متوجهم و می‌فهمم این پرسش از کجا میاد. شاید در مسیر جایی من درست شفاف‌سازی نکردم و مشکل من است. بگذارید رو راست و شفاف به شما بگویم. من آمریکا را دشمن قطعی و حتمی این مملکت می‌بینم، قبل از اینکه با ج‌ا مشکلی داشته باشم مشکل اصلی من در این دنیا آمریکا است. شاید موضعم هنوز شفاف نیست گاهی اینور و گاهی آنور بپرم اما در مورد آمریکا صریحا و واضحا بنده دشمن می‌بینمش. و معتقدم به هرچه که دست بزند شر می‌شود، بد می‌شود. اینکه خامنه‌ای به دست آمریکا کشته شد برای من سنگین است. چون برای من آدم مبارک و مهمی نبود. از او هیچ وقت خوشم نیامد. اما فکر می‌کردم بدست این مردم کنار می‌رود و راه را برای آزادی باز می‌کند. اما اینکه به دست آمریکا کنار کشید و رفت برایش احترامی نزد من خرید. آمریکا قاتل تمام جوون‌های ماست و درست مثل ج‌ا در خون شهدای ۱۸-۱۹ دی سهیم بود. این را شفاف و واضح بدانیم.

امروز اما مسئله‌ی من فراتر از خامنه‌ای است. من نمی‌خواهم این مملکت دست غیر بیفتد، آمریکا اسرائیل یا حتی اعراب.

#ناشناس سلام.ببخشید میدونم خیلی بچگانه و کلیشه ایه اما الان چی میشه؟واسه چی خبرگان رهبر انتخاب میکنه؟الان یعنی حتی نمیشه رای بدیم که رهبر کی باشه یا اصلا رهبر داشته باشیم یا نداشته باشیم؟حس میکنم اینجوری هیچی قرار نیست عوض بشه.فقط رهبر از شخصی به شخص دیگری داره منتقل میشه.

ببین قضیه اینه که طبق قانون فعلی، انتخاب رهبر دستِ مجلس خبرگان رهبریه، نه رأی مستقیم مردم؛ یعنی مردم فقط به خبرگان رأی میدن و اون‌ها داخل همون چارچوبِ ولایت فقیه تصمیم می‌گیرن چه کسی رهبر بشه. برای اینکه مردم خودشون مستقیم رأی بدن که کی رهبر باشه یا اصلاً رهبر داشته باشیم یا نه، باید قانون اساسی عوض بشه که اونم مسیر سخت و پیچیده‌ای داره. برای همین حس اینکه «قراره فقط یه نفر بره و یکی دیگه جاش بیاد و اصل ماجرا همونه» حس عجیبی نیست؛ چون تو ساختار فعلی، تغییر بیشتر جابه‌جایی آدم‌هاست تا تغییر خودِ سیستم. البته من بارها گفتم مشکل ج‌ا اصلا با فرد نیست، مشکل سیستمه! چیزی هم که آمریکا متوجه نمی‌شه هم همینه، اینهمه نقطه زنی و ترور از همون اوایل انقلاب همواره بی‌فایده بوده، چون این به قولی مکتب و سبکیه برای خودش که هر فرد فقط نقش کوچکی ازش رو بازی می‌کنه و در صورت حذف جایگزین می‌شه.

و البته هیچ سوالی در این برهه زمانی بچگانه نیست، شرایط سخت و پیچیده‌ایه و خیلی عادیه همه گیج باشیم.

#ناشناس متشکرم از شفاف سازیتون. موضع من هم هنوز مشخص نیست، راستش فقط دارم فکر میکنم کدوم راه میتونه درست تر باشه که خب هر ثانیه ناامید تر میشم از اینکه فقط یک راه درست باشه. انگار وسط شریف ترین جناح و منطقی ترینه.

خواهش می‌کنم. من هم مانند شما بودم مدت زیادی تا همین دیروز بخوام صادق باشم، در هیچ سایدی خودم را نمی‌دیدم و به قولی وسط بازی می‌کردم. اما بزرگواری من رو روشن کرد، الان در این برهه زمانی حق و باطل جوری از هم جدا شده‌اند که مسیر حقانیت روشن است. ما شاهد دخالت بیگانه هستیم به کشور، هرچقدر از این نظام بدم می‌آید و نفرت دارم حداقل می‌دانم ایرانی‌اند و همواره امید داشتم که به دست خودمان کنار بروند و خودمان سرنوشت خودمان را بنویسیم. اما حال که آمریکا قصد دخالت دارد و می‌خواد خودش سرنوشت ما را بنویسد خیلی روشن من در جبهه‌ی ایران می‌ایستم. اینکه الان منافعم با جمهوری اسلامی همسو شده به این معنا نیست که آن را می‌ستایم اما بدان معناست که کشورم را دوست دارم، هم میهنانم را دوست دارم و از غرب بیزارم.

#ناشناس می‌دونی من چی فکر میکنم؟ من میگم یه وقتایی یه قهرمان، یه فرد الهی نیست که شر ظالمو کم میکنه خیلی وقتا کسیه که خودش ظالمترینه کسی که فقط یه واسطه ست کسی که بی اراده و بی اون که خودش بدونه قراره از داغ دل هزاران مادر کم کنه مطمئنا نوبت خود اون ظالم هم میرسه خیلی خیلی زود و خیلی خیلی وحشتناک اما جنایت جنایت رو نمیشوره و جانی جانی رو عوض نمیکنه

منم باور ندارم تاریخ با یه قهرمانِ فرشته‌خو عوض میشه، همون‌طور که فکر نمی‌کنم یه «دستِ پنهان» حتماً با یه ظالمِ بدتر بیاد عدالت رو برقرار کنه؛ تجربه نشون داده وقتی تغییر فقط از مسیر خشونت یا جابه‌جایی یک چهره‌ی قدرتمند تو همون چارچوب قبلی اتفاق می‌افته، چرخه‌ی رنج ادامه پیدا می‌کنه. مشکل فقط آدم‌ها نیستن، ساختاریه که قدرتِ بی‌پاسخ‌گو می‌سازه و بازتولیدش می‌کنه؛ همون چیزی که تو نظریه‌ی ولایت فقیه هم به شکل تمرکز قدرت تعریف شده. برای همین من دنبال قهرمان یا انتقام نیستم؛ دنبال تغییری‌ام که قانون و ساختار رو جوری عوض کنه که هیچ‌کس حتی اگر نیتش خوب باشه نتونه بی‌مهار تصمیم بگیره. چون همون‌طور که گفتی، جنایت جنایت رو نمی‌شوره؛ تنها چیزی که چرخه رو می‌شکنه، پاسخ‌گویی و محدود شدن قدرته، نه عوض شدن اسم‌ها.

روزگار عجیبی است :)))

#ناشناس ببین من اطلاعات سیاسیم و توان استدلالم خیلی کمه. می‌خونم و نقد می‌کنم اما نمی‌تونم درباره‌ش حرف بزنم چون انقد واژه‌هارو قبل از گفتن مزه مزه می‌کنم که چیزی ازشون باقی نمی‌مونه. و حرفم شاید خیلی مسخره باشه اما میشه بهم بگی به آدمی که میگه ج.ا مدرسه‌ی میناب رو زد چی‌بگم دقیقا؟ انقد گیج و هراسانم و ذهنم تهی شده که حرفم نمیاد واقعا. و استدلالشونم اینه که اونایی که انقد دقیق میزنن که یه طبقه‌ی ساختمون خراب میشه ساختمون نمی‌ریزه چجوری مدرسرو زدن همش داغون شده. حقیقتا تعجب می‌کنم. اونی که اونهمه بچه توی فلسطین می‌کشه واقعا ازش بعیده که ۵۸ تا بچه‌ی دیگه‌هم بکشه؟:)