درست، ابزار انتشار زیاد شده. اما «داشتن میکروفن» با «داشتن قدرت تعیین پیامد» یکی نیست. فرق است بین اینکه بتوانی حرف بزنی، و اینکه حرفت بتواند بدون ترس از پیگرد، فیلتر، فشار امنیتی یا برچسب‌خوردن شنیده و پیگیری شود. رسانه رسمی فقط یک کانال پخش نیست؛ پشتش ساختار حقوقی، امنیتی و قضایی ایستاده که می‌تواند یک روایت را تثبیت و روایت دیگر را پرهزینه کند. نابرابری دقیقاً آنجاست. در عین حال من هم نمی‌گویم خیابان و درگیری، «تنها» یا «بهترین» راه روایت است. سؤال اما این است: وقتی راه‌های کم‌هزینه‌ترِ اعتراض—حزب، تجمع مجوزدارِ مؤثر، رسانه مستقل، تشکل دانشجویی آزاد، دادخواهی بی‌طرف—کارکرد نداشته یا اعتماد عمومی به آن‌ها پایین آمده، چه چیزی جای آن را پر می‌کند؟ خیابان معمولاً انتخاب اول نیست؛ انتخابِ وقتی است که مسیرهای دیگر بی‌اثر یا بسته تلقی می‌شوند. این توجیه خشونت نیست؛ توضیحِ چرخه‌ای است که از انسداد به انفجار می‌رسد.

اگر دغدغه‌مان این است که «چرا به اینجا می‌رسد؟»، باید بپرسیم مدیریت بحران چگونه بوده، آیا امکان تفکیک معترض از خرابکار فراهم شده، آیا بعد از هر رخداد، گزارش شفاف و رسیدگی مستقل ارائه شده یا نه. کارآمدی یعنی بتوانی هم امنیت را حفظ کنی، هم حق اعتراض را؛ هم با عنصر مسلح برخورد هدفمند کنی، هم معترض بی‌خشونت را به رسمیت بشناسی. پس مسئله، انتخاب بین «روایت رسمی» و «روایت خیابان» نیست؛ مسئله ایجاد زمینی است که روایت‌ها بتوانند بدون هزینه‌های نامتقارن آزموده شوند. اگر فضا برای نقد امن، شفاف و مؤثر شود، خیابان آخرین گزینه می‌ماند نه اولینش. تا آن زمان، هر دو طرف اگر فقط دیگری را مقصر مطلق بدانند، چرخه ادامه پیدا می‌کند.

@marrefat پیوی من اگر ناشناس براتون سخته.

اگر اینجوریه که عقلش از شما بیشتر می‌رسه.

یعنی در مخیله شما نمی‌گنجه یکی جمهوری خواه باشد و همسو با این نظام نباشد.

ــــــــــــ

ترامپ: ایران نباید سلاح هسته ای داشته باشد چرا که صلح درخاورمیانه به خطر خواهد افتاد! ترامپ از ایران خواست به طرح صلح خاورمیانه بپیوندد! / ترامپ: اگر ایران به ما بپیوندند خیلی جذاب خواهد بود اگر هم توافق نکنند برای آنها بد خواهد بود و خواهیم دید چه خواهد شد

وقتی شنیدم دانشجویان دست به اعتراض زده‌اند، نوری در قلبم روشن شد؛ با خودم گفتم حالا قرار است با افکاری سنجیده و منطقی روبه‌رو شوم و شاید بالاخره دادخواهی‌ای عادلانه و درست ببینم. اما آنچه بیشتر دیدم، جوانانی بود که انگار انتخاب کرده بودند فریب دشمن را بخورند؛ فریب کسانی که از رادیکال‌کردن فضا سود می‌برند. البته میانشان دانشجویانی هم بودند جویای حق، جویای آزادی و خواهان بازخواست درباره روزهای دلهره‌آور دی‌ماه. اما رسانه‌ها تا نامی از رضا پهلوی نشنوند، گویی حاضر نیستند به چیز دیگری مجال دیده‌شدن بدهند. می‌دانم طبلِ توخالی صدای بلندتری دارد؛ پس می‌گذارم بگذرد، تا زمانی که حقیقت بالاخره خود را نشان دهد.

دانشگاه جایی برای فهم و تمرین آزادی است؛ جایی که دانشجو معنای استقلال را می‌آموزد و از آن دفاع می‌کند. اما در دانشگاهی که یک‌سو با شعار «جانم فدای رهبر» و سوی دیگر با شعار «جاوید شاه» از دو تجربه‌ی استبدادی دفاع می‌شود، می‌توان نشانه‌های افول اندیشه و تفکر انتقادی را دید. شاید همین‌جاست که می‌فهمیم راه اصلاح دشوارتر از آن چیزی است که می‌پنداشتیم. گمان می‌کردیم همراه‌کردن کسانی که در شکل‌گیری این حکومت نقش داشته‌اند سخت‌ترین بخش مسیر باشد؛ اما اکنون مانعی دیگر و حتی بزرگ‌تر پیش روست: جوانانی در قرن بیست‌ویکم که همچنان در جست‌وجوی بازگشت به حکومت شاهنشاهی‌اند.

https://t.me/alefeazadi بفرمایید

📪 پیام جدید https://eitaa.com/alefeazadi/196 میتونیم یه گفتگو با کمترین مقدار ِ تعصب داشته باشیم؟ شما بزرگترین مشکل رو تمرکز بیش از اندازه رو اقای خامنه ای میدونی؟ #دایگو

بله من اینجارو برای همین هدف زدم . خامنه‌ای الان و در شرایط کنونی برام مسئله‌ نیست. مشکل بزرگتر از یک فرده. پس جواب شما خیر است. بنده مشکل رو در یک شخص نمی‌بینم.