تجمع رفتن با اون رفیقت که اضطراب اجتماعی‌ش صفره:

صداشو قطع کردم چون من دارم داد می‌زنم فاطمههههه وایسااا و اون میگه اه بیا دیگه چقدر لفتش میدی.

اون دوتا دختر که امشب تو چهاراره نورباران با پرچم دوبرابر قد خودشون وایساده بودن و کلی مسخره‌بازی در میاوردن ما بودیم دوستان. منم اونی بودم که تمام مدت داشت می‌گفت فاطمهههه زشتههههه.

‌

زینب درحال فوت کردن توی گوشی و لا حول و لا قوه گفتن به محفوظاتم از پشت تلفن:

محلهٔ ما یک پارک کوچک داشت و همان پارک کوچک که در مقابل پارک‌های دیگر شهرک‌ها چیزی حساب نمی‌شد، تمام زندگی ما بود. سرسره‌ای زهوار در رفته داشت و الاکلنگی که با هر دور جابه‌جا شدن اهرم آه از نهادش بلند می‌شد. چندتا تاب هم داشت که با وجود زنجیر‌های زنگ زده به سختی تکان می‌خورد. پارک همه‌ی دنیای ما بود. همان تکه زمین کوچک برای ما کل کره‌ی زمین بود. از استرالیا تا آمریکای شمالی‌اش کمتر از ۳۰ ثانیه فاصله بود و این تمام حُسنش بود. چون ما هیچوقت از هم دور نمی‌شدیم. هرکس یک تکه از پارک را قلمروی خود معرفی می‌کرد. مردم دیگر قبایل هر روز مهمان هم بودند،‌ چیزی که احتمالا در دنیای واقعی هرگز اتفاق نمی‌افتاد. مادر من برایم لباس سفید بلندی با پروانه‌های صورتی دوخته بود، پروانه‌ها را خودش گل‌دوزی کرده بود. قرار شد فردا صبحش با همان لباس بروم پارک و به پروانه‌های باغچه‌ی کنار سرسره پروانه‌های صورتی لباسم را نشان بدهم تا باهم دوست بشوند. صبح شد، با ذوق سمت پارک دویدم اما پارک زندانی شده بود. حصار‌های بزرگ و بلندی روبه‌روی ما، پارک را قفس کرده بود. هیچکس نمی‌دانست برای چه این اتفاق افتاده. حتی شمشادها هم زندانی شده بودند. ما نشستیم روی زمین و گریه کردیم. دلم می‌خواست آنقدر گریه کنیم که زمین دریا شود و ما سوار قایق شویم و از حصار‌ها رد شویم. اما نمی‌شد، نگذاشتند. من پروانه‌هایم خسته و ناراحت سمت خانه برگشتیم و دیگر هیچوقت سمت آن قسمت محله نرفتیم. پروانه‌های شمشاد‌ها خانه‌هایشان را از دست دادند و از محله‌ی ما رفتند. پروانه‌های لباس من کدر شدند و دیگر آن‌ لباس را نپوشیدم. یک روز عصر، مسابقه گذاشتیم. از مغازه‌ی آقای بهرامی تا پارک قدیمی. من داشتم با تمام قوای بدنم می‌دویدم. وقتی به پارک رسیدم، صحنه‌ای که دیدم را باور نکردم. علف‌ها از بین حصارها سر بلند کرده بود و گل‌های بابونه کنارشان سبز شده بود. پروانه‌ها دور گل‌ها و شمشاد‌ها می‌چرخیدند. ما بلند بلند خندیدیم و پروانه‌ها سمت ما آمدند. آن روز تصمیم گرفتم صبر کنم تا علف‌ها قد بکشند و ما با کمک علف‌ها از حصار بگذریم. ما قد کشیدیم، قد ما از حصارها هم بلندتر شد. علف‌ها در قد خودشان ماندند. پروانه‌ها هرروز دور بابونه‌ها چرخیدند و ما دیگر سعی نکردیم از حصار رد شویم. چون حالا قد ما به خیلی چیزهای دیگر مثل شاخه‌های درخت‌های شکوفه‌ی گیلاس می‌رسید. ما قد می‌کشیم، قد می‌کشیم و دست به ابرهای آسمان می‌زنیم‌‌. آخرین چیزی که ما به آن فکر می‌کنیم، گذشتن از حصارهای پارک است چون حصارهای بزرگتری برای رد کردن داشتیم.

داستانش واقعی نیست بچه‌ها جون. فقط خواستم نوشته باشم‌. جانظری: https://daigo.ir/secret/asra522

عهه یادش بخیر

کوچ می‌کنم به خاطرات تو...

ولی آقای چاووشی شما یه جا رو اشتباه کردی؛ صداهای بلند تو سر من به‌خاطر این بود که به خاطراتش کوچ کرده بودم.

توی میدون، یه بنر گنده برای شهادت امام رضا زدن، با حضور مداحان معروف اصفهان. بنر رو با هوش مصنوعی ساختن. پوستر آستان قدس برای روضه‌خوانی مهدی رسولی تو رواق امام رو با هوش مصنوعی ساختن. تصاویر تبلیغاتی، پوسترها، انیمیشن‌های کوتاه، ساده‌ترین پست‌ها و... رو با هوش مصنوعی می‌سازن و من حالم داره به هم می‌خوره از خلاقیت‌های فراموش شده و تولیداتی که ذره‌ای نوآوری و تفاوت نسبت به دیگری ندارن. فیلم‌هایی که میمیک صورتشون داد میزنه هوش مصنوعی‌ان و پوسترهایی که با یک الگوریتم تکراری پیش میرن. حسرت به دل موندم توی عصر نوآوری، اثری ببینم که تماما به نوآوری مغز یک انسان تکیه کرده باشه و سمت ایده‌های تکراری هوش مصنوعی نرفته باشه.

یه چندروزی اینجا عمومی شد✨ ممبرای جدید ببینیم؟!