در باور مردمان دزفول و شوشتر جنی به نام «بُمبِرَه تُرُّو» وجود دارد. او شب‌هنگام و یا سپیده‌دم هنگامی که هوا همچنان تاریک است، به درب خانه‌ی اشخاص می‌رود، خود را شبیه به دوست و یا همکار شخص درمی‌آورد و صاحب‌خانه را راضی می‌کند تا به بهانه‌ای با او همراه شود. اما در میانه‌ی راه فرد را سوار بر شانه‌اش می‌کند. سپس شروع به بزرگ‌شدن می‌کند و قدش بلند می‌شود، به‌طوری‌که سرش به آسمان می‌رسد. تنها ضعف این موجود یک جمله است: «سیزَن جُل دُوز اَرا نِمِک.» (سوزن بزرگ پالان‌دوز و سنگ نمک) در حقیقت شخص وانمود می‌کند که دارد با صدای بلند از کسی که در همان حوالی وجود دارد، یاری می‌طلبد و از او می‌خواهد سوزن بزرگ خود را بیاورد تا با آن به «بمبره ترو» حمله کند. فرد می‌تواند با به‌زبان‌آوردن این جمله خود را از مکر او در امان نگه‌دارد و «بمبره ترو» کوچک و کوچک‌تر می‌شود و فرار می‌کند. برخی بر این باورند که این موجود در قبرستانی زندگی می‌کند که به درّه‌ی «بمبره ترو» معروف است.

__

‌mimeomia_میمومیا: احساس بدی که موقع انجام دادن یا تائید کردن یه کار کلیشه‌ای که بر اثر اجبار دچار میشین.

‌شبیه الکساندر تو کتاب " گرگ در لباس میش" نوشته‌ی آگاتا کریستی هستی‌. برای: وای‌و

در باور مردمان کرمانشاه، ایلام و کردستان دیوی به نام «کاوِرَه‌بَری» وجود دارد. او بالاتنه‌ی انسان و پاهایی مانند بز دارد و معمولاً بچه‌ای هم به دوش دارد. طبق افسانه‌های محلی، این دیوها در اول پاییز به مناطق گرمسیر کوچ می‌کنند و در اولین شب پاییز در مسیر کوچشان، به خانه‌ی همه‌ی افراد شهر یا روستای محل عبور خود سر می‌زنند تا توشه‌ی سفر خود را جمع کنند. طبق رسم، بانوی خانه باید یک دیگ پر از آشِ دانه کولانه (ترکیبی از گندم، نخود، عدس و سبزی‌های کوهی بهاری و آب قلم) درست کند و قبل از تاریکی شب در آشپزخانه بگذارد تا دیوهای کوچ‌رو نیمه‌شب از آن آش بخورند. هیچ‌کس حق ندارد که تا صبح روز بعد از آن آش بخورد. هر خانه‌ای که این کار را انجام بدهد، «کاوره‌بری» به آن خانه برکت زمستانه می‌دهند و اگر خانه‌ای این کار را نکند، از این برکت محروم می‌شود. اگر کسی قبل از دیوها از آن آش بخورد، به بیماری سختی مبتلا خواهد شد. اهالی آن مناطق می‌گویند که گاهی جای ملاقه یا دست را هم روی آش دیده‌اند. گفته می‌شود که این دیوها ممکن است افراد و حیوانات اهلی را هم با خود به کوچ ببرند. برای همین اهالی شهر یا روستا در آن شب، آغل حیوانات را مهروموم و جوالدوز بزرگ آهنی روی در نصب می‌کنند. آنان از خانه بیرون نمی‌روند و به خودشان سنجاق می‌زنند تا آن شب را به سلامت به صبح برسانند.

‌nighthawk_شباهک: یه فکر تکراری که فقط نصف شب به ذهنتون میرسه.

‌شبیه آنا هستی تو کتاب "جنگی که نجاتم داد. برای: @dodo71hjs

در باور مردمان منطقه‌ی چاهشولی استان فارس جنی به نام «دیوخان» وجود دارد. روایت است که این جن، قدی کوتاه مانند کودکان و گوش‌هایی دراز دارد. «دیوخان» با این گوش‌ها به حرف‌های هر کسی که غیبت کند گوش می‌دهد و شب برای قتل او می‌آید.