«🌙☁️»
«وقتی ماه همنشین شب های من شد»
کمی روی قالی قرمز و قدیمی قدم زدم. قدری راه رفتن فکر را باز میکرد. رفتم و پنجره را باز کردم. اجازه دادم خورشید دستش را روی صورتم بکشد و باد نوازشم کند. چشمم به خورشید افتاد. تاب برق جمالش را نداشت. به یاد شعری افتادم که خاله هنگام ترسیم حرم امام علی(ع) زیر لب زمزمه میکرد.
مَظهَـرِ احسان و جودِ خالِـقِ یِکتا علیست
نوربَخشِ ماه و خورشیدِ جَهانآرا علیست
آن موقع بچه سال تر بودم اما آنقدر خاله این شعر را میخواند که هنوز در حافظه ام باقی مانده. به فکرم رسید حالا که قلمی برای نوشتن ندارم بروم دو بیت شعر بخوانم، بلکه ایده ای برای نوشتن بیابم یا گره های ذهنی ام باز شود.
پنچره و منظره اش را به مقصد کتابخانه ترک کردم. روی به روی کتابخانه ایستادم. خودم را در شیشه های آینه ای اش نظاره کردم. در کمد را باز کردم و دفترچه شعری که خاله با خط خوش برای تولدم نوشته بود را برداشتم. میانه ی راه دفترچه از دستم افتاد. خم شدم تا دفترچه را بردارم، که چشمم به نام آشنایی افتاد. در صفحه ی چهل شعری نوشته شده بود در وصف محبوب من.
ماه تابید و چو دید آن همه خاموش مرا
نرم بازآمد و بگرفت در آغوش مرا . .
گفت خاموش درین جا چه نشستی گفتم
بوى محبوبه شب می برَد از هوش مرا
بوی محبوبه شب، بوی جنون پرور عشق
وه، چه جادوست که از هوش بَرَد بو مرا
بوی محبوبه شب، نغمه چنگیست لطیف
که ز افلاک کند زمزمه در گوش مرا
بوی محبوبه شب همچو شرابی گیراست
مست و شیدا کند این جام پر از نوش مرا
+بیکران
#ماه
#وقتی_ماه_همنشین_شب_های_من_شد
@biekaran