(🌙✨) «وقتی ماه همنشین شب های من شد» گفت:«لب پنجره بنشینیم؟» گفتم:«هرجا تو بخواهی» لبخندی زد و دستم را با خود کشید. لب پنجره مثل قناری هایی که هنگام طلوع خورشید می آیند و آواز می‌خوانند نشستیم. گفت:« چه شد که نام ماه را برگزیدی؟» حرف دلم را بی پرده زدم. بدون شرم، بدون خجالت و بدون ریا. گفتم:«دیشب، همان لحظه که امدی، قبل از گشودن چشم هایم و دیدنت گفتم اگر خورشید واقعا بیاید و بخواهد مرداب مرا رود کند به استقبالش خواهم رفت. اما بعد از دیدن نور و جلای ظاهرت و جلوه‌گری مهتابی ات در تاریکی شب، گفتم به حتم ماه است که نزدم آمده.» خنده ای کرد و به آسمان ستاره باران نگاه کرد. چشم های درخشان اش را بست و آهی کشید. گفت:«درست گفتی. ماه همان خورشید است. خورشید در شب.» نمی‌خواستم سوالی بپرسم. میخواستم فقط او بگوید و او بگوید و من شنونده باشم. چون پاسخی از جانب من درنیافت گفت:« خورشید در روز میتابد، ماه در شب. خورشید در روز تاریکی هارا روشن میکند، ماه در شب. آغاز روز خورشید است و ماه آغاز شب. تنها تفاوت این دو در دانایی آنهاست.» گیج شده بودم. دانایی از چه نظر؟ کمی جابجا شدم. سوالم را فهمید و در جوابش برخواست:« در روز هرجا نور بتابد خورشید بینای آن مسئله است. بین گلبرگ گیاهان، در کنار آدم ها، حتی در عمق چشمان تو...تمامی روشنایی هارا میبیند. واما ماه هرآنچه در شب و روز در گستره ی دیدش باشد میداند. او انعکاس دید خورشید است و خود دستی در روشنایی نصف دیگر دارد.» زیر لب آهسته گفتم:« همه چیز؟» +بیکران #ماه #وقتی_ماه_همنشین_شب_های_من_شد @biekaran

امروز به یکی از غزلیات ناب حافظ برخوردم✨🙂

من اگر خارم و گر گل چمن آرایی هست که از آن دست که او می‌کشدم می‌رویم

دوستان عیب من بی‌دل حیران مکنید گوهری دارم و صاحب نظری می‌جویم

خنده و گریه عشاق ز جایی دگر است می‌سرایم به شب و وقت سحر می‌مویم

حافظم گفت که خاک در میخانه مبوی گو مکن عیب که من مشک ختن می‌بویم

واژه هایی که شاید نشنیده باشید👇🏻 مشک ختن: همون مشک آهو هست که در سرزمین ختن گرفته شده‌. ختن به عطر های خوش بویی که داره معروف هست. موییدن: زاری کردن، گریه کردن

(🌙✨) «وقتی ماه همنشین شب های من شد» فکر کنم سوال بامزه ای پرسیدم. لبخندی بر لب آورد و گفت:« نه...همه ی همه چیز که نه...فقط بیشتر از تو میداند. هیچ کس جز خدای بی‌نیاز، اِشراف کامل به دنیا ندارد.» سر گرداند و به عمق چشم هایم نگریست... +از خودت بگو.. از حال و هوایت، از کار هایی که کردی. میخواهم بیشتر بشناسمت.» انگار چسبی روی انگشتانم چسبیده باشد و بخواهم آن را بردارم گفتم:«خب...من...راستش را بخواهی چیز زیادی ندارم. هر وقت که به گذشته ام نگاه میکنم جز خاطرات تلخ چیزی بخاطر نمیاورم. اما میدانی... نمیخواهم از تلخی ها بگویم. بگذار سوار موج خوبی ها شوم. من یک خاله دارم که برایم مثل پدری مهربان و مادری دلسوز است. حرفه اش نقاشی است اما خطاطی، گلدوزی و هر کار دیگری که روحش را نوازش دهد انجام میدهد. از او چیزهای بسیاری اموختم. شاید اگر او نبود و نصیحتم نمیکرد تا خودم را پیدا کنم اکنون جایی بین سنگ های سرد و زمین خاکی خوابیده بودم.» چند لحظه مکث کردم. وقتی برای ماه از خاله گفتم محبت و مهر حرف هایش را بیشتر حس کردم . ادامه دادم و با این جمله تعریفم از خاله را به پایان رساندم:« او را دوست دارم.» +بیکران #ماه #وقتی_ماه_همنشین_شب_های_من_شد @biekaran

چشمم به جلد کتابش خورد. نوشته بود: «فراموش نکن که در این سفر برای داشتنِ یک نفر و رسیدن به او باید ابتدا خود را خوب صیقل دهی، فراموش نکن!» کتاب را از روبه رویم برداشت و داخل کیفش گذاشت. چقدر جمله ی پر محتوایی روی جلد کتاب بود. برای رسیدن به هر هدفی، رنج و سختیِ بسیاری باید چشید .شیرنی وصال هم به اندازه ی مشقتی است که با شکیبایی از آن گذر کردی. اگر هدف بزرگی دارید، پس بدانید و آگاه باشید رسیدن به آن جز با سختی و تحمل رنج حاصل نمیشود. در سفر زندگی هر کسی هدفی معلوم است که از طرف خداوند برایش مقدر شده. باید آن را شناخت و برای رسیدن به آن هدف تلاش کرد. در این مسیر کسی هست که سر آغاز هر هدفی است و هدف ها همه در وجود او خلاصه میشود. و اما صیقل روح... اگر هدف پاک است و تو مرد راه، باید کژی ها از خود بزدایی و ذاتت را مانند هدفت پاک گردانی. رسیدن به اهداف پاک و مقدس، جز با روح نورانی مُیَسَر نمیشود. انشاءالله در مسیر شناخت خود موفق باشیم +بیکران @biekaran

سختَ ست که عاشِق شوی و هیچ ندانند هر شـِعر بگویی بنـویسند که اَحسنت! +اندکی حال خودم👈👉 @biekaran