در واقع، آرمان‌ها باید به عنوان نقاط عطفی در مسیر زندگی ما دیده شوند؛ نقاطی که ما را به سمت بهتر شدن و تعالی سوق می‌دهند. ممکن است در برخی مواقع، شرایط اجتماعی، اقتصادی یا سیاسی به گونه‌ای باشد که تحقق این آرمان‌ها را دشوار کند، اما این به معنای بی‌ارزش بودن آن‌ها نیست.

هر گامی که در راستای تحقق یک آرمان برداشته می‌شود، حتی اگر به نتیجه‌ی نهایی نرسد، خود یک پیروزی است. زیرا ما را در مسیر درست هدایت می‌کند و به ما یادآوری می‌کند که همیشه می‌توانیم فراتر از محدودیت‌های موجود برویم.

بیشتر پیام‌هایی که دریافت می‌کنم در این باره هست که عقایدم بسیار آرمانی است و بدرد نمی‌خوره و واقع‌گرایانه‌ نیست. اما زندگی همین است برای هدفی والاتر پیش برویم، به قول بزرگواری اگر اتفاقی افتاد و تو انتخابش کنی، انتخاب تو نبوده اون اتفاق بهرحال می‌افته! اما اگر انتخاب و آرمانی داشته باشی و اتفاق بیفته اون انتخاب خودت بوده. اینه که افراد به دو دسته حزب باد و افراد هدف‌دار تقسیم می‌کند.

#ناشناس خیلی خب، من قبولت دارم. به حرف هات فکر میکنم، و منطقی میدونمشون. اما هنوزم نمیدونم منظورت چیه که خودمون از داخل جامعه تغییر ایجاد کنیم؟ اینجوری که نمیشه ایران رو ازاد کرد، خیلی ها مغزشو هستن و منطق براشون جنونه. من نه با جنگ موافقم، نه با این ایده امیدی دارم. چون، خیلی خیلی طولانیه و ما واقعا دیگه صبرمون تموم شده و میخوایم تغییری ناگهانی رخ بده. الان جمهوری اسلامی و سپاهی ها و... همشون مثل علف های هرزی ان که هر چی هم محکم بکنیشون، هنوز ریششون میمونه و بار بعدی تازه محکم ترم رشد میکنه. میدونی چی میگم؟ من واقعا دیگه امیدی برام نمونده و هر چی فکر میکنم، نمیتونم حتی یه شمع کوچیک توی این تاریکی بزرگ پیدا کنم.

مشکل دقیقا همینه، تغییر ناگهانی! هیچ انقلاب و تغییری یک شبه رخ نمی‌ده، حتی همین الان هم ما بگیم آمریکا اومد و ج‌ا رو نابود کرد آیا شما فکر می‌کنید این جامعه به تغییر پاسخ مثبت می‌دهد؟ اگر انگیزه و توان تغییرات اساسی و ساختاری رو ندارید پس هنوز زمان تغییر نیست، هنوز مصمم نیستید. صددرصد که نمی‌تونیم همه‌ی جامعه رو همراه کنیم، اما باید به جمعیتی موافق دست پیدا کرد. و تا امید به منجی و تغییرات ناگهانی باشد، هیچ تغییری رخ نخواهد داد چون در نهایت این مردم هستند که باید قبول کنند!

اگر تغییر از بطن جامعه شکل نگیرد عمر حکومت تشکیل شده به عمر گل‌های بهاری است. این ایده‌ی تغییر یک شبه و ناگهانی رو از سر بیرون کنید ما در دنیای واقعی زندگی می‌کنیم نه یک رویای ایده‌آل. و باز تکرار می‌کنم، اگر در خود و جامعه، توان و انگیزه‌ی این چنین تغییراتی نمی‌بینید؛ یعنی هنوز برای ایجاد تغییر آماده نیستید!

کاش یکی این دروغگوی ضحاک ترامپ رو از بین ببره، دقیقه به دنبال دقیقه درحال گزاف گویی است. خدایا.

#ناشناس سوال فنی: چرا کسانی که مدعی هستند همیشه ملی گرا و از عرب تنفر داشته اند و قلبشان سنگ شده و از دی ماه امیدی به زندگی ندارند حاضر نیستند در این شرایط جنگی حتی برای شعار دادن اندازه عزاداران خامنه ای بیرون بیایند و فقط در فضای مجازی بلوف می‌زنند و در واقعیت جان و مال دوست تر از خودشان به نسبت میهن نیست؟! نمیدونم میذاری یا نه ولی منم مثل تو دانشجوم خوشبخت و خوشحالم حداقل یه کانال تحلیل سیاسی درست درمون که یه دانشجو مملکت زده پیدا کردم

این چنین افراد همواره در طول تاریخ دیده شدند، مهم است که این افراد به جامعه برگردند. من علتش رو نمی‌دونم ولی گمانم بر این است که آنها همه جوانان این وطن هستند و با اینکه رویای آزادی در سر دارند اما حاضر به هزینه دادن نیستند، نه چون جرئت یا دل انجام آن را ندارند بلکه چون در حال حاضر دلیل و آرمانی ندارند که برایش بجنگند. وظیفه ما این است که این افراد را اقناع کنیم، بتوانیم امید را به زندگی‌شان برگردانیم و آنها را از حالتی منفعل خارج کنیم. من هم خوشحالم که مخاطبانی چون شما دارم.

درثانی الان شرایط جنگی است، هرچند بسیاری قبل از حمله رویایش را داشتند اما واقعیت حمله‌ی خارجی و دیدن تمام آسیب‌هایی که به مردم عادی و خودمان درحال وارد شدن است، نوعی ناامیدی و ترس و وحشت را به جامعه القا می‌کند، ما جنگ ندیده بودیم و رویایش برای آنهایی که آرزویش را داشتند خیلی راحتتر و کم‌هزینه‌تر بوده.

#ناشناس قطعا برای من هم مهمه همه هموطن هستن و به جامعه برگردن و قبولش داشته باشن اتفاق خوبی که واسه خود منم حس نکنم هنوز افتاده باشه کامل و هنوز حس جامعه گریزی بدی دارم، ولی قشری از این دسته ها که معتقده از قتل دختربچه مدرسه ای باید خوشحال باشم وگرنه مزدور ج.ا هستم رو چطور درک کنم؟! وقتی خودم یه ماه پیش عزادار رفقام بودم و غمم بیشتر شده چطوری باید درکشون کنم؟ منی که حراست دانشگاهی مثل دانشگاه قم چند باز بازخواست کرده میشم مزدور چطور درک کنم؟ در هر صورت هر کاری هم بکنی از نظر برخی مزدوری

تو نیازی به approval قشری مثل اون قشر نداری. باید تشخیص بدی چه گروهی رو رها کنی و چه گروهی می‌تونن به جامعه برگردند.