شهادت امام سجاد چند روایت است؟ و مشهور کدام است؟

1-قول اول 94 هجری از حسین فرزند امام علی بن حسین (علیه‌السلام) وفات پدر خود را در سال ۹۴ اعلام کرده است. بر این اساس بزرگانی نظیر شیخ مفید در الارشاد و شیخ طوسی در المصباح و محقق اربلی در کشف الغمه و ابن‌ اثیر در الکامل فی التاریخ به همین نظر اعتقاد داشته‌اند. ۲ - قول دوم سال ۹۵ هجری بر اساس روایتی که ابوبصیر از حضرت صادق (علیه‌السلام) نقل کرده است حضرت فرمودند: «قبض علی بن حسین (علیه‌السلام) و هو ابن سبع و خمسین سنة، فی عام خمس و تسعین، عاش بعد الحسین خمسا و ثلاثین سنة.» حضرت علی بن حسین (علیه‌السلام) در حالی که ۵۷ ساله بودند قبض روح شده و این واقعه در سال ۹۵ق اتفاق افتاد، و حضرت بعد از پدر بزرگوارشان ۳۵ سال زندگی کردند. بر اساس این روایت سال وفات حضرت ۹۵ هجری می‌باشد و این قول نیز از شهرت بسیار زیادی برخوردار است. اما در مورد ماه شهادت ایشان یقینا در ماه محرم است. اما در زمینه روز ارتحال حضرت:۱۲محرم، ۱۸ محرم، ۲۲ محرم و ۲۵ محرم نقل شده که روز ۲۵ از شهرت بیشتری برخوردار است و شیخ کفعمی در المصباح خود و شیخ طوسی نیز در المصباح خود آن را اختیار کرده‌اند. بنابر این بر اساس مشهور بودن و نقل متعدد در این روایات مشهوریت در تاریخ شیعه ۱۲محرم و ۲۵محرم الحرام است و بخاطر احترام به ان حضرت هر دو روایت را ما سوگوار آن حضرت هستیم.

امروز روز اول ماه صفر است بنابر نقل تاریخ و روایات اسرای کربلا شب اول ماه صفر پشت دروازه های شام رسیدن و آنها را تا صبح پشت دروازه نگه داشتن و صبح یعنی اول ماه صفر از دروازه ساعات وارد شهر شام کردند که نقل های زیادی در مورد مصائب اسرا در شام است. اما اسرا صبح وارد شهر شده و شب به نزدیکی مسجد عموی و کاخ خضرا که معروف به خرابه شام است ساکن شدند. حال طبق نقل تاریخ یا اول صفر یوم شهادت حضرت رقیه است یا دوم صفر که شامگاه روز دوم میشود و طبق بررسی حقیر و پرس و جو از برخی اساتیدم این تاریخ پنجم صفر با وقایع شام متناقض است. دوم صفر بر پاسی مجلس یزید است و بعد از آن مجلس آل امیه رسوا شدند و ورق برگشت و دستور داد یزید تا اسرا را حمام ببرند لباس خوب تنشان کنند و در مکانی مناسب اسکان دهند و نقل است سه روز در کاخ یزید مجلس عزا بر امام حسین به ظاهر گرفته شده. مثلا یزید پشیمان بوده اما به ظاهر بوده و حیله آن مردک کثیف بگذریم... خلاصه بعد از مجلس یزید دیگر خرابه و اسارتی نبوده که به خرابه برگردند و آن اتفاق در انجا بیفتد. پس شهادت حضرت رقیه قبل از مجلس یزید هست حالا یا مجلس یزید را باید انداخت ششم صفر که تاریخ اینگونه نیست و میگوید دوم صفر و یا شهادت حضرت رقیه باید اول صفر باشد. بررسی ها و دلایلی که داشتم رو خدمتتون عرض کردم حال شاید انهایی که پنج صفر ذکر کرده اند دلیل دیگری دارند که من ندیدم. امیدوارم مفید باشه یاعلی

چتمون با هوش مصنوعی😅✌

جشن یا تبریک؟! ایا درست است ما در عزای امام زمان شادی کنیم؟! ایا جشن نهم ربیع دلیل و سند روایی دارد؟! عیدالزهرا و حدیث رفع القلم و تاجگذاری و مراسمات این چنینی در نهم ربیع ایا درست است؟!

امروز بنده با پرس و جو از اساتید و بررسی چند کتاب و سرچ های متفاوت به یک نتیجه کلی در مورد نهم ربیع رسیدم و میخوام با شما در میون بزارم اول اینکه باید مشخص بشه جشن یا تبریک؟! با بررسی و پرس و جویی که حقیر انجام دادم و مشورت اساتید ما برای نهم ربیع فی الجمله و با سند فقط تبریک ساده داریم نه چیزی به نام جشن و پایکوبی و... در سیره ائمه در کتب شیعه نقل شده که بعد از شهادت امام قبلی مردم برای تسلیت می آمدند و بعد از تسلیت امامت رو شیعیان تبریک میکفتن به امام حاضر و با او بیعت میکردند در مورد نهم ربیع هم این مورد صدق میکند البته ان روز مردم به جعفر کذاب عموی امام زمان تبریک و تسلیت گفتند و بعد با نماز امام بر پدر بزرگوارشان این ابهام بر طرف شد و مردم با ایشان بیعت کردند. حال فی الجمله شب نهم ربیع یعنی هشت ربیع الاول شب شام غریبان امام معصوم هست و هم از لحاظ عرفی و هم عقلی و هم بررسی تاریخی دلیلی بر شادی در این شب وجود ندارد به جز تبریک ساده. اگر هم جشنی گرفته میشود بهتر است فردای ان روز و پس از اتمام کامل شهات و با احترام به شام غریبان و امام زمانی که عزادار هستند انجام شود نه شب ان. پس ما چیزی به نام تاجگذاری و نمیدونم جشن امامت و امثال اینها در سیره اهل بیت نداریم مگر فقط برای غدیر که ان موقع پیامبر در قید حیات بودند. آیا بعد از شهادت امام حسن مردم برای امامت امام حسین جشن گرفتند از داستان کربلا بگذریم در شهادت امام باقر برای امام صادق و قس علی هذا جشن امامت گرفته شد؟! پس این روز خوشحالی و تبریک ساده از باب اینکه مردم گمراه نشده و امام زمان خودشون رو میشناسن و تجدید بیعت میکنند وارد است و اشکالی ندارد اما جشن و پایکوبی بعد شهادت امام حسن عسکری و شام غریبان و در عزای امام زمان کار پسندیده ای نیست و هیج دلیلی برا ان در سیره و عقل و عرف نداریم گفتم اکر هم جشنی هست روز نهم ربیع و بعد از شهادت باشد بهتر است.

اما بعد دیگر این ماجرا از کجا شروع شد؟! بعد از دوران صفویه و برخی افراطییون شیعه نهم ربیع رو سالروز مرگ خلیفه دوم عمربن خطاب یاد میکردند و بخاطر غصب خلافت و ظلم به حضرت زهرا این روز رو جشن گرفته و عید الزهرا می نامیدند و حدیث جعلی رفع القلم که سندی ندارد رو علم کردند و به ان استناد میکردند اولا که باید گفت مرگ خلیفه دوم طبق تاریخ شیعه و سنی اواخر ذی الحجه است نه نهم ربیع و نهم ربیع طبق تاریخ به درک واصل شدن عمر بن سعد ملعون است نه خلیفه دوم در ثانی حدیث رفع القلمی که برای این روز یاد میشود جعلی و ساختگی است. برای همین ظاهرا در اواخر و چندسال اخیر بخاطر کمرنگ شدن این مراسم که مراجع و علما علنا اونرو مردود و حرام میدونن و الفاظ و حرکاتی که در اون انجا میشرو نفی کردند جشن بیعت یا امامت رو بولد و بزرگ کردند تا این دیده نشه و کلا از بین بره. اما باید بگم در تعارض با عزا و شادی در اسلام ما غم رو ارجحیت میدیم در عرف هم همینطوره برای مثال ولادت امام کاظم در ماه صفر قرار داره ایا جشن ولادتی گرفته میشه؟! نه چرا چون ایام صفر رو ما عزای امام حسین میدونیم پس ارجحیت میدیم بهش این ایام هم روضه های که چند روز دیگه در فاطمیه خونده میشه محل وقوع همون حوادثه و از اون گذشته شهادت یک معصوم ودر شام غریبان و عزای امام زمان شادی و جشن معنایی نداره. عید بیعت عید بزرگی است و بیعت با امام زمان و تجدید اون امر مهم اما این عید بزرگ رو با مراسمات سخیف و تحریف شده مثل ع.ک و یا تاجگذاری و... شانیتش رو پایین نیاریم و از همون روز نهم ربیع شروع کنیم نه شب نهم ربیع مه میشه روز هشت ربیع اینجوری بهتره تا هتک حرمتی هم به ساحت مقدس ایشون و عزای ایشون نشه اون هم گفتم ما در سیره اهل بیت تبریک ساده و خوشحالی از باب نعم الولی داشته ایم ولا غیر... بعضی وقتا ما نیز بدون مطالعه و علم به قضیه در فضای قرار میگیریم و با تعصب آن را ادامه میدیم مراقب باشیم که از اهالی علم باشیم و با این تحریفات ضربه به دین نزنیم. امیدوارم مفید باشه ارادتمند شیخ محمدنا

شاید برا بعضیا سوال پیش بیاد آیا شیطان وجود دارد یا نه؟ یا چطور میشه این همه عبادت کنه ولی شیفته خدا نشه؟ یا با شیش هزار سال عبادت بهشتی نشه ولی با یک نافرمانی جهنمی بشه؟

جواب سوال: اول در مورد بخش دوم سوالی که در ویراست مطرح شده که پس شیطان وجود نداره باید بگم استدلال ناقص و دارای مغالطس اما در مورد وجود شیطان باید اول گفت که اگر شما به خداوند و توحید و قران اعتقاد داشته باشین طبق نص صریح قرآن موجودی شیطان وجود دارد و نمیشه انکارش کرد اما اگر اعتقادی نداشته باشین بحث دیگریست که باید اول برای شما خدا و قران اثبات بشه بعد اما جواب سوال های بعدی این سوال به ذهن بعضی ها میاد که چرا شیطان با دارا بودن شش هزار سال عبادت یک گناه کرد و از درگاه خدا رانده و جهنمی شد یا چرا با اون همه عبادت به حرف خدا گوش نکرد اول اینکه خوب گوش نکرد که نکرد به ما چه مگه ما وکیل مدافع شیطانیم😂 اما جدا از شوخی حالا اینکه شیطان شش هزار سال عبادت کرده بود، باید دید عبادتش چگونه بود؛ آیا حقیقتاً بندگی خدا می کرد یا در عمق وجود خودش کافر بود و منافقانه عبادت می کرد؟ خداوند متعال با صراحت تمام اعلام میکنه که شیطان هیچگاه عبد واقعی نبوده و همواره منافق و کافر بوده ؛ لکن کفر خودش رو مخفی می میکرده تا اینکه در جریان آدم (ع) اونو آشکار ساخت. خداوند متعال می فرماید: ای آدم آنان یعنی (فرشتگان) را از نام های آنها آگاه ساز. پس همین که از نام آنها آگاهشان نمود، فرمود: آیا به شما نگفتم که من نهان آسمان ها و زمین را می دانم، و می دانم آنچه را آشکار می کنید و آنچه را پنهان می داشتید؟ وَ إِذْ قُلْنا لِلْمَلائِکةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلاَّ إِبْلیسَ أَبی وَ اسْتَکبَرَ وَ کانَ مِنَ الْکافِرین و آن گاه که به فرشتگان گفتیم: برای آدم سجده کنید، پس همه سجده کردند، جز ابلیس که ابا کرد و برتری جست و از او از کافران بود » (بقره: 33 34) در این آیات خداوند متعال دوبار به کفر درونی و پنهانی ابلیس اشاره کرده؛ یکیکه فرمود: « و می دانم آنچه را آشکار می کنید و آنچه را پنهان می داشتید » که مراد از آن امر پنهان داشته شده، می تواند همان کفر درونی ابلیس باشد؛ یا این مورد می تواند یکی از مصادیق « ما کنْتُمْ تَکتُمُونَ » باشد. و مورد دوم آنجاست که فرمود: « أَبی وَ اسْتَکبَرَ وَ کانَ مِنَ الْکافِرین ابا کرد و برتری جست و او از کافران بود ». البته برخی از مترجمین ترجمه را چنین آورده اند: «. . . و او از کافران شد»؛ در حالی که « کان » به معنی « بود » است نه به معنی «شد »؛ لکن چون اینها نتوانسته اند بین عبادت شش هزار سالۀ ابلیس و کفر او جمع کنند، تن به چنین معنای خلاف ظاهری داده اند. علّامه طباطبایی نیز در تفسیر المیزان ذیل آیۀ مورد بحث با تأیید کفر پنهان ابلیس چنین فرموده اند: دانستی که در جمله ی« وَ ما کنْتُمْ تَکتُمُونَ »، دلالتی است بر وقوع امری مکتوم که ظاهر شده است بعد از مکتوم و پنهان بودنش؛ و این مطلب خالی از مناسبت نیست با قول خدا که « أَبی وَ اسْتَکبَرَ وَ کانَ مِنَ الْکافِرِینَ » چون خدا نفرمود: ابا نمود و استکبار کرد و کافر شد، بلکه فرمود: از کافران بود. ( (المیزان فی تفسیر القرآن، ج 1، ص 122)؛ پس درست است که شیطان شش هزار سال عبادت نموده بود؛ ولی عبادت او منافقانه و دروغین بوده نه از سر اخلاص و بندگی. امتحانی هم که از او شد، امتحان سختی نبود تا گفته شود امتحانی فوق توانش از او گرفته شد؛ خدا به او امر نمود که به آدم سجده کن! و به این وسیله برتری آدم را بر خودت تصدیق نما چرا که او عالم به اسماء الله است و تو و ملائک چنین نیستید. امّا او تکبّر داشت و خوش رارو برتر از آدم میدونست و در برابر خدا گردنکشی کرد و اطاعت نکرد، در حالی که ملائک سر تسلیم فرود آوردند. پس او با این کار معاذ الله هم خدا را متّهم به جهل و بی حکمتی و بی عدالتی نموده، هم ملائک را در قبول برتری آدم (ع) جاهل دانسته است. چون در حقیقت او ادّعا می نمود که من برتر از آدم هستم و توی خدا که به من امر می کنی به او سجده کنم این را نمی دانی. پس عبادت منافقانه و با کفر نمیتونه شیفتگی بیاره این چه عبادت و بندگی و شیفتگی است که مقابل علم خدا می ایسته و گردنکشی میکنه؟! حالا باز ممکنه گفته بشه: اگر عبادت شیطان خالصانه نبود چگونه با اون همه عبادات به مقامات عالی رسیده بود و در ردیف ملائک قرار داشت؟ این که شیطان معروف و مشهور درگاه خدا بود سخنی است عرفی و ادّعایی است سست که نه قرآن کریم آن را تأیید می کند نه روایات اهل بیت(ع). ابلیس صرفاً شخصی از جنّ است که در ردیف ملائک سطوح پایین قرار داشت و یقیناً در ردیف ملائک مقرّب نبوده است. جمیل بن درّاج می گوید: از امام صادق علیه السّلام پرسیدم که آیا شیطان از فرشتگان بود یا امری از امور آسمان را می گرداند؟ امام علیه السّلام فرمود: نه از فرشتگان بود و نه امری را می گرداند و نه عزّت و احترامی داشت.الکافی ج 8