زمین عروس شد و آسمان به حرف آمد چه شادباشی ازین خوب‌تر که برف آمد؟ علیرضا بدیع @biekaran

(🌙✨) «وقتی ماه همنشین شب های من شد» گفت: تا بحال به او گفتی؟ در چشمه ی کلامم پاسخی نیافتم. حتی با وجود اینکه تک تک خاطراتم با خاله را به یاد داشتم اما صحنه ای از ابراز محبتم به او پیدا نکردم. تنها به چشمان طلایی ماه نگاه کردم و لب برچیدم. خودش پاسخ اصلی را یافت. دست عقب برد و به لب پنجره تکیه داد. گفت:« اینکه نگویی بد است. اما اینکه نتوانی بگویی بد تر.» قلب یخی ام روی داغی دلم افتاد. خود را نکوهش کردم. خب چرا با این همه مهربانی خاله تا بحال یکبار به او نگفتی چقدر برایت مهم است؟ زیر چشمی نگاه شیطنت آمیزی به من کرد. گفت:« بنظر میتوانی بگویی... » میخواستم بپرسم چرا چنین فکری داری که خودش زود تر پاسخ داد:« چون به من گفتی.» با اشاره به کاغذ شعر توی دستش ادامه داد:« جز این است؟ قلم در دست گرفتی و همان اول صبح برایم شعر نوشتی. این طور نیست؟» با سر تایید کردم. گل کلامش شکفته بود. تغییر حالت داد و رخ به رخ من نشست. دو دستش را روی چوب کهنه ی پنجره گذاشت و گفت:« میدانی با دیدنت یاد چه کسی می افتم؟» -نه.. نمیدانم. به یاد چه کسی می افتی؟ خدا خدا میکردم فرد مورد نظرش دارای خصوصیات نیکو باشد. بگوید او فرد تاثیر گذاری برایم بود یا حداقل بگوید ادم خوبی بود.هرچه غیر از این فاجعه ای تمام بود. فرض کن ماه هر روز بیاید کنارت بنشیند اما با دیدنت به یاد فرد ناخلفی بیوفتد. مصیبت سنگین تر از این؟ +بیکران #ماه #وقتی_ماه_همنشین_شب_های_من_شد @biekaran

مرده بدم، زنده شدم، گریه بدم، خنده شدم دولت عشق آمد و من، دولت پاینده شدم

دیده سیرست مرا، جان دلیرست مرا زَهره ی شیرست مرا، زُهره تابنده شدم

گفت: که دیوانه نه ای، لایق این خانه نه ای رفتم و دیوانه شدم، سلسله ی بندنده شدم

گفت که سرمست نه ای، رو که از این دست نه ای رفتم و سرمست شدم، وز طرب آگنده شدم

گفت که تو کشته نه ای، در طرب اغشته نه ای پیش رُخ زنده کُنش، کُشته و افکنده شدم

+مولانا

واژه هایی که شاید نشنیده باشید👇🏻 طرب: خوشی بندنده: در بیت زیر ظاهراً بسته و زنجیری معنی میدهد پاینده: پایدار آگنده: انباشته پر مملو ممتلی(در این شعر) افکنده: انداخته شده @biekaran

_🍃🌙 با ندبه ما نیامدی حرفی نیست یک جمعه تو ندبه کن که ما برگردیم...(: +نجوا #الهم‌عجل‌لولیک‌الفرج @biekaran

(🌙✨) «وقتی ماه همنشین شب های من شد» ماه ادامه داد:«این غرور تو و احساسات لطیف درونت مرا به یاد بیکران می اندازد.» گفتم:«بیکران؟ آدم خوبی بود؟» ماه در عالم رویا غرق شد. رفت در آنسوی زمان، کنار گذشته ها و دوباره آنها را تجربه کرد. در چشمانش دریایی دیدم لبالب از عشق. سخنش در آن لحظات جادویی شده بود. افسون میکرد دنیای حقیقی را و جدا میکرد روح را از زمین. «بیکران...یگانه دخترکی که در محفل تنهایی اش پروانه ای شد و در آسمان بی منتها پرواز کرد.» سرش را به سمتم چرخاند:« به همین دلیل خود را بیکران خواند.» دوباره به افق های دور نگریست و گفت:«او زیبا بود. سیرتش زیبا بود و زیبایی را معنای کاملی بود. این زیبا را هم از رنج ها و مشقت های بسیاری که در زندگی متحمل شد بدست آورد. پدرش را...مادرش را...همه ی زندگی اش را در لحظه ای باخت.» پریدم بین خاطراتش. گفتم:« چگونه؟ منظورم این است که چگونه توانست پروانه شود؟» ماه خودش را نزدیک گوشم رساند و نجوا کرد:« تاب شنیدن راز های بسیار داری؟» منتظر جواب نشد. میدانست آنقدر به داستان مشتاق شدم که هر عهدی بخواهد می‌بندم. میخواستم داستان را بدانم حتی اگر بخواهد عَهدم را با خون ببندم. با چشمان درشت اش افسونگرانه تر از همیشه به من نگاه کرد و گفت:« هر شب، می آیم و برایت از بیکران میگویم. چطور است؟» از خوشحالی در پوست خود نمی‌گنجیدم. بهتر از این چه میخواستم؟ ماه هر شب کنارم می آمد و داستان کسی را می‌گفت که یاد آور او بودم برایش. دستش را روی دست سردم گذاشت و گفت:« شبت بخیر.» و در پلک برهم زدنی نورش به آسمان برگشت. +بیکران #ماه #وقتی_ماه_همنشین_شب_های_من_شد @biekaran