امروز هم دوباره دیدمَش. دقیقا کنار کتاب فارسی اول دبستان نشسته بود. به کلاس چهارم فکر می‌کرد که او هم می‌توانست خودکار رنگی بخرد و سال‌های خیلی بعد از کلاس چهارم در کتاب فارسی بچه‌هایی که خیلی خوش‌خط می‌نویسند فرشته‌های رنگی بکشد. یکی یکی می‌شمرد و به فرشته‌ی صورتی که می‌رسید کمی مکث می‌کرد و غرق جزئیات فرشته می‌شد. امروز هم دیدمَش که چه با ذوق نگاه به فرشته‌ها می‌کرد. البته فکر کنم او اشتباهی گذرش به این دنیای خاکستری افتاده بود. چون او یک فرشته‌ی صورتی بود بین آدم‌های بدون بال خاکستری؛ حتما راه رنگین‌کمان برای برگشتن به آسمان را گُم کرده است...

"بازگشت به روزهایی که می‌خواست معلم شود و دنیا را نجات دهد، معلم‌ها دنیا را نجات می‌دهند"

‌دیشب؟

جمعه‌ها درسته تعطیله، اما انگار تو دل من ماشین لباسشویی داره از غم و استرس می‌چرخه.

من تو زندگیم به یه دکمه نیاز دارم

نمی‌دانی. واقعاً نمی‌دانی.

صدای تلویزیون همسایه بغلی که پسرش داره مینیون‌ها می‌بینه تا اینجا میاد؛ کاش من هم مثل بچه‌ی همسایه‌مون بدون هیچ درسی مینیون‌ها می‌دیدم.

Oh baby doll به من بگو چجوری از این move on

میشه اگه این پیام رو می‌بینید برای سلامتی مامانم یک حمد بخونید؟