:))))

من که گلس گوشیم سرامیکیه و هیچی اون تو ندیدم. الحمدلله دیگه عدم موفقیتم حتمی شد.

ملت شریف ایران بدین‌وسیله اعلام می‌دارم، پس از تحمل مشقت‌ها و سختی‌های فراوان، شکست‌ها و اشتباهات متمادی، ناامیدی‌ها و وسوسه‌های دشمنان. اینجانب محکوم بالاخره نهاد رو تموم کردممممممم

بارها با خودم می‌گویم: (( یک لحظه و این‌همه ارزش؟! نه سال و این‌همه استمرار؟!)) می‌توانیم صدای حزن‌آلود علی(ع) را از مدینه رسول بشنویم که با چشم اشک و نوای غبت می‌گوید:(( و اما حُزنی فَسَرمد و اما لَیلی فَمُسَهَّد)). راستی این فاطمه(س) در کجا ایستاده که علی(ع) اینگونه از او می‌گوید؟ این چه حزن عمیقی‌ است که اینگونه حزن سرمد می‌آورد‌؟ این چه خورشید درخاک نشسته‌ای است که اینگونه شام دیجور را به دنبال می‌کشد؟

ببینید کی بعد قرن‌ها کتاب خونده. الله اکبر

من باب "جذب حداکثری" و امثالهم

پسر! زندگی واقعا عجیبه

رفتم سراغ چت پارسال همین موقع رو با یه نفر مجدد خوندم. شاید اون موقع هیچکس انقدر تو زندگی‌م بهم نزدیک نبود. و امسال همون موقع هیچکس انقدر از زندگی‌م دور نیست. برگ و بار برام نمونده.

و خب به این فکر می‌کنم سال دیگه این موقع هم ممکنه آدمای نزدیک زندگیم ازم همینقدر دور باشن؟ که خب با توجه به خلقیات سگیِ من خیلی ممکنه.

جالبش اینجاست یکساله تو همین دغدغه گیر کردم و نتونستم این معدل کوفتی رو حتی یه ترم بکشم روی ۱۸. خسته‌ام چقدر

داشتم دنبال یه واسطه می‌گشتم که یه امانتی قدیمی رو بهش برسونم. یعنی حتی در این حد هم باهاش در ارتباط نیستم. بعد یهو به خودم گفتم پارسال این موقع کجا بودیم؟ و خب ادامه ماجرا