم ربیع فی الجمله و با سند فقط تبریک ساده داریم نه چیزی به نام جشن و پایکوبی و... در سیره ائمه در کتب شیعه نقل شده که بعد از شهادت امام قبلی مردم برای تسلیت می آمدند و بعد از تسلیت امامت رو شیعیان تبریک میکفتن به امام حاضر و با او بیعت میکردند در مورد نهم ربیع هم این مورد صدق میکند البته ان روز مردم به جعفر کذاب عموی امام زمان تبریک و تسلیت گفتند و بعد با نماز امام بر پدر بزرگوارشان این ابهام بر طرف شد و مردم با ایشان بیعت کردند. حال فی الجمله شب نهم ربیع یعنی هشت ربیع الاول شب شام غریبان امام معصوم هست و هم از لحاظ عرفی و هم عقلی و هم بررسی تاریخی دلیلی بر شادی در این شب وجود ندارد به جز تبریک ساده. اگر هم جشنی گرفته میشود بهتر است فردای ان روز و پس از اتمام کامل شهات و با احترام به شام غریبان و امام زمانی که عزادار هستند انجام شود نه شب ان. پس ما چیزی به نام تاجگذاری و نمیدونم جشن امامت و امثال اینها در سیره اهل بیت نداریم مگر فقط برای غدیر که ان موقع پیامبر در قید حیات بودند. آیا بعد از شهادت امام حسن مردم برای امامت امام حسین جشن گرفتند از داستان کربلا بگذریم در شهادت امام باقر برای امام صادق و قس علی هذا جشن امامت گرفته شد؟! پس این روز خوشحالی و تبریک ساده از باب اینکه مردم گمراه نشده و امام زمان خودشون رو میشناسن و تجدید بیعت میکنند وارد است و اشکالی ندارد اما جشن و پایکوبی بعد شهادت امام حسن عسکری و شام غریبان و در عزای امام زمان کار پسندیده ای نیست و هیج دلیلی برا ان در سیره و عقل و عرف نداریم گفتم اکر هم جشنی هست روز نهم ربیع و بعد از شهادت باشد بهتر است.