رفاقت، پیوندِ عجیبی تو نوعِ بشره؛ دستِ رفیق به راحتی می‌تونه معجزه رقم بزنه، این اعتقاد منه.

می‌دونم اگه قرار بود یه جسم آسمونی باشی، یه ستاره جوون می‌شدی میلیون‌ها بار درخشان‌تر از خورشید... اما آدمی‌زادی، و از جنس خاک! انگار خدا تو رو سر صبر و با حوصله آفریده، اول یه مشت خاک از دشت لوت برداشته، از یه جایی نزدیک کرمان، که گرم باشی و جسور، بعد یه کم از خاکِ هرمز، که رنگ به دنیا بپاشی، بقیه‌شم از شالیزارهای حاصلخیز مازندران... تهش هم بذر عشق کاشته تهِ وجودت، تا از چشمات محبت بباره... باور نمی‌کنی؟ نگاه کن، روی موهات پر از بابونه‌ست... ...

شاید اگه ببینمت از قول چاوشی بگم: «زل بزن به شاهکارت، به منی که رو به روته...» #خانه‌به‌دوش

رنجِ آدم‌ها رو حد نزنید.

بارون باریده، ابرهای سیاه تمومِ آسمون رو پوشوندن، برقا رفته، من روی بلندی‌ام، افق غربی آسمون بازه، سیاهی ابرا تا نزدیکی‌های زمین کشیده شده، تنها روشنی لحظه، قرصِ گردِ نارنجی خورشید و اطرافشه که میشه راحت بهش زل زد. همزمان با صدای آرومی که نجوا می‌کنه:«ببار بارون، از طاق آسمون...»، خورشید هم رفت. رو به غروب/ ۷ اردیبهشت ۱۴۰۴ پ.ن: دوربین گوشیم خرابه، مجبورم لحظه‌هارو برای ماندگار شدن بنویسم.

✍🏻 شاید ما را سپرده‌اند به رود، که این‌قدر متلاطمیم! •|🌌|• @bidelijat

خیلی وقت‌ها دلم می‌خواهد مرا بکارند توی باغچه، پای درخت سیب، اگر نشد بگذارندم بالای طاقچه، یا قابم کنند بکوبند روی دیوار. گه‌گاهی یکی آبم دهد، یا خاکِ رویم را پاک کند، شاید رهگذری هم گذشت و نگاهم کرد. اما خب، گاهی نمی‌شود که نمی‌شود که نمی‌شود... #خانه‌به‌دوش

✍🏻 انگار همه زمان‌سنج های دنیا رو ثانیه های آخر ایستادن، وقت زیادی نمونده و توقف، قبل از پایان داره تموممون می‌کنه...! •|🌌|• @bidelijat

✍🏻 مثل #عشق_سالهای_وبا نه تب دارم و نه درد، ولی تمایل شدیدی به مردن دارم. •|🌌|• @bidelijat

آدم وقتی بزرگ میشه خیلی سخت تر می‌تونه دوباره آرزو بسازه.

می‌نویسم، یه روز از این تصویر آشنا می‌نویسم از ۱۳۶ ضرب در ۳۶۵ می‌نویسم... از گذشتن، از تلاش کردن و له شدن برای فراموش کردن.

و از آه و نفس‌های عمیق موقع آخرین نگاه به هزار تا خاطره...(: