✍🏻 #پیام_ناشناس - ... یکی دو دفعه تو ... دیده بودم شما رو ... دلم تنگ شده براتون :) .... + یک روز بالاخره غرامت زندگی‌مان را از دلتنگی می‌گیریم! •|🌌|• @bidelijat

پرچم در اهتزاز است، بالا به سربلندی... رو به جنوب/ ۷ اردیبهشت ۱۴۰۵ پ.ن: این‌بار لحظه از من فرار نکرد؛ خودش جلوی دوربین ایستاد، لبخند زد، و ماندگار شد.

✍🏻 به تو فکر می‌کنم، و به این که‌ چطور با حضورِ مهیب و مقدست، تمامِ مساحتِ خالیِ کائنات را بلعیده‌ای؟ تو تمام فاصله‌ها را پُر می‌کنی‌...! فاصله‌ی میانِ دو پلک‌زدن را، فاصله‌ی مقدسِ بین دم و بازدم، وقفه‌ی وهم‌انگیزِ میانِ دو تپشِ قلب، سکوت بین تیک و تاک ساعت‌، فاصله‌ی سقوطِ تک‌تکِ قطره‌های باران تا آن ابرِ بکری که خاستگاهِ آن‌هاست، و حتی فضای خالیِ میانِ انگشتان و فاصله‌ی شکافِ ظریفِ بینِ دکمه‌های پیراهنم را! تو حتی خلأ درونِ اتم‌ها را هم قبضه کرده‌ای! تو جنون آمیزی، تو همه‌جا هستی؛ رسوبِ ابدیِ زیبایی، در تمامِ درزهای این جهانِ رو به زوال! به تو فکر می‌کنم و به شوخی گستاخانه‌ی "بودنم" در حجم اشغالگری‌ات! و به این که کاش نباشم؛ و خوابم نمی‌برد... #خیال •|🌌|• @bidelijat

وقتی یادم می‌افته، یه روزِ ۶ اسفند بدون اینکه بدونم آخرین باره دخترامو از نزدیک دیدم و باهاشون خداحافظی کردم، حالا سال تحصیلی به زودی تموم میشه و اونا برای همیشه از این مدرسه میرن... ناراحت میشم. جدی جدی آدمیزاد چقدر غصه‌های زیادی میتونه برای خوردن داشته باشه‌ها!

گریه فراوان دارم، مرا اگر رها کنند؛ رها ولی نمی‌شوم.

✍🏻 انگار خدا حساب و کتابِ دلتنگی‌های تاریخ را از پیش می‌دانسته! از همان قرن‌ها پیش، وقتی که خورشیدِ هشتم را از مدینه‌ی پدری جدا کرد و به غربتِ طوس کشاند، فکرِ روزگاری را کرده بود که مردی از تبارِ مقاومت قرار است با جرمِ ایستادن در مقابل فرعون‌‌های زمان، در حالی که برای همیشه دلتنگیِ قدم زدن در بین‌الحرمین را در سینه‌ حبس کرده، سرش را بگذارد روی شانه‌ی مهربانِ امامِ غریبش، و به دور از هرچه #هیاهو، یک دلِ سیر، فقط ببارد... آه ای شهیدِ غریبِ وطن... آه ای خادمِ امامِ غریب... •|🌌|• @bidelijat

به امید روزی که "لا اله الا الله" بلند‌ترین علامت عالم باشه... این‌بار رو به شرق/ ۸ اردیبهشت ۱۴۰۵ پ.ن: هربار که‌ رقص پرچم رو در ارتفاع می‌بینم، احساس می‌کنم که زنده‌ترم...

✍🏻 این روزها مثل یک مته‌ی ظریف، مدام یک جمله در سرم می‌چرخد: «مِثلی لا یُبایِعُ مِثل یَزید». به این فکر می‌کنم که معنای این جمله، فقط یک رجزخوانیِ باشکوهِ تاریخی نیست؛ تقابلِ دو جنس است، دو تبار. خط‌کشی میانِ دو نوعِ زیستن است. دعوا سرِ دو آدم نیست! "حسین" علیه‌‌السلام یک نفر نبود، یک نحوه از انسان بودن بود، یزید هم؛ «مِثلی لا یُبایِعُ مِثل یَزید» یعنی اگر شبیهِ حسین شدی، حتی اگر کار به جایی برسد که گلویت از تشنگی چاک بخورد، آخرین مَردت غرقِ خون روی خاک بیفتد، و آخرین زَنَت را در غل و زنجیر به اسارت ببرند، و حتی اگر هیچ‌ جز یک بیابانِ داغ و سرهای بر نیزه و هلهله‌ی اغیار نماند، باز هم کوتاه نمی‌آیی... یعنی نمی‌توانی کوتاه بیایی! همان‌طور که "نور" با "تاریکی" نمی‌سازد؛ «مِثلی لا یُبایِعُ مِثل یَزید» یعنی کسی که از جنسِ آفتاب است، به سایه‌های حقیر باج نمی‌دهد... یعنی باید حسینی بود و تا آخرین نفسِ آخرین نفر ایستاد و جنگید؛ #هیاهو •|🌌|• @bidelijat

✍🏻 منطقِ یزیدی، منطقِ «محاصره» است. می‌خواهد تو را آنقدر درگیرِ «چگونه زنده ماندن» کند که فراموش کنی «برای چه زنده‌ای». #هیاهو •|🌌|• @bidelijat

از تماشای بِر و بِرِ اتفاقات کلافه‌ام وقتی که کاری از دستم بر نمی‌آید.

عزیزم در امتداد تحلیل اخبار روز گفت: دشمن ما نباید بمیره، مرگ حقه! دشمن باید کور و شل و زمین‌گیر بشه.

میگم آمریکا محاصره‌مون کرده. عزیز میگه: به جهنم! بکنه ببینیم به کجا میرسه؟ برای خدای ما که سخت نیست جوابشو بده...!