اینم یه ویدئوی کوچولو از پیاده‌روی امسال.

قهوه و آیس‌لته و بابل‌تی و نصفه شبی کافه‌های خفن شهر رفتن مال بقیه، من همون چای آتیشی هم‌زمان با طلوع خورشید بغل کوه روی سنگای جاده رو میخوام.

خسته از بالای کوه برگشتیم پایین و روی زمین نشستیم. احتمالا آخرین چیزی که بهش فکر می‌کنیم،‌ خاکی شدن لباسامونه. یکی شروع می‌کنه به چیدن سنگ‌‌های کوچولوی روی زمین کنارهم و نوشتن اسمش. ماهم نوشتیم،‌ نوشتیم و خندیدیم. نوشتن خاطره شد. ماشین از روی اون اسما رد شد و خودمون بارها از روش رد شدیم. اما از خاطراتمون نه.

‌

خلاقیت برای ایتایی جماعت یک سوءتفاهم بزرگه.

حرف زیاد دارم برات بزنم، فقط بدون از هرکسی که گفت "انسانیت" بدم میاد. از دوپاهای این کُرّه‌ی خاکی که جگر جوون مردم رو درمیارن و با آسودگی فیلم پخش می‌کنن فراری‌ام. انسانیت بشنوم جیغ می‌زنم. اینها انسان نیستن و خواهان انسانیت‌ان.

«ما از کنار عکس‌ها و اخبار ساده رد می‌شویم، جان انسان‌ها میان این دو گم می‌شود»