چه مرض‌یه که دو قسمت مونده به پایان سریالی که تو سه روز رگباری دیدمش یهو متوقف می‌شم و هیچ جوره دست و دلم نمیره اون دو قسمت لعنتی آخر رو ببینم؟

به نام خدا من:

...

life?

نه اهل کشتی نوح و نه سر نهاده به کوه برای آمدن مرگ از انتظار پرم

اگه بالاخره روزی از تمام خیالات و افکارم جدا بشم و بعد (در همون حالتِ جدا از وهم و خیال) به واقعیت مطلق زندگیم نگاه کنم میدونم که حسابی به هم می‌ریزم یعنی همین الان که واقعیت رو نامطلوب می‌دونم و ازش ناراضی‌ام هم باز دارم اون رو آمیخته با خیال می‌بینم

مود من در مواجهه با بی‌عدالتی های جامعه

آخر چگونه از خیالــت بگذرم؟ برگرد و غمگیـنم مکن...

دست خودم نبود حسی درونم می‌گفت همه چیز به سر اومده و من شدیداً تمایل داشتم باورش کنم. دوست داشتم بشینم و ساعت ها گریه کنم ولی حداقل مطمئن باشم داستان به پایان رسیده! میخواستم مطمئن باشم تلاش کردن فایده ای نداره تا بتونم با خیال راحت در این جلوه ی زشت و نامطلوب زندگی فرو برم! اما نتونستم جالبه حتی وقتی غمیگینی باز میتونی یک آدمِ غمگینِ شاد باشی و یا غمگینِ غمگین. لایه ها تمومی ندارن و تو نمی‌تونی با پذیرش یک سرنوشتِ حتمی و اجباری از نفوذ به لایه ی بعدی خلاص بشی. باز احتمالات از جایی پدیدار می‌شن و باز چرخه امید و ناامیدی شکل می‌گیره. در نهایت روزی، جایی در همون چرخه، در فاصله ی یک لایه‌ تا لایه‌ی بعدی خواهی مرد.

معذرت می‌خوام اگه گُنگم من رو همین‌طوری بپذیر؛ مبهم و گاهی نامأنوس!

#فکت : اینکه کسی دوستت داشته باشه درحالی که تو دوستش نداری خوشایند نیست.

نه جداً مرا ندیده بگیرید و بگذرید از من