⭕️ آیا شما اعتیاد اینترنتی دارید؟ 🎙 سید علیرضا آل‌داود #مهارت_های_زندگی #تربیت_رسانه_ای 💡 سید علیرضا آل‌داود ✏️ @aledavood 👈 عضو شوید 🙏

تکرار دوباره حماسه مردم مبعوث شده اینبار در قم...👏👏👏 شعار خونخواهی و انتقام...👊

مسئولان محترم صدای شعار‌های ملت مبعوث شده حاضر در تشییع امام شهید مبتنی بر #خونخواهی و #انتقام را بشنوید. مذاکره صرفا برای زمان خریدن و آماده شدن برای آفند و پدافند برای جنگ قریب الوقوع شاید خوب باشد! اما دشمن خونخوار دندان‌هایش را برای ضربه‌ی نهایی تیز کرده است. #امام_شهید #گندم_ری 💡 سید علیرضا آل‌داود @aledavood 👈 عضو شوید

و دری که برای همیشه به روی مردم تهران بسته شد 😭😭😭😭

سخنی کوتاه با منتقدین بیت‌المال، امانت مردم است؛ چرا فقط وقتی پای شعائر و باور مردم در میان است، ناگهان نگران می‌شوید؟ عجیب است حکایت کسانی که سال‌ها چشم بر بسیاری از هزینه‌ها، خسارت‌ها و آسیب‌هایی که به سرمایه‌های عمومی وارد شد بستند، اما ناگهان وقتی پای بدرقه‌ی یک رهبرِ شهید، یک مراسم ملی-مذهبی یا حضور میلیونی مردم در آیین‌هایی چون اربعین به میان می‌آید، پرچم دفاع از بیت‌المال را بلند می‌کنند. سؤال ساده است: آیا بیت‌المال فقط زمانی ارزش دارد که بتوان با آن به باورهای دینی و احساسات مذهبی مردم حمله کرد؟ آیا بیت‌المال فقط بودجه‌ی یک مراسم است، اما خیابان، اتوبوس، مترو، بیمارستان، مدرسه، بانک و زیرساخت‌های عمومی که در روزهای التهاب آسیب دیدند، بیت‌المال نبودند؟ بیت‌المال، مال شخصی هیچ فرد و گروهی نیست؛ سرمایه‌ی همه‌ی مردم است. همان مردمی که سال‌ها برای آبادانی این کشور هزینه داده‌اند، مالیات پرداخته‌اند، کار کرده‌اند و در سختی‌ها ایستاده‌اند. قرآن کریم می‌فرماید: «وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْیَاءَهُمْ» (اعراف، ۸۵) یعنی: حق مردم را کم نگذارید. حق مردم فقط پول و دارایی نیست؛ حق مردم، احترام به باورها، مقدسات، خاطرات و انتخاب‌های اجتماعی آنان نیز هست. کسانی که امروز از هزینه‌ی یک مراسم سخن می‌گویند، آیا روزی هم از هزینه‌هایی که تخریب اموال عمومی بر دوش مردم گذاشت پرسیدند؟ آیا وقتی امکاناتی که برای خدمت به همین مردم ساخته شده بود آسیب دید، همین حساسیت را نشان دادند؟ وقتی وسیله‌ای عمومی از بین می‌رود، وقتی یک مرکز خدماتی آسیب می‌بیند، وقتی سرمایه‌ای که باید سال‌ها به مردم خدمت کند نابود می‌شود، هزینه‌اش را چه کسی می‌دهد؟ نه صاحبان شعارها؛ بلکه همان مردم عادی. همان کارگری که هر روز به اتوبوس و مترو نیاز دارد، همان بیماری که به درمانگاه نیاز دارد، همان خانواده‌ای که از امکانات عمومی استفاده می‌کند. مردم از نابودی دارایی‌های خودشان راضی نبودند و نیستند. اما چرا برخی فقط زمانی نگران بیت‌المال می‌شوند که پای یک مراسم مذهبی، یک اجتماع مردمی یا یک آیین اعتقادی در میان است؟ چرا هزینه‌های فرهنگی، سیاسی و اجتماعی که مطابق میل آنان نیست ناگهان «ضروری» جلوه می‌کند، اما وقتی میلیون‌ها انسان برای پاسداشت یک باور و یک نماد تاریخی گرد هم می‌آیند، همه‌چیز تبدیل به سؤال و اعتراض می‌شود؟ قرآن می‌فرماید: «وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلَا تَفَرَّقُوا» (آل‌عمران، ۱۰۳) یعنی: همگی به ریسمان خدا چنگ زنید و پراکنده نشوید. ملت‌ها با تحقیر باورهای یکدیگر ساخته نمی‌شوند. جامعه‌ای که به میلیون‌ها انسان بگوید احساس و اعتقاد شما ارزشی ندارد، راه وحدت را نمی‌پیماید. پیامبر اکرم(ص) فرمودند: «کُلُّکُم راعٍ وَ کُلُّکُم مَسؤولٌ عَن رَعِیَّتِهِ» همه‌ی شما مسئولید و نسبت به آنچه بر عهده دارید پاسخگو هستید. مسئولیت در برابر مردم یعنی هم مراقبت از اموال عمومی، هم احترام به ارزش‌هایی که بخش بزرگی از مردم برای آن زندگی کرده‌اند و هزینه داده‌اند. اگر دفاع از بیت‌المال است، باید همیشه باشد؛ نه فقط وقتی می‌توان از آن برای حمله به یک باور استفاده کرد. اگر دغدغه‌ی مردم است، باید همه‌ی مردم دیده شوند؛ نه فقط بخشی که با نگاه ما هم‌فکرند. این ملت، ملتی است که در طول تاریخ برای آرمان‌های خود هزینه داده است؛ ملتی که در سخت‌ترین روزها ایستاده، شهید داده، رنج کشیده و با امید به آینده حرکت کرده است. امام علی(ع) فرمودند: «اَللَّهَ اللَّهَ فِی بَیْتِ الْمَالِ» خدا را، خدا را درباره‌ی بیت‌المال. یعنی بیت‌المال امانت است؛ اما امانت فقط اسکناس و ساختمان نیست. امانت، اعتماد مردم است. امانت، باور مردم است. امانت، وحدت یک ملت است. پس اگر سخن از بیت‌المال است، همه‌ی حقیقت را ببینید. نه فقط یک مراسم را؛ نه فقط یک باور را؛ نه فقط آن چیزی را که با سلیقه‌ی شما سازگار است. این ملت حق دارد برای عزیزان، قهرمانان و نمادهای تاریخی خود بدرقه برگزار کند؛ همان‌طور که حق دارد از اموال عمومی خود محافظت کند. تاریخ، هیاهوی امروز را فراموش خواهد کرد؛ اما ثبت خواهد کرد چه کسانی برای حفظ سرمایه‌های مردم ایستادند و چه کسانی فقط زمانی فریاد زدند که موضوع به باورهای مردم رسید. چراغی که در دل یک ملت روشن باشد، با وزش چند طوفان خاموش نمی‌شود. سعید گیلانی پانزدهم تیرماه ۱۴۰۵ 💡 سید علیرضا آل‌داود @aledavood 👈 عضو شوید

رزم پلاکارد در مراسم تشییع امام شهید ۱۵ تیرماه 💡 سید علیرضا آل‌داود @aledavood 👈 عضو شوید

زائر امام شهید شوید تشییع آقای مظلوم شهیدمان ۱۵ تیرماه ۱۴۰۵ 💡 سید علیرضا آل‌داود @aledavood 👈 عضو شوید

حضور میلیونی مردم و شکست راهبردی دشمن سید علیرضا آل داود در ویژه برنامه آقای شهید ایران شبکه خبر: در حوزه رسانه و فضای مجازی موضوع وداع و تشییع امام شهید برجسته بود. واکنش رسانه های داخلی و خارجی ۳ روایت را داشتند و دال مرکزی آنها مردم مبعوث شده بودند. در رسانه های داخلی روایت سوگ متحد و آینده روشن، همبستگی ملی بی نظیر، استمرار راه امام شهید بود. سوگ باعث ایستایی نشده و تبدیل به سوگ حماسی و حق خواهی شده است. بعثت مردم یعنی بیداری است و خون امام شهید باعث بیداری مردم شد. رسانه های خارجی دنبال تحریف، وارونه نمایی حقایق و ساخت اخبار جعلی بودند. نارسانه اسراییل اینترنشنال بیشترین سهم را در ساخت اخبار جعلی داشت و کاش در جریان جنگ ۴۰ روزه بمباران شده بود. اهداف دشمن در براندازی انقلاب اسلامی پس از دیدن تشییع و وداع باشکوه با شکست روبرو شد. در مصلی خبرنگار خارجی را دیدم که از دیدن جمعیت در گرمای هوا بهت زده بود و به او گفتم شما هیچ وقت چنین صحنه‌هایی را در کشورتان نمی‌بینید. 💡 سید علیرضا آل‌داود @aledavood 👈 عضو شوید

آیت الله جوادی آملی حق رفاقت را در نماز رهبری ادا کرد دمت گرم ای حکیم فرزانه

یک ظرافت بسیار لطیف در نماز امروز آیت‌الله جوادی آملی بود؛ ایشان فرمودند: "نَزَلَ عِندَک"، نه "نَزَلَ بِک". در عربی، "نَزَلَ بِک" یعنی کسی با فقر و نیاز، به درگاه خدا پناه آورده و مهمان رحمت او شده است. بار نیاز و حاجت خود را پیش او زمین گذاشت و میهمان او شد در حالی که خودش هیچ چیز ندارد و کاملاً محتاج و بی‌چیز است. در نماز میت معمولی، می‌گوییم ""نَزَلَ بِک""؛ یعنی این بنده‌ی تو دست‌خالی و با کوله‌باری از نیاز به درگاه تو پناه آورده است. اما "نَزَلَ عِندَک" معنای بلندتری دارد؛ یعنی به مقام قرب و حضور نزد خدا رسیده است. تعبیر "عِنْد" (نزدِ) در ادبیات قرآن و عرفان، نشان‌دهنده‌ی جایگاه ویژه، تقرب، و محرمیت است. همان‌طور که قرآن درباره شهدا می‌فرماید: "أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ" (زنده‌اند و نزد پروردگارشان روزی می‌خورند) یا در توصیف متقین می‌فرماید: "فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ" (در جایگاهی راستین، نزد پادشاهی توانا). بنابراین "عِندَک" یادآور تعبیر قرآنی "عِندَ رَبِّهِم یُرزَقون" است؛ همان جایگاه ویژه‌ای که برای شهدا بیان شده. پس تفاوت این دو تعبیر، فقط تفاوت لفظی نیست؛ تفاوت "پناه‌آوردن به خدا" با "قرار گرفتن در جوار قرب الهی" است. وقتی حضرت آیت‌الله جوادی آملی (که خود مفسر قرآن و عارف هستند) تعبیر "نَزَلَ عِنْدَکَ" را به کار می‌برند، فراتر از یک میهمان عادی محتاج، به "مقام عندیت" (مقام قرب خاص و حضور در محضر الهی) اشاره می‌کنند. یعنی این شهید، دیگر فقط یک مسافر دست‌خالی نیست که به تو پناه آورده باشد، بلکه او به مقام "عند ربهم" رسیده و مستقیما وارد حریم قرب و ضیافت خاص تو شده است. حضرت آیت‌الله جوادی آملی، چه حسن ختام عارفانه و دقیق و متناسبی با مقام رهبر شهید سالک و مجاهدمان رقم زدند. 🖤 معصومه حسن‌زاده 💡 سید علیرضا آل‌داود @aledavood 👈 عضو شوید

در نماز حضرت آیت الله جوادی آملی برای امام شهید تعابیر مشهوری چون اللَّهُمَّ إِنَّا لَا نَعْلَمُ مِنْهُ إِلَّا خَيْرًا، وَإِنْ كَانَ مُسِيئًا فَتَجَاوَزْ عَنْ سَيِّئَاتِهِ، وَإِنْ كَانَ مُحْسِنًا فَزِدْ فِي إِحْسَانِهِ (خدایا، ما از او جز نیکی نمی‌دانیم. اگر بدکار بوده است، از گناهانش درگذر، و اگر نیکوکار بوده است، بر نیکی‌هایش بیفزا) را به کار نبردند که باعث سوال برخی مخاطبان شد. محمدرضا ملایی، عضو هیات علمی پژوهشگاه امام صادق(ع) قم در این خصوص به خبرنگار فارس گفت: شأن و منزلت رهبر شهید آن هم در چنین جایگاهی آن هم در حالی که در ماه مبارک رمضان توسط اشقی‌الاشقیا به شهادت رسیده است؛ شأن چنین شخصیتی بسیار فراتر و بالاتر از این است که در نمازی که برای او خوانده می‌شود عباراتی نظیر اللهم انا لا نعلم منه الا خیرا یا ان کان مسیئا‌ فتجاوز عن سیئاته و ان کان محسنًا فزد فی احسانه خوانده شود.