https://eitaa.com/etemad390/2903 https://eitaa.com/Panora_31/1759 https://eitaa.com/mfm_118/7724 https://eitaa.com/mahnava_133/38 از همهٔ شما دوستان هم ممنونم زیاد بودید نمی‌شد تک تک تشکر کنم😭✨.

به نظر من روز تولد کسی باید بری بزنی تو گوشش و بهش بگی یه سال دیگه هم گذشت، به خودت بیا یه کاری بکن. ولی خب از تبریک‌های همتون ممنونم💕.

🌟

رندوم‌ترین فیلمایی که می‌بینید، پشتش زندگی ته‌نشین شده.

اینم یه ویدئوی کوچولو از پیاده‌روی امسال.

قهوه و آیس‌لته و بابل‌تی و نصفه شبی کافه‌های خفن شهر رفتن مال بقیه، من همون چای آتیشی هم‌زمان با طلوع خورشید بغل کوه روی سنگای جاده رو میخوام.

خسته از بالای کوه برگشتیم پایین و روی زمین نشستیم. احتمالا آخرین چیزی که بهش فکر می‌کنیم،‌ خاکی شدن لباسامونه. یکی شروع می‌کنه به چیدن سنگ‌‌های کوچولوی روی زمین کنارهم و نوشتن اسمش. ماهم نوشتیم،‌ نوشتیم و خندیدیم. نوشتن خاطره شد. ماشین از روی اون اسما رد شد و خودمون بارها از روش رد شدیم. اما از خاطراتمون نه.

‌

خلاقیت برای ایتایی جماعت یک سوءتفاهم بزرگه.

«ما از کنار عکس‌ها و اخبار ساده رد می‌شویم، جان انسان‌ها میان این دو گم می‌شود»

آرمان، ریحانه، امیرعلی، سپهر، ماکان، مرجان، حمیدرضا. به ترتیب واقعه. قبرها چند طبقه می‌شوند، جنازه‌ها روی هم می‌افتند. شهر بوی خون می‌دهد. تعداد مرده‌های این شهر هرروز مهم‌تر می‌شود. عددها هرروز بزرگتر می‌شوند و انگار این بیشتر بودن عدد، اثبات بر حقانیت آنهاست. واقعه‌ها یادمان می‌رود، داستان زندگی‌شان میان اخبار گم می‌شود، فرصت گریستن بر اعدادشان را نداریم. دیگر یک نفر برایشان ارزش ندارد. عددها باید دهن‌ پرکن باشد. درخت‌های سپیدار با خون آبیاری می‌شود و عده‌ای پی ابراز خوشحالی پای همین درخت‌ها می‌رقصند. اینجا هزینه‌ی قبر خیلی زیاد است. جان‌ها عدد می‌شود و زندگی‌ها ویران. احتمالا این شهری که هرروز قطعه‌های قبرستانش وسعت داده می‌شود، همان شهری نیست که دوست می‌داشتم.