اصلا چرا آمریکا آنقدر با ما مشکل داره؟ به این فکر کردید؟ چون ما استقلال داریم چون انتخابات و تصمیماتمون رو خودمون می‌گیریم و مثل عربستان دنبال آقا ترامپ تروخدا اجازه نیستیم. حفظ استقلال الان از همه چیز مهم‌تره. چرا چیزی رو که الان پنجاه ساله داریم بابتش هزینه می‌دیم رو دو دستی تحویل ترامپ بدیم؟

عربستان امروز حتی برای پاسخ به موشک‌های ما زار زار به دنبال اجازه‌ی ترامپ است، این سرنوشت ما می‌شه.

#ناشناس دشمن ما این سیستم بوده و هست و برای تغییر نظام لازمه که با افرادی مثل بی بی و ترامپ هم سو بشیم چون مردم اونقدر انگیزه ندارن که بخوان حکومت رو تغییر بدن

اگر مردم انگیزه کافی ندارند یعنی زمان تغییر فرا نرسیده! چیزی که به دست خودمان اتفاق نیفته تکرار تمام سالهای گذشته خواهد بود.

شاید هم مشکل از ایدئولوژی شما باشه که نمیتوانید مردم را همراه کنید تابحال به این فکر کرده‌اید؟

صادقانه ببینیم اوضاع را، هیچ مسیر مشخصی ندارید، هیچ مقصدی تعریف نشده، هیچ مسئولیتی مردم توش ندارند. با کجای نقشه بی نقص شما همراه شویم؟ برنامه اینه ترامپ بیاد ج‌ا رو برانداز کنه ما هم از لپ لپ یک حکومت جدید می‌سازیم. در جهان ایده‌آل شاید اما اینجا و الان نه.

نمی‌دونم چجوری به خیرخواهی ترامپ اعتماد دارید؟ شاید چیزی میدانید من نمیدانم؟

#ناشناس پس چه آپشن دیگری غیر از دخالت خارجی وجود دارد؟؟

گزینه‌ی دیگری که همیشه سخت‌تر و کندتر به نظر می‌رسد اما پایدارتر است، تغییر از درون جامعه است؛ یعنی به‌جای قمار روی دخالت خارجی، تمرکز روی بالا بردن آگاهی، شبکه‌سازی مدنی، مطالبه‌گری مستمر، تقویت رسانه‌های مستقل، همبستگی بین گروه‌های مختلف و فشار تدریجی برای اصلاح یا تغییر ساختار از مسیرهای اجتماعی و سیاسی. این راه نه هیجانِ «نجات ناگهانی» دارد نه تضمینِ سریع، اما یک تفاوت اساسی دارد: هزینه و کنترلش دست خود مردم است، نه قدرت‌هایی که اولویت‌شان منافع خودشان است. تجربه‌ی کشورهای مختلف نشان داده توسعه‌ی پایدار معمولاً از دلِ جامعه، نهادسازی، گفت‌وگو و سازمان‌یابی بیرون می‌آید، نه از بمب و تحریم و تصمیمی که هزاران کیلومتر آن‌طرف‌تر گرفته می‌شود. این مسیر فرسایشی و پرزحمت است، اما احتمال اینکه بعدش کشوری بماند که هنوز صاحب سرنوشت خودش باشد، خیلی بیشتر است. برای ایران در شرایط فعلی، این مسیر به نظر دشوار و طولانی می‌رسد اما غیرممکن نیست؛ ابتدا نیاز است که مردم به شکل تدریجی و مستمر آگاهی سیاسی و اجتماعی‌شان را بالا ببرند و به جای امیدواری به منجی خارجی، شبکه‌های مدنی و گروه‌های مستقل شکل بگیرد که بتوانند صدای خود را سازمان‌دهی و منتقل کنند. رسانه‌های مستقل، فضای گفت‌وگو و اطلاع‌رسانی درست می‌توانند نقش حیاتی داشته باشند تا مردم از اطلاعات واقعی و نه روایت‌های یک‌طرفه بهره‌مند شوند و تصمیم‌های آگاهانه بگیرند. فشار جمعی و مستمر روی ساختارها، حتی اگر کم و پراکنده باشد، می‌تواند قوانین و نهادها را ناچار به پاسخگویی کند و ظرفیت اصلاح تدریجی ایجاد کند. این فرآیند آهسته و پرچالش است، اما تنها راهی است که می‌تواند ایران را به جامعه‌ای تبدیل کند که مردمش کنترل سرنوشت خود را در دست داشته باشند، نه اینکه منافع و تصمیمات‌شان توسط قدرت‌های خارجی یا حکومت غیرپاسخگو تعیین شود.

من طرف ایران ایستادم ج‌ا هم الان طرف ایران ایستاده. در شرایط غیر جنگی هم موضعم کاملا مشخصه.

مشکل جامعه اینه که نمی‌تونن دشمن را تشخیص بدن. اینکه هنوز باید توضیح بدیم غرب برای ما خیری نداره یک تراژدیه برای من.

اگر عقاید من رو خیلی آرمانی و غیرقابل انجام می‌بینی همون‌طور که گفتم آماده‌ی تغییر اساسی و درست نیستی! نمی‌خواهی نقشی داشته باشی فقط منتظر منجی ای هستی که بیاد و نجاتت بده. همین باعث نابودی می‌شه.